ตอนที่ 137 เล่นงานคนของผม

ตอนที่ 137 เล่นงานคนของผม

ในตอนนั้นเองที่ประตูของห้องประธานบริษัทก็มีเสียง “ตึง” ดังขึ้น บรรดาพนักงานที่ยืนล้อมรอบอยู่ในบริเวณนั้นต่างก้าวถอยหลังไปด้านข้างอย่างตกอกตกใจ

โจ๋วฝันผลักประตูออกมา และมองไปที่ผู้ช่วยฝึกหัดและเหล่าเลขาที่ยืนอยู่ด้านนอกของห้อง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง และหลังจากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

“อ้อ... คุณเลขา ท่านประธานเผยขอให้คุณเข้ามาหน่อยครับ” แต่ก่อนเขาเคยชินกับการเรียกเธอว่า “คุณหนูไป๋” แต่เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นมีผู้คนมากหน้าหลายตาเต็มไปหมด เขาเลยเปลี่ยนวิธีเรียกหญิงสาวในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า และเดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับเขา

เผยลี่เชินสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าคราม ไม่ได้สวมเน็กไท และนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องทำงาน ผมของเขาดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ทรงผมของเขาวันนี้ดูไม่เรียบเนี้ยบเหมือนกับทุกวันที่เขามาบริษัทเอาเสียเลย

“ทำไมคุณถึงมาที่บริษัทแล้วล่ะคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย บาดแผลบริเวณไหล่ของเขายังไม่หายสนิทดี แพทย์กำชับให้เขาพักผ่อนสัก 2-3 วัน เพื่อรักษาให้แผลหายดี

สีหน้าของเผยลี่เชินซีดเล็กน้อย “ผมไม่เป็นไร คุณช่วยจัดการให้ที อีกสักครู่ผมจะเริ่มการประชุมประจำสัปดาห์”

เมื่อได้ยินเสียงที่แฝงไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจเล็กน้อยของชายหนุ่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้แต่ตอบรับ และหมุนตัวเดินออกไปจากสำนักงาน

ผู้ช่วยฝึกหัดและสวี่เยว่หรูก็ยังคงยืนออกันอยู่หน้าประตูทางเข้า เมื่อพวกเขาเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เดินออกมา ผู้ช่วยฝึกหัดก็รีบก้าวออกมาข้างหน้า “เลขาไป๋คะ ท่านประธานเผยไม่ได้มาบริษัทตั้งนานแล้ว ทำไมวันนี้จู่ๆ ถึงมาล่ะคะ แบบนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับไปอย่างเบาๆ ว่า “ท่านประธานไม่ได้พูดอะไรค่ะ แค่บอกว่าให้ฉันไปจัดการการประชุมประจำสัปดาห์เท่านั้นค่ะ”

เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าทำไมเผยลี่เชินจู่ๆ ถึงมาทำงานที่บริษัท แถมยังดูอารมณ์ไม่ค่อยดีอีกต่างหากด้วย

หลังจากแจ้งให้เหล่าผู้บริหารระดับสูงทราบแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็กลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง สักครู่ต่อมา ก็มีคนมาเคาะที่ประตู

โจ๋วฝันเดินเข้ามา “เลขาไป๋ ท่านประธานเผยให้คุณตามผมไปเข้าประชุมด้วย ตอนนี้เลยครับ”

“ค่ะ ดิฉันทราบแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบรับ พร้อมกับหยิบแท็บเล็ตที่อยู่บนโต๊ะติดมือไปด้วย เธอมองไปที่โจ๋วฝัน และอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า “คุณโจ๋วฝันคะ ทำไมวันนี้ท่านประธานเผยถึงเรียกให้คุณมาทำงานด้วยล่ะคะ”

“ท่านประธานเผยยังคงบาดเจ็บอยู่ เคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก ท่านเลยให้ผมมาช่วยท่านน่ะครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า และยังคงถามต่อไปว่า “วันนี้จู่ๆ เขาก็มาที่บริษัท เขาได้บอกเหตุผลไหมคะ”

โจ๋วฝันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ในทันที สุดท้ายแล้ว เขาก็เงียบและไม่ยอมพูดอะไร

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่าเขาไม่ยอมตอบเธอแน่ เธอเองก็ไม่อยากที่จะรบกวนเขา เธอจึงหยิบแท็บเล็ตและเดินออกไปพร้อมกับเขา

เมื่อเธอกับโจ๋วฝันเดินไปถึงยังห้องประชุม ทุกคนต่างไปถึงที่นั่นเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งลงติดกับผนัง พร้อมกับเตรียมตัวจดบันทึกเนื้อหาการประชุม

การประชุมได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้จัดการจากแต่ละแผนกเริ่มรายงานผลการดำเนินงานล่าสุดในแผนกของตัวเอง สีหน้าของเผยลี่เชินดูจริงจังมาก หลังจากแบ่งงานกันเรียบร้อย การประชุมก็เสร็จสิ้นลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

เขาพลิกเอกสารที่อยู่ในมือ “คำสั่งซื้อที่ได้จากฝ่ายการตลาดในช่วงนี้จะต้องมีการดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนกิจกรรมในสัปดาห์หน้าระหว่างเรากับเทียนหัวจะต้องรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด และรายงานสถานการณ์ล่าสุดให้ผมทราบทันที มีอะไรที่จะต้องรายงานให้ผมทราบอีกไหม”

ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนต่างนิ่งเงียบ ฟางหรงเทียนกวาดสายตามองไปยังผู้เข้าร่วมประชุม เขามองไปที่เผยลี่เชินและถามว่า “ประธานเผย เรื่องงานก็จัดการเสร็จเรียบร้อยเกือบทั้งหมดแล้ว มีอยู่เรื่องหนึ่งที่พวกเรารู้สึกกังวลมาก อาการบาดเจ็บของคุณเป็นอย่างไรบ้างแล้วครับ”

เมื่อได้ยินฟางหรงเทียนถามขึ้นมาแบบนั้น บรรดาผู้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างก็เห็นด้วย “ใช่ครับ ประธานเผย ช่วงไม่กี่วันมานี้ที่คุณไม่อยู่ที่บริษัท การบริหารงานทั้งหมดก็ยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมดเลย พอคุณกลับมาแล้ว งานทั้งหมดถึงจะกลับมาเข้ารูปเข้ารอยเหมือนเดิม”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินดังนั้น คิ้วของเขาก็คลายลงเล็กน้อย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นว่า “พูดแบบนี้ แปลว่าตอนที่ผมไม่อยู่ที่บริษัท พวกคุณก็ไม่ได้ทำงานกันสินะ”

“คือว่า...” คนที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ก็ไปต่อไม่ถูกเลย

ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็เย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที ผู้บริหารระดับสูงต่างมองหน้าของกันและกัน เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเผยลี่เชินไม่พอใจเท่าไรนัก พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาอีก

ฟางหรงเทียนหัวเราะ และอาศัยจังหวะนั้นในการผ่อนคลายบรรยากาศ “ประธานเผย เสี่ยงจางเขาไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรอกครับ เขาหมายถึงพอท่านอยู่ที่บริษัท พวกเราทุกคนต่างก็รู้สึกสบายใจต่างหาก!”

“รองประธานฟาง ผมเข้าใจในความหมายของคุณดี แต่ช่วงนี้บริษัทของเรา เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปแล้ว”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนต่างก็เปลี่ยนไปในทันที

เผยลี่เชินยืดหลังตรง และกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องประชุม “ผมได้ยินมาว่า มีคนไม่พอใจเรื่องที่ผมจัดการให้เลขาไป๋เป็นคนรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบริษัทกับผมสินะ”