บทที่ 158 ปลูกไว้ในมือเขา

บทที่ 158 ปลูกไว้ในมือเขา

กลับมาถึงห้อง เผยลี่เชินก็เปลี่ยนชุดเสร็จพอดี ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลนิดหน่อยก่อนจะถามขึ้น “ วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัทได้ไหมคะ? ”

เผยลี่เชินนิ่งไปพักหนึ่ง “ ได้สิ ”

เขาติดกระดุมเสื้อสูทก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่สงสัย “ เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบแบบปัดๆไป “ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว อยากจะกลับไปหาแม่สักหน่อย ” เผยลี่เชินได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กๆเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

พอเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบถามขึ้น “ มีอะไรหรือเปล่าคะ? ”

สีหน้าของเผยลี่เชินกลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบ “ เปล่า ผมจะให้เจิงหงไปส่ง ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบเอ่ยปากปฏิเสธ “ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับไปคนเดียวได้ คุณมีงานที่ต้องทำคงจะห่างจากคนขับรถไม่ได้ ”

คงจะเป็นเพราะเธอดูตื่นเต้นจนเกินไป เผยลี่เชินเลยมองไปหาเธออย่างสงสัย ไป๋เสว่เอ๋อร์เลยหัวเราะออกมา “ เมื่อกี้ฉันเรียกรถแล้วล่ะค่ะ สะดวกแน่จะตายไป ”

“ ก็ดี มีอะไรก็บอกผมละกัน ” พูดจบเขากำลังจะเดินไปแต่ตอนเดินผ่านข้างเธอก็หยุดฝีเท้าลง พอเห็นว่าผู้ชายหยุดมองชุดของตัวเองไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกกังวลนิดหน่อย “ มีอะไรหรอคะ? ”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วเล็กๆก่อนจะออกคำสั่งเสียงเย็น “ อย่าใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้ออกไปข้างนอก วันนี้อากาศเย็น ใส่เสื้อผ้าหนาๆหน่อย ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะมองชายตรงหน้าเดินออกจากห้องไป

มองตามแผ่นหลังของเขาไปแล้วเธอก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ นี่มันเป็นการแสดงความเป็นห่วงแบบไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด แต่เขากลับพยายามทำสีหน้าให้ดูเคร่งขรึม

หลังจากที่เผยลี่เชินออกไปแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้เริ่มแต่งตัวแล้วออกไป

สองวันก่อนเฉียวเจิ้นออกไปทำงานข้างนอก เพิ่งกลับมาวันนี้ รอทนรอไม่ได้ที่จะคุยกับเขาเรื่องจดหมายรายงานแล้ว เรื่องนี้อัดอั้นอยู่ในใจเธอจนนอนหลับไม่สบายต้องรีบรู้ความจริงให้ได้เร็วๆ นัดสถานที่พบเจอกับเฉียวเจิ้นที่ร้านกาแฟคนน้อย บรรยากาศดีแถมเป็นส่วนตัว เก้าอี้แต่ละตัวก็จัดวางด้วยระยะที่ห่างมากพอที่จะคุยกันได้อย่างสบายใจ

พอถึงร้านกาแฟ เธอสั่งมอคค่าหนึ่งแก้วเพิ่งจะดื่มได้ไม่กี่คำก็เห็นเฉียวเจิ้นเดินออกมาจากห้องลิฟต์แล้วตรงเข้ามา รอให้เฉียวเจิ้นนั่งลงไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ถามขึ้นเสียงเบา “ อยากดื่มอะไรคะ? ”

“ อเมริกาโน่เย็น ”

สั่งของเสร็จ เฉียวเจิ้นก็เอาเอกสารที่ติดตัวออกมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักไปก่อนจะถามเสียงเบา “ นี่คุณพกออกมาด้วยจริงๆหรอ? ”

พูดไปตามหลัก พวกนี้ล้วนแต่เป็นเอกสารลับทั้งนั้นไม่สามารถเอาออกมาเผยแพร่เองได้ ถ้าเกิดเฉียวเจิ้นเอาออกมาจริงๆ แสดงว่าต้องฝ่าอันตรายของการลงโทษเมื่อโดนจับได้

“ เปล่า ผมไปดูที่ห้องเอกสารแล้วก็เห็นว่าจดหมายร้องเรียนนั่นมีเอกสารอยู่สองสามใบ น่าจะเป็นบัญชีทางการเงิน ผมดูไม่ค่อยเข้าใจก็เลยท่องจำตัวเลขกับรายการออกมาทำเป็นกราฟประมาณนี้แหละ เธอลองดู ”

ในตอนที่เรียนอยู่ด้วยกัน เพื่อนๆต่างก็รู้กันดีว่าเฉียวเจิ้นมีความจำที่ดี แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดไม่ถึงว่าเขาดูเอกสารแล้วยังสามารถท่องจำเนื้อหาในนั้นได้ ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่ถือว่าเป็นการเปิดเผยความลับของเอกสาร แต่จะยังไงเขาก็เสี่ยงอันตรายอยู่ดี ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอุ่นวาบเข้ามาในอกก่อนจะมองหน้าเฉียวเจิ้นแล้วพูดออกมา “ ขอบคุณนะเฉียวเจิ้น ”

เฉียวเจิ้นมองเธอแล้วยิ้ม “ ผมก็ไม่อยากจะให้เธอเป็นอะไรไป ผมเลยยินยอมที่จะช่วย แต่ว่าครั้งหน้ากลัวว่าจะไม่ได้แล้วล่ะ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

เฉียวเจิ้นผลักเอกสารมาตรงหน้าเธอ “ เธอรีบดูว่าจริงๆแล้วมันมีเงื้อนงำอะไรกันแน่ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูพักหนึ่งก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นสมุดบัญชีของบริษัท ถึงแม้จะดูออกว่าเฉียวเจิ้นใช้ความจำเขียนมันออกมาไม่ได้เหมือนทุกอย่างแต่ดูคร่าวๆแล้วเธอก็สามารถคาดเดาได้