บทที่ 157 อยู่ข้างกายผมก็ดีแล้ว

บทที่ 157 อยู่ข้างกายผมก็ดีแล้ว

แสงแดดยามเช้าทะละผ่านหน้าต่างเข้ามาสาดส่องบนเตียงใหญ่ แสงแดดที่เริ่มแรงจนรู้สึกแสบตาทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กๆก่อนจะพลิกตัวแล้วลืมตาขึ้นมา

ผ่านห้องนอนที่คุ้นตาทำให้เธอแปลกใจ และพยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวันก่อนแต่กลับคิดไม่ออก

เมื่อวานเธอไปพบเสิ่นหรูเฟิงดื่มเหล้าไปไม่กี่แก้ว หลังจากนั้นก็รู้สึกว่าเวียนหัวอยากจะอ้วกหลายครั้งหลังจากนั้นเธอก็จำไม่ได้แล้ว

เธอกลับมาบ้านได้ยังไง? หรือจะเป็นเผยลี่เชินที่พาเธอกลับมา?

ความรู้สึกที่ไม่ดีวาบเข้ามาในหัว ไป๋เสว่เอ๋อร์เบิกตาตื่นแล้วเด้งตัวขึ้นมากเตียง แต่กลับรู้สึกเวียนหัวจนแทบจะล้มลงไปนอนบนเตียงอีกรอบ

พอได้ยินเสียงที่ดังมาจากหน้าประตู ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตกใจรีบล้มกลับลงไปในบนเตียงนอนหลับตา

เผยลี่เชินเดินเข้ามาเห็นหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยท่านอนตรงแบบตั้งใจหลับเอามากๆ เลยขมวดคิ้วแล้วส่งสายตาที่น่าตลกออกมา

มีครั้งไหนบ้างที่เธอนอนแล้วมือไม้ไม่ชี้ไปเรื่อยไม่เป็นทาง บางครั้งยังแย่งผ้าห่มตอนดึก ไม่เคยได้นอนหลับอย่างสบายๆสักครั้ง วันนี้มาแกล้งหลับแบบไม่เนียนขนาดนี้ เขามองแบบเดียวก็รู้แล้ว

เขาเดินไปยังหัวเตียง ก่อนจะยืนพิงตู้เสื้อผ้ามองเธอแบบไม่ละสายตา

ไป๋เสว่เอ๋อร์หลับตาอยู่ๆก็รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ เอียงหูฟังอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร เธอลืมตาขึ้นเล็กๆก็เห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นก่อนจะลืมหลับตาลงอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อจากนั้นก็รู้สึกว่าเขาจะต้องมองเห็นแล้วแน่ๆ

เผยลี่เชินกดเสียงต่ำแล้วทำหน้าจริงจัง “ ยังจะแกล้งอีก? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วแล้วลืมตา สายตาบ่งบอกถึงคนที่ทำความผิดแล้วโดนจับได้ เธอยิ้มแห้งๆแล้วพูดขึ้น “ เมื่อคืน...ฉัน ”

เธอยังพูดไม่ทันจบก็เห็นสีหน้าของผู้ชายตรงหน้าที่เย็นลงนิดหน่อย เธอก็รีบเงียบปากไป

เผยลี่เชินมองเธออย่างเย็นชา แล้วทำท่าจะเดินหนีไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจแล้วรีบลงจากเตียงไปคว้าแขนของเขาเอาไว้ “ เผยลี่เชิน....”

พอเห็นปฏิกิริยาของเขา เธอก็เดาออกว่าเขาจะต้องรู้เรื่องเมื่อคืนแน่ๆ เธออยากจะอธิบายแต่กลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

เผยลี่เชินหันมาสบตากับเธอต่อจากนั้นสายตาก็เลื่อนลงต่ำก่อนจะชะงักไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองลงตามถึงได้รู้ว่าตัวเองตอนนี้ใส่เพียงชุดชั้นในอยู่

เธอรีบปล่อยมือแล้วดึงมาผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้อย่างรวดเร็วเธอหน้าแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็วและไม่กล้าที่จะมองหน้าเผยลี่เชิน

เผยลี่เชินเห็นปฏิกิริยาของเธอแล้วก็อดขำแทบจะไม่อยู่ “ เธอใส่เสื้อผ้าซะก่อน มีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกัน ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดงไปหมดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา “ คุณ...ช่วยฉันถอดหรอ? ”

เรื่องของเมื่อคืนวันก่อนเธอเมาจนไม่ได้สติ ไม่รู้อะไรสักอย่าง

เผยลี่เชินพูดเสียงเบา “ ป้าจางต่างหาก ”

พอได้ยินเขาพูดมาแบนี้ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้ถอนหายใจออกมา พอเห็นว่าเขาเดินไปแล้วเธอก็รีบลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมไว้

ล้างหน้าเสร็จเธอ็ออกมาจากห้อง ลงมาจากชั้นบนก็เห็นเผยลี่เชินที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมทาน

พอนึกถึงใบหน้าที่เย็นชายของผู้ชายคนนี้เมื่อครู่ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ใจเต้นตึกตัก เธอเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ลังเลอยู่พักหนึ่งยังไม่ทันได้หาเรื่องที่จะเอ่ยปาก เผยลี่เชินกลับพูดขึ้นมาก่อน

“ ทำไมเมื่อวานถึงอยากจะไปหาเส่นหรูเฟิง? ”

แล้วเขาก็อยากที่จะถามถึงที่มาที่ไปตามคาด

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะมองหน้าเขาแล้วย้อนถาม “ คุณยังจำเรื่องที่จางฉือจะลาออกได้หรือเปล่า? ”

“ อืม ” เผยลี่เชินตอบไปเพียงคำเดียวพร้อมกับสีหน้าที่ยังดูไม่ดีนัก

“ วันก่อนคุณออกไปทำงานข้างนอก แผนกบุคลากรโทรมาบอกว่าจางฉือยืนยันที่จะลาออก ฉันกลัวว่าจะรั้งเขาไว้ไม่ได้ก็เลยรีบไปหา ฉันรู้สึกว่าเขาดูแปลกๆก็เดาได้ว่าเขาจะโยกย้ายงานก็เลยพูดชักจูงและข่มขู่เขาไปด้วยสุดท้ายเขาก็ยอมพูดออกมา เขาบอกว่าเสิ่นหรูเฟิงอยากจะได้เขา....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดไปตาก็มองเผยลี่เชิน ชายตรงหน้าขมวดคิ้วแล้ววางแก้วกาแฟในมือลงก่อนจะถามขึ้นเสียงเรียบ “ แล้วคุณก็เลยไปหาเสิ่นหรูเฟิง ? ”