ตอนที่ 132 นี่เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ

ตอนที่ 132 นี่เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ

สองชั่วโมงต่อมา ณ โรงพยาบาลเมืองไห่เฉิง

ไป๋เสว่เอ๋อร์คอยเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียงของเผยลี่เชินตลอดเวลา แม้ว่าข้างนอกจะมีเสียงดังแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงอยู่ที่นั่นตลอด และไม่ขยับเลยสักนิดเดียว

ตอนนี้เธอเพียงแต่ต้องการเห็นเผยลี่เชินฟื้นขึ้นมาเท่านั้น เรื่องอื่นใดนอกเหนือจากนี้ เธอไม่สนใจทั้งสิ้น

ตอนที่อยู่บนภูเขา เธอโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ ในไม่ช้าทีมกู้ภัยก็มาช่วยพาพวกเขาลงจากภูเขาไป เผยลี่เชินสลบไปในตอนที่อยู่ระหว่างทาง เธอจึงตามเขาไปที่โรงพยาบาล และอยู่เฝ้าเขาตลอดเวลา หลังจากนั้นก็มีนักข่าวจากเมืองไห่เฉิง ผู้จัดงานกิจกรรมการกุศลนี้ รวมถึงกู้หลี่เหลียงและลู่อี้หลิงมาที่นั่น

ข้างนอกมีเสียงจอแจและวุ่นวายดังไปหมด แม้เธอจะอยู่ข้างในห้องผู้ป่วย เธอก็ยังได้ยินเสียงอันแสนวุ่นวายจากข้างนอกดังเข้ามาถึงภายใน

ในไม่ช้า ก็มีเสียงเคาะดังขึ้นที่ประตู “ไป๋เสว่เอ๋อร์ พี่เผยฟื้นหรือยัง ทำไมถึงไม่พูดอะไรสักคำเลยล่ะ”

นั่นเป็นเสียงของกู้หลี่เหลียง เสียงของเขาค่อยๆ เงียบหายไป หลังจากนั้นก็มีเสียงของลู่อี้หลิงดังขึ้น “ถ้าเกิดเผยลี่เชินฟื้นแล้ว เธอต้องบอกเราแน่ นายวิตกกังวลแบบนี้ ไม่ได้มีประโยชน์เลยสักนิดนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ค่อยๆ เข้าใจขึ้นมาในทันที เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นและเดินไปยังประตู เธอผลักประตูออกและสาวเท้าก้าวเดินออกไปยังด้านนอก

เมื่อคนที่อยู่ด้านนอกห้องผู้ป่วยเห็นเธอเข้า ก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับเธอในทันที นอกจากกู้หลี่เหลียงและลู่อี้หลิงแล้ว ก็ยังมีเผยอี้ ฟางหรงเทียน และอานโหรว นอกนั้นก็เป็นคณะผู้จัดงานและรับผิดชอบกิจกรรมการกุศลนี้

ฟางหรงเทียนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ พร้อมกับถามอย่างกังวลใจว่า “ลี่เชินเป็นอย่างไรบ้าง”

“ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับไปด้วยความสับสน

“เยี่ยมจริงๆ !” กู้หลี่เหลียงสบถออกมาอย่างเบาเสียง “เห็นได้ชัดว่าเครื่องรับส่งวิทยุถูกใครบางคนทำให้ใช้การไม่ได้ ฉันเชื่อว่า 80% จะต้องเป็นฝีมือของเสิ่นหรูเฟิงแน่นอน! เมื่อวานผมเห็นเขามีท่าทีผิดปกติ...”

เมื่อเผยอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้วขึ้นและหัวเราะออกมา “น้องกู้ ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ากล่าวหาใครเลื่อนลอยสิครับ”

เมื่อกู้หลี่เหลียงได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกโกรธจัดในทันที เขาหมุนตัวมาและทันใดนั้น ก็คว้าคอเสื้อเชิ้ตของเผยอี้เอาไว้แน่น “พี่ชายของนายนอนอยู่ในนั้นโดยที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา แต่นายกลับยืนอยู่ข้างนอกหัวเราะออกมางั้นเหรอ! เผยอี้ นายคุ้นชินกับการเป็นคนเห็นแก่ตัวและไม่รู้จักกาลเทศะไปแล้วใช่ไหม”

ใบหน้าของเผยอี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ปล่อย!”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มสองคนกำลังจะทะเลาะวิวาทกัน คุณฉีเจ๋อก็รีบเดินเข้ามาขวางและแยกพวกเขาออกจากกันในทันที “ผมจะพูดอย่างเป็นกลางนะ ถึงแม้ตอนนี้พวกคุณสองคนจะทะเลาะกัน คุณเผยก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก! ใจเย็นก่อนเถอะน่า!”

ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังมองดูความโกลาหลที่เกิดขึ้นนี้ คิ้วของเธอก็ขมวดแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และเอ่ยปากขึ้นมาว่า “สิ่งที่คุณฉีพูดถูกต้องค่ะ ตอนนี้ทุกคนช่วยอดทนรอให้ท่านประธานฟื้นขึ้นมาก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้ไม่ว่าใครจะทำอะไร ก็เกรงว่าจะไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้หรอกค่ะ”

ชั่วขณะนั้น สภาพแวดล้อมที่เคยอึกทึกก็เงียบขึ้นมาในทันที และในตอนนั้นเองที่ประตูของห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก พยาบาลเดินออกมาจากในห้อง และกวาดสายตามองไปยังทุกคนที่ยืนรออยู่ “ผู้ป่วยฟื้นแล้วค่ะ”

เมื่อคนที่รออยู่ด้านนอกได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบรุดเข้าไปในห้องผู้ป่วยทันที

เผยลี่เชินนอนชันตัวอยู่บนเตียง ริมฝีปากของเขาซีดเซียว เมื่อเขาเห็นผู้คนมากหน้าหลายตา ดวงตาของเขาก็ดูสดใสมากขึ้น

ฟางหรงเทียนรีบเดินเข้าไปหา พร้อมกับถามเขาด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นว่า “ลี่เชิน นายเป็นอย่างไรบ้าง”

“ฉันไม่เป็นไร ทุกคนไม่ต้องห่วงนะ” เผยลี่เชินพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ผู้จัดงานและรับผิดชอบกิจกรรมการกุศลนี้รีบเดินเข้าไปหาเขาในทันที “คุณเผย เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ทางเราต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณ ทางเราจะขอเป็นฝ่ายรับผิดชอบ และจะรับผิดชอบอย่างสุดความสามารถ สำหรับเรื่องเครื่องรับส่งวิทยุ ทางเราจะตรวจสอบหาสาเหตุอย่างละเอียดแน่นอน!”

เผยลี่เชินพยักหน้าตอบรับ เขากวาดสายตามองไปยังคนอื่นๆ และพลันไปหยุดอยู่ที่ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น เขาก็รีบถอนสายตาออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงผมมาก ผมไม่เป็นไรแล้ว พวกคุณไม่ต้องอยู่เฝ้าผมที่นี่หรอก กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”

กู้หลี่เหลียงขมวดคิ้วแน่น “พี่เผย ผมมีเรื่องอยากพูดกับพี่...”

สีหน้าของเผยลี่เชินจริงจังขึ้นเล็กน้อย “มีเรื่องอะไรไว้นัดมาคุยแล้วกัน ตอนนี้นายกลับไปก่อนเถอะ”

พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเขาอาศัยโอกาสนี้เดินไปข้างหน้า และพูดว่า “ผู้ป่วยต้องการการพักผ่อนนะคะ ทุกคนกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

เมื่อพยาบาลพูดเช่นนั้น ทุกคนที่เหลือก็ได้แต่ต้องกลับบ้านเท่านั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงยืนอยู่ข้างในห้องผู้ป่วย และไม่ยอมที่จะกลับไป

เมื่อพยาบาลเห็นว่าทุกคนได้ออกจากห้องไปหมดแล้ว เธอก็มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์หลายต่อหลายครั้ง ขณะที่เธอกำลังจะบอกให้หญิงสาวกลับไปนั้น เผยลี่เชินที่นอนอยู่บนเตียงก็เอ่ยปากในทันที “ไป๋เสว่เอ๋อร์ มานี่สิ”