ตอนที่ 135 บททดสอบสำหรับเธอ

ตอนที่ 135 บททดสอบสำหรับเธอ

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกแย่อย่างมาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วครู่

เห็นได้ชัดว่าคุณพ่อเผยไม่อยากให้เธอกับเผยลี่เชินใกล้ชิดกันอย่างนั้นหรือ

ความรู้สึกเศร้าเสียใจที่อธิบายไม่ได้นั้นอัดแน่นเต็มเปี่ยมขึ้นมาในหัวใจของเธอ หัวใจของเธอรู้สึกเย็บเฉียบ ความรู้สึกหลากหลายพรั่งพรูและผสมปนเปกันไปหมด

เผยลี่เชินพูดเบาๆ ว่า “พ่อครับ เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”

คุณพ่อเผยพูดอย่างเรียบเย็นว่า “ไม่เกี่ยวอย่างนั้นหรือ ฉันเคยเตือนแกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง อย่าให้ผู้หญิงคนเดียวมาทำให้ปัญญาของแกต้องปั่นป่วนได้ แล้วนี่อะไร แค่นี้ก็หวั่นไหวเสียแล้ว อยากเป็นแบบเผยอี้หรือไง”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วแน่น เสียงของเขาจริงจังขึ้นเล็กน้อย “พ่อครับ ผมบอกพ่อแล้วไงว่าเรื่องชีวิตของผม ผมจัดการเองได้”

“จัดการเองได้งั้นเหรอ” สายตาของคุณพ่อเผยมองเผยลี่เชินอย่างเย็นชา พร้อมกับมองไปที่ป้าจองที่ยืนอยู่ข้างๆ และเอ่ยปากถามเธอว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ที่นี่ใช่ไหม เรียกเธอลงมา”

“คือว่า...” สีหน้าของป้าจางรู้สึกกระอักกระอ่วน เธอมองคุณพ่อเผยสลับกับเผยลี่เชิน ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

คุณพ่อเผยขมวดคิ้วแน่น “ทำไม ตอนนี้ไม่ว่าฉันพูดอะไรก็ไม่ฟังแล้วสินะ”

ป้าจองมองไปที่เผยลี่เชินอีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวขึ้นบันไดไปชั้นบนเพื่อเรียกไป๋เสว่เอ๋อร์ ก็พอดีกับที่หน้าบันไดมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ไม่ต้องหรอกค่ะ”

เมื่อป้าจางหันศีรษะไปมองตามเสียงนั้น เธอก็มองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังเดินมาทางเธอพอดี

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองไปที่คุณพ่อเผยและเผยลี่เชินที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา อยู่ๆ เธอก็รู้สึกเครียดขึ้นมา เธอรีบก้าวไปยืนข้างหน้า พร้อมกับทักทายคุณพ่อเผย “คุณลุงเผย สวัสดีค่ะ”

สีหน้าของคุณพ่อเผยเรียบเย็นราวกับน้ำแข็ง เขากวาดสายตามองไปที่เธอ พร้อมกับพูดอย่างเย็นชาว่า “ลี่เชินบาดเจ็บก็เพราะเขาปกป้องเธอใช่ไหม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้มศีรษะลง พร้อมกับพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

เมื่อความจริงเป็นเช่นนี้แล้ว เธอก็ไม่อาจที่จะปิดบังอะไรต่อไปได้อีก

“เธอน่าจะรู้นะ ว่าเธอทำงานเป็นเลขานุการให้กับเขา แต่กลับไม่ปกป้องดูแลเขา ซ้ำยังต้องให้เขามาปกป้องเธอจนบาดเจ็บแบบนี้ด้วย อย่างนี้มันสมควรหรือไม่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับก้มตัวลงเพื่อที่จะขอโทษ “ขอโทษด้วยค่ะ”

“ขอโทษไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา! เผยลี่เชินไม่อยู่ที่บริษัท ตอนนี้ทั้งบริษัทเผยซื่อวุ่นวายไปหมดแล้ว แค่ผ่านไปไม่กี่วัน หุ้นของบริษัทก็ลดลงไปหลายจุดแล้ว!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงก้มศีรษะต่อไป และไม่อาจพูดอะไรออกมาได้

“นอกจากนี้!” คุณพ่อเผยพูดพร้อมกับมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันรู้ดีว่าที่บ้านเธอสอนมาดี เธอมีความสามารถ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมรับเธอให้มาเป็นสะใภ้ของตระกูลเผยได้ ถ้าเกิดเธอมีเงื่อนไขอะไรอยากจะเสนอ วันนี้ก็พูดออกมาเสียให้หมด ขอแค่เธอยอมอยู่ในกฎระเบียบ และไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับลูกชายของฉันอีก ฉันจะยอมรับปากทั้งหมด แต่ถ้าวันนี้เธอไม่พูดออกมาล่ะก็ ในอนาคตอย่าคิดว่าจะได้อะไรจากตระกูลเผยอีก”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นในทันที “พ่อครับ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม...”

“แก หุบปากซะ!” สีหน้าของคุณพ่อเผยเปลี่ยนไปในทันที เขาขมวดคิ้วพร้อมกับต่อว่าอย่างรุนแรง เผยลี่เชินจึงจำต้องเงียบลง

มือทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์บีบแน่นและกุมเข้าไว้ด้วยกัน เธอรู้สึกสับสนไปหมด

วันนี้มันอะไรกันนะ ตอนแรกก็เหอหย่าหาน ตอนนี้ก็มาคุณพ่อเผยอีก ทุกคนต่างบังคับให้เธอเสนอเงื่อนไขมาทั้งนั้น

“พูดมาสิ ว่าเธอต้องการอะไร!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจลึก และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ยังคงต้องการทำงานกับท่านประธานเผยต่อไป รับเงินเดือนจำนวนปกติเท่าเดิม และทำงานให้ดีที่สุดก็พอแล้วค่ะ”

คุณพ่อเผยยิ้มอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าพูดแบบนี้แล้ว ฉันจะเชื่อเธองั้นเหรอ”

“ฉันคิดแบบนี้มาตั้งแต่ต้นแล้วค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอมองไปที่เผยลี่เชิน เธอพูดอย่างจริงใจว่า “ท่านประธานเผยเคยช่วยฉันเอาไว้ เขามีเมตตากับฉันมาก ฉันรู้สึกซาบซึ้งมาโดยตลอด การที่ได้ทำงานร่วมกับเขา ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรต่างๆ มากมาย และฉันไม่เคยรู้สึกเศร้าเสียใจในช่วงเวลาเหล่านั้นเลย การที่เขาต้องมาบาดเจ็บในครั้งนี้ อันที่จริงก็เป็นความผิดของฉัน ฉันพร้อมที่จะรับบทลงโทษ และพร้อมที่จะช่วยเหลือท่านประธานเผยในการนำตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ออกมาเปิดเผยให้ได้ค่ะ”

เมื่อคุณพ่อเผยได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขากลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างแน่นิ่ง ครู่ใหญ่ต่อมา เขาก็หันกลับไปมองที่เผยลี่เชิน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า “แกมากับฉัน”

เผยลี่เชินลุกขึ้น และเดินไปยังด้านนอกคฤหาสน์พร้อมกับคุณพ่อเผย

“พ่อครับ เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้...”

คุณพ่อเผยยกมือขึ้น เพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เผยลี่เชินไม่ต้องพูดแล้ว

“พ่อรู้แล้ว เมื่อกี้พ่อลองทดสอบเธอดูก็เท่านั้น”