ตอนที่ 173
บทที่ 173 เธอคือแฟนฉัน
October 28, 2026
บทที่ 173 เธอคือแฟนฉัน
สีหน้าของคุณแม่ไป๋เคร่งขรึมใบหน้าดูเหมือนอับอาย “ที่เธอพูดมาเป็นความจริงใช่ไหม?”
ฟางลู่เยาะเย้ย ความไม่พอใจที่มีต่อไป๋เสว่เอ๋อร์ก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็ได้มีโอกาสเอาคืนบ้าง เธอจึงต้องไขว่คว้าโอกาสนี้ไว้
“ไม่เชื่อก็ลองถามพวกเธอดูซิคะ”
ฟางลู่หันไปมองเพื่อนร่วมงานของเธอ ซึ่งต่างก็พยักหน้ารับ
เมื่อเห็นสีหน้าของคุณแม่ไป๋เปลี่ยนไป ฟางลู่รู้สึกสะใจเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดต่อ “เมื่อก่อนตระกูลไป๋ถือเป็นตระกูลใหญ่ คิดไม่ถึงว่าคุณหนูตระกูลไป๋จะทำตัวแบบนี้ ทำให้ตระกูลไป๋ต้องอับอายขายหน้า”
“ตอนแรกฉันก็คิดว่าคุณหนูไป๋คงจะแตกต่างจากพวกเรา คาดไม่ถึงเลยจริงๆ คะ คุณน้าอย่าหาว่าฉันพูดแรงฟังยากเลยคะถ้าอยากให้ฉันพูด ลูกสาวคนนี้ของคุณน้าต้องสั่งสอนให้ดีกว่านี้นะคะ ไม่อย่างนั้นจะไปก่อเรื่องไม่ดีไม่งามนอกบ้านได้ คนอื่นเค้าจะเหมารวมทั้งตระกูล”
คุณแม่ไป๋โกรธจนตัวสั่นเมื่อได้ยินแบบนี้
เธอมักจะถูกวิพากษ์วิจารณ์จากคนภายนอกด้วยเรื่องที่ตระกูลไป๋ล้มละลาย จนเธอไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ทั้งหลาย วันนี้ยังมีเรื่องน่าอับอายของไป๋เสว่เอ๋อร์ ทุกคนก็พุ่งเป้ามาที่ตระกูลไป๋
ยิ่งไปกว่านั้น พฤติกรรมของไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งหมดเกิดจากปัญหาในการอบรมสั่งสอนของเธอ ขณะที่ทุกคนต่อว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ ก็กำลังกล่าวโทษแม่ของเธอด้วยเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าเรื่องยังไม่น่าสะใจพอ ฟางลู่จึงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก “คุณน้า ถ้าไงฉันจะบอกแผนกต้อนรับให้ คุณน้าจะได้ขึ้นไปหาเธอ? ดูว่าเธอทำอะไรอยู่?”
ขณะที่เธอกำลังจะพูดก็ได้ยินเสียงดังมาจากที่ไม่ไกล “แม่”
ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นแม่ยืนอยู่กับฟางลู่และเพื่อนอีกสองสามคน รู้สึกกังวลใจขึ้นมาทันที
เธอรีบเดินมาถึงตัวแม่พร้อมกวาดสายตามองฟางลู่ “แม่ เป็นไรไปคะ?”
เธอจับมือคุณแม่ไป๋แต่ก็ถูกสะบัดออก “ลูกพูดว่าเป็นอะไร ลูกอยู่นอกบ้าน ทำตระกูลไป๋เสื่อมเสียชื่อเสียงหมดแล้ว”
ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นแม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และยังเห็นท่าทางเล่นละครของฟางลู่ที่ยืนข้างๆ จึงพอจะเดาออกในทันที
เธอรู้ว่าฟางลู่เกลียดขี้หน้าเธอ เมื่อก่อนก็พยายามหาทุกวิถีทางเล่นงานเธอ ครั้งนี้ขอเพียงเธอพูดให้ร้ายต่อหน้าแม่ ก็เป็นไปได้ว่าแม่จะเชื่อ
“แม่คะ แม่อยากรู้เรื่องอะไรก็ถามหนูมาตรงๆ อย่าไปฟังคำคนอื่นพูดเพ้อเจ้อ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลองจับมือแม่ดูอีกครั้ง แล้วลากเธอไปด้านข้าง แต่คิดไม่ถึงว่าแม่จะผลักมือเธอออก แสดงว่าแม่ยังโกรธอยู่
สีหน้าคุณแม่ไป๋ดูหมองคล้ำ “เพื่อนลูกเขาบอกแม่หมดแล้ว ลูกไม่ละอายใจบ้างหรือ แต่แม่รู้สึกอับอายมาก ลูกรู้ไหมว่าคนข้างนอกพูดว่าอะไรบ้าง? เขาบอกว่าแม่เป็นแม่ที่แย่มาก ไม่สั่งสอนลูกให้ดี!”
แน่นอนว่า นี่คือฟางลู่พูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหล
ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองฟางลู่ ถามกลับ “เลขาฟาง หากมีอะไรไม่พอใจฉันก็พูดกับฉันตรงๆ ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นหมาลอบกัดแบบนี้!”
ฟางลู่พูดอย่างเย้ยหยันว่า “ทำไมฉันต้องลอบกัดด้วย? เธอกล้วทำแต่ไม่กล้าให้คนอื่นพูด? ตอนนี้เรื่องระหว่างเธอกับประธานเผยเป็นที่โจษจันกันในโลกออนไลน์ หากฉันไม่พูดทุกคนคงไม่รู้ยังนั้นรึ?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์กำมือแน่น พูดอะไรไม่ออกเลย ข่าวอื้อฉาวในอินเตอร์เน็ต ทำให้เธอไม่มีอะไรจะพูด แต่เห็นแม่โกรธแบบนี้ เธอก็เดาได้ว่าฟางลู่คงพูดเรื่องนี้
เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปนาน ฟางลู่ก็ยิ่งสะใจ เธอเดินไปจ้องมองไป๋เสว่เอ๋ร์ “อีกอย่างฉันพูดไว้ไม่ผิด เธอทำงานอยู่ข้างกายประธานเผย นอกจากความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องที่ดูคลุมเครือแล้ว ดูเหมือนสถานะของเธอไม่ค่อยถูกสักเท่าไร ว่าไหม?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกจุกที่หน้าอก ขมวดคิ้ว คำพูดเหล่านี้เหมือนลูกธนูที่ยิงตรงเข้าสู่หัวใจของเธอ