ตอนที่ 131 ฉันต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว

ตอนที่ 131 ฉันต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว

ทันใดนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าใจในทันที “ใช่ มันต้องเป็นแบบนี้แน่!”

ตอนที่พวกเขาปีนขึ้นภูเขา พวกเขาก็ได้พบกับทางแยกที่ไม่เหมือนกันหลายต่อหลายครั้ง พวกเขาเลือกเส้นทางที่มีการทำเครื่องหมายไว้ เครื่องหมายพวกนี้จะถูกติดไว้บริเวณสองข้างทางซ้ายขวาของเส้นทางที่ถูกต้อง ถ้าเกิดมีคนย้ายตำแหน่งของธงสีแดงเข้าล่ะก็ พวกเขาก็จะเดินผิดทางทั้งหมด

เมื่อคิดแบบนี้ เรื่องราวทั้งหมดก็ดูจะชัดเจนขึ้นมาแล้ว

ดูเหมือนว่ามีใครบางคนมาหาพวกเขา และทำให้เครื่องรับส่งวิทยุทั้งสองเครื่องเสีย จากนั้นพวกเขาก็ถูกใครบางคนเจตนาทำให้เดินไปผิดทาง เห็นได้ชัดว่ามีการวางแผนมาอย่างดีและคนพวกนั้นก็มีเป้าหมายที่ชัดเจน

รอยขีดข่วนที่บริเวณน่องทำให้รู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ด้านนอกฝนยังคงตกอย่างหนักและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เสื้อผ้าของพวกเขาทั้งสองคนเมื่อครู่เปียกโชกไปหมด ตอนนี้มันกลับค่อยๆ แห้งอย่างช้าๆ แต่ว่าความร้อนของร่างกายทั้งหมดนั้นกลับถูกใช้ไปทั้งหมดเสียแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เธอลองทดสอบดูว่าสามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้หรือไม่ ทว่าสัญญาณโทรศัพท์กลับไม่มีเลยสักนิดเดียว

ทันใดนั้น เผยลี่เชินที่อยู่ข้างกายก็เอ่ยปากถามขึ้นมาในทันทีว่า “คุณคิดว่าเป็นฝีมือของใคร ใครที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังพวกเราทั้งสองคน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงัก สมองของเธอมีภาพใบหน้าของผู้คนผุดขึ้นมามากมาย เธอพิจารณาและคัดกรองแต่ละคน แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่ได้ตอบเขากลับไป

เมื่อคิดตามเหตุผลแล้ว นี่คือกิจกรรมที่จัดโดยองค์กรการกุศลของเมืองไห่เฉิง ถ้าเกิดมีคนคิดที่จะแกล้งพวกเขาจริงล่ะก็ ไม่ว่าอย่างไรก็ลงมือได้ไม่ง่ายแน่ แต่คนๆ นี้กลับทำให้คนอื่นสามารถจัดหาเครื่องรับส่งวิทยุที่เสียแล้วให้กับพวกเขาได้ และยังสามารถทำให้พวกเขาเดินไปผิดทางได้ เห็นได้ชัดว่าคนๆ นั้นจะต้องมีอิทธิพลไม่น้อยทีเดียว

“ฉันไม่รู้ค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับไปตามความจริง

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินดังนั้น เขาก็นิ่งเงียบในทันที พร้อมกับไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไม่แน่นะ อาจจะเป็นคนเดียวกับที่ไปเคาะประตูห้องคุณเมื่อวานตอนเย็นก็ได้”

ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขามาเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อการกุศลนี้ ทุกอย่างดูไม่ถูกต้องไปเสียหมด นักข่าวคนนั้นที่ดูลึกลับน่าสงสัย เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแปลกประหลาด และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นตอนที่กำลังปีนเขาในวันนี้อีก เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเหล่านี้ เมื่อลองปะติดปะต่อดูแล้ว จะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้อย่างไรกัน

ต้องมีใครสักคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่

เผยลี่เชินกำกำปั้นของเขาเอาไว้แน่น เขานิ่งเงียบอยู่นาน ส่วนไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และพยายามหาสัญญาณต่อไป ทว่าเธอกลับไม่ได้ตอบเขา

ฝนตกหนักโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิดเดียว ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเจ็บปวดที่บริเวณน่องของเธอ เธอพยายามลุกขึ้นยืนและก้าวเดินไปสองก้าว แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้น ขาของเธอก็อ่อนแรงลง และกลับไปนั่งอยู่ที่บริเวณเดิมอีกครั้ง

“อย่าขยับมากสิ” เผยลี่เชินเอื้อมมือมาหาเธอ ฝ่ามืออันอบอุ่นขนาดใหญ่ของเขากุมหลังมือของเธอเอาไว้ อุณหภูมิจากมือของเขาไหลผ่านมายังมือของเธออย่างช้าๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั่วร่าง ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลยสักนิด เมื่อสายตาของเธอมองไปยังสีของท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา “เผยลี่เชิน พวกเราจะมาติดอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ พวกเราควรจะทำอย่างไรดี...”

เธอไม่ค่อยแสดงด้านที่อ่อนแอของเธอออกมา ทำให้ภายในใจของเผยลี่เชินรู้สึกอึดอัด เขาเอื้อมมือไปกอดเธออย่างเบาๆ พร้อมกับปลอบโยนเธอว่า “ไม่ต้องกังวล ผมจะต้องหาทางออกได้แน่”

ถ้าหากว่าพวกเขาจะต้องติดอยู่ที่นี่จริง เมื่อถึงตอนค่ำ ถ้าพวกเขายังคงติดอยู่ในป่าลึกและหนาวจนตัวแข็งไปตลอดทั้งคืน เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ พวกเขาทั้งคู่จึงต้องรีบคิดหาทางออกไปจากที่นี่ตั้งแต่ช่วงบ่ายนี้ให้ได้

เครื่องรับส่งวิทยุก็เสีย โทรศัพท์มือถือก็ไม่มีสัญญาณ เสบียงอาหารที่เหลืออยู่ของพวกเขาก็มีไม่มากนัก เพราะฉะนั้นพวกเขาจะต้องรอให้ฝนหยุดตก ย้อนกลับไปยังทางที่เดินมา และต้องลงจากเขาก่อนที่ฟ้าจะมืดให้ได้

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เผยลี่เชินจ้องมองไปที่ดวงตาของไป๋เสว่เอ๋อร์ และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณฟังผมนะ ตอนนี้ฝนเริ่มตกปรอยๆ แล้ว พอฝนหยุดตก เราสองคนจะเดินกลับไปยังทางที่มาเมื่อครู่นี้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลเล็กน้อย “แต่ว่าขาของฉัน...”

“ผมจะให้คุณขี่หลังของผม” เผยลี่เชินตอบกลับในทันที

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์หวั่นไหว เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมาในทันที

เธอส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่ได้ ถนนหลังฝนตกลื่นมากเลยนะ ถ้าเกิดคุณแบกฉันขึ้นหลังล่ะก็ เราสองคนอาจจะลื่นตกเขาก็ได้นะคะ”

“ถ้าอย่างนั้น ตรงไหนที่ลื่น ผมจะประคองคุณเดินลงไปด้วยกัน ตรงไหนที่เป็นทางลาด ผมจะให้คุณขี่หลังของผม”