ตอนที่ 140 ผมทำให้คุณต้องเจ็บหรือเปล่า

ตอนที่ 140 ผมทำให้คุณต้องเจ็บหรือเปล่า

“ตึก” ผ้าเช็ดตัวผืนนั้นได้หล่นไปกองอยู่ที่พื้น ใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เต็มไปด้วยความตกใจ “เป็นอะไรไปคะ”

เมื่อเห็นว่าคิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เผยลี่เชินถึงได้สติกลับคืนมา ดูเหมือนว่าเขาจะใช้แรงมากเกินไปแล้ว

เขาปล่อยข้อมือของหญิงสาว เมื่อเห็นว่าแขนของหญิงสาวมีรอยแดงปรากฏขึ้น คิ้วของเขาก็คลายออก คอของเขากลับรู้สึกแน่นขนัด และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมากโดยไม่รู้ตัว “ผมทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสน เธอชักมือของเธอกลับมา พร้อมกับสูดหายใจลึก “ไม่เป็นไรค่ะ...”

ขณะที่พูดอยู่นั้น เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของชายหนุ่มที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามเข้าว่า “เมื่อกี้เป็นอะไรไปคะ ฉันมือหนักไปหรือเปล่า”

เผยลี่เชินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขานึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่นี้ ภายในหัวใจของเขาก็รู้สึกซาบซ่านขึ้นมาอีกครั้ง “เปล่าหรอก คุณใช้แรงน้อยไปต่างหาก”

ขณะที่เผยลี่เชินกำลังพูดนั้น เขาก็จับมือของเธออย่างเบามือ พร้อมกับมองไปที่รอยแดงที่ยังคงไม่หายไป นั่นทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วขึ้นมา เขาไม่รอให้ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดสิ่งใด และเอื้อมมือไปคว้าเธอเข้ามากอดเอาไว้ในอ้อมแขน

เมื่อถูกชายหนุ่มกอดอย่างฉับพลัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ตกใจไปชั่วครู่ เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นและสวมกอดเขาเช่นกัน

ระหว่างที่เธอกำลังเงยหน้าขึ้น และอยากที่จะพูดอะไรบางอย่าง เธอกลับถูกใครบางคนจูบอย่างแนบแน่น ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำตัวไม่ถูก ร่างกายของเธอราวกับว่าถูกตรึงเอาไว้จนไม่สามารถขยับไปไหนได้ แต่ทว่าทุกบริเวณที่สัมผัสเข้ากับผิวหนังอันเปลือยเปล่าของชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกชาไปหมด

“เผยลี่เชิน...”

หญิงสาวเรียกชื่อของชายหนุ่มด้วยเสียงที่แผวเบา แต่นั่นกลับทำให้ภายในใจของเผยลี่เชินยิ่งยากที่จะควบคุม

“วันนี้... คงไม่ได้นะคะ...”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินดังนั้น เขาก็มีทีท่าชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองเธอ สายตาของเขาเห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังอดทนและถามเธอออกไปว่า “เป็นอะไรไปเหรอ”

“รอบเดือนของฉันใกล้จะมาแล้ว...”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยินดังนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะ และจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอแทน “ครับ ผมเข้าใจคุณ“

ไป๋เสว่เอ๋อร์นึกไม่ถึงว่าเขาจะสามารถตอบเธอได้อย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะรับรู้ความรู้สึกของเขาได้อย่างชัดเจน...

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลองเชิงเขาอย่างระมัดระวัง “คุณไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมคะ”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมถึงจะเป็นล่ะ คุณคิดว่าผมควบคุมตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ”

“......” ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบ พูดอะไรไม่ออกในทันที ขณะที่เธอยังคงนิ่งอยู่นั้น เธอก็ถูกชายหนุ่มพาออกไปยังด้านนอกอย่างเบามือ “ฉันยังถูหลังให้คุณไม่เสร็จเลย...”

เผยลี่เชินพูดอย่างไม่ลังเลว่า “วันนี้ผมจัดการเอง ช่วงนี้คุณก็ไม่ต้องเข้ามาในห้องน้ำแล้วกัน”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น หัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เธอนึกไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะใส่ใจคนอื่นได้มากถึงขนาดนี้ แถมยังคิดถึงความรู้สึกของเธอด้วย

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ และเปลี่ยนชุดที่เปียกปอนเพราะความไม่ระวังเมื่อครู่ เมื่อเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงนอนก็สั่นขึ้นหลายต่อหลายครั้ง

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู มันเป็นข้อความที่ส่งมาจากเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลายของเธอ “นี่เป็นเบอร์ติดต่อเฉียวเจิ้น ว่าแต่ทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากตามหาเขากันล่ะ”

ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังอ่านข้อความอยู่นั้น เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และตอบข้อความกลับไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก มีเรื่องบางอย่างที่ฉันอยากถามเขาก็เท่านั้น ขอบคุณมากนะ”