ตอนที่ 130 มีคนวางแผนใช้กลอุบาย

ตอนที่ 130 มีคนวางแผนใช้กลอุบาย

หลังจากเดินไปสักพักหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกว่าเส้นทางการเดินขึ้นเขายิ่งเดินยากขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิที่สูงขึ้น ทำให้เสียพลังงานยิ่งมาก หล่อนก้าวเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อถึงตอนพักครึ่งทาง เผยลี่เชินเห็นใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อดูซีดเซียว เขาจึงยื่นมือไปที่หน้าหล่อน “เอากระเป๋ามาให้ผม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังไหว”

ก่อนหน้านี้หล่อนใส่น้ำเข้าไปในกระเป๋าเผยลี่เชินหลายขวดแล้ว ตอนนี้เขาแบกของหนักพอสมควร ถ้าจะแบกกระเป๋าให้หล่อนอีก เกรงว่าเขาจะแบกสัมภาระหนักมากเกินไป

หล่อนหยิบกิ่งไม่ขึ้นมา ทำเป็นไม้เท้า จากนั้นก็เริ่มเดินต่อ

ยิ่งเดินขึ้นไป ยิ่งยากลำบากมากขึ้น เส้นทางบนภูเขาลาดชันขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาต้องเดินลัดเลาะเป็นแนวนอนตามทางบนเขา เพราะเริ่มเดินห่างจากทางเริ่มต้นมามากพอสมควรแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อหายใจหอบ มองไปรอบๆ นอกจากต้นไม้ใบหญ้าแล้ว หล่อนมองไม่เห็นใครอีกเลย ตอนแรกมีคนอื่นเดินตามมาในทางเดียวกันด้วย แต่ตอนนี้กลับไม่เจอใครอีกเลย

หล่อนเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “เผยลี่เชิน พวกเราคงไม่ได้หลงทางใช่ไหม?”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินหล่อนพูดเช่นนั้น เขาเงยหน้าขึ้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองไปรอบๆ พูดขึ้น “น่าจะไม่นะ พวกเราเดินตามสัญลักษณ์มาโดยตลอด”

เส้นทางบนภูเขา เมื่อเจอทางแยกจะมีสัญลักษณ์เป็นธงสีแดงปักอยู่ พวกเขาก็เดินตามสัญลักษณ์ธงแดงมาเรื่อยๆ พูดตามหลักแล้วคงไม่เดินผิดทาง แต่เส้นทางนี้กลับเปลี่ยวมากไปพิเศษ

ไป๋เสว่เอ๋อดื่มน้ำอึกหนึ่ง พูดชวน “งั้นพวกเราลองเดินต่อดูไหมคะ?”

เผยลี่เชินพยักหน้า สีหน้าดูจริงจัง “โอเค เดินตามผมมา”

ทั้งสองเดินประกบหน้าหลังกัน เดินตามทางเล็กๆของร่องเขาต่อ ทางที่เดินขึ้นไปเป็นทางลาดชันที่ต้องเดินอย่างยากลำบาก หลังจากเดินไปได้สักพัก ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกหมดแรง หล่อนยืนค้ำต้นไม้ด้านข้างไว้ หายใจหอบ

เมื่อเผยลี่เชินหันหลังกลับมา เห็นหล่อนใบหน้าซีดเซียว ขมวดคิ้วทันที รู้สึกเป็นกังวล เขาหยิบน้ำในกระเป๋ายื่นให้หล่อน

“ดื่มน้ำสักหน่อย พวกเราทานขนม พักผ่อนสักพัก แล้วค่อยเดินต่อ”

ไป๋เสว่เอ๋อยื่นมือรับน้ำไว้พร้อมพยักหน้า

พูดตามความจริงแล้ว การจัดกิจกรรมแบบนี้ ไม่ใช่กิจกรรมการปีนเขามืออาชีพ ไม่จำเป็นต้องจัดเส้นทางให้ยากลำบากขนาดนี้

แต่ทว่าทำไมเส้นทางที่พวกเขาเดินกันอยู่ถึงยากขนาดนี้กัน?

เผยลี่เชินรู้สึกสงสัย หยิบบิสกิตและนมในกระเป๋าออกมา ยื่นให้ไป๋เสว่เอ๋อ “คุณทานก่อน ผมไม่รีบ”

ถ้าเขารู้ว่ากิจกรรมนี้จะมีความยากขนาดนี้ เขาคงไม่พาหล่อนมาแน่นอน ตอนแรกคิดว่าแค่เป็นการเล่นสนุก แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ผู้จัดกิจกรรมจะจริงจังขนาดนี้

หลังจากที่ทานขนมเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกดีขึ้นมาก หล่อนหยิบมือถือออกมา ก็เห็นว่าสัญญาณโทรศัพท์บนหน้าจอโชว์ขึ้นแค่ขีดเดียว อินเตอร์เน็ตก็เชื่อมไม่ได้ นับจากเวลาเริ่มการแข่งขัน ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วสองชั่วโมง

ไป๋เสว่เอ๋อมองดูด้านหลัง จากมุมที่หล่อนยืนอยู่นั้น เมื่อหล่อนมองไปก็ไม่เห็นใครสักคนเลย

หยุดอยู่สักครู่ หล่อนมองไปที่เผยลี่เชิน “พวกเราไปกันเถอะ ฉันว่าเราพักกันพอแล้วนะ”

เผยลี่เชินพยักหน้า “โอเค”

พวกเขาเดินไปข้างหน้าต่อ แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งเอียง ร่องรอยบนทางเดินเล็กๆยิ่งเดินไปยิ่งเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ พุ่มไม้ระหว่างทางสูงประมาณหนึ่งเมตร เมื่อเดินผ่านเข้าไป ก็มีเสียงโผ่งผ่างโผ่งพางอยู่ตลอด

อากาศยิ่งอยู่ยิ่งน้อย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟ้าเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ ทำให้รู้สึกกลัวไม่น้อย ไม่นานนัก “โครม”

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อสั่นไปทั้งตัว

เผยลี่เชินรีบหันหน้ามา น้ำเสียงรีบร้อนเป็นกังวล “ฝนจะตกแล้ว”

เขาพูดพลาง ยื่นมือออกมาดึงไป๋เสว่เอ๋อมาอยู่ข้างๆเขา