ตอนที่ 201 งานเลี้ยงวันเกิด

ตอนที่ 201 งานเลี้ยงวันเกิด

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น อารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ สงบนิ่งลงในที่สุด เธอยกมือขึ้นเพื่อปาดน้ำตาที่ดวงตาของเธอ ระหว่างที่เธอกำลังพูดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของป้าจางดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตู พร้อมกับพูดเพื่อเตือนคนทั้งคู่ว่า “คุณผู้ชายคะ คุณหนูไป๋ รถพร้อมแล้วค่ะ”

เผยลี่เชินพยักหน้า พร้อมกับก้มศีรษะลงและถามหญิงสาวว่า “จะไปกันหรือยัง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า เธอเอื้อมมือไปจับมือของเผยลี่เชินเอาไว้ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจของเธอนั้นสงบลงขึ้นมา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์ก็มาจอดสนิทอยู่ที่หน้าทางเข้าหลักของโรงแรมตี้เหาอย่างช้าๆ สองข้างทางของทางเข้านั้นมีดอกไม้ประดับอยู่เต็มไปหมด คำอวยพรวันเกิดเหอหลิงเฟิงปรากฏอยู่บนหน้าจอ LED นั้น บริเวณทางเข้ามีผู้คนเดินผ่านไปมาตลอด เห็นได้ชัดว่ามีแขกที่เดินทางมาถึงแล้วไม่น้อยทีเดียว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลงจากรถพร้อมกับเผยลี่เชิน ครั้นเมื่อเธอก้าวออกไปจากรถ เธอก็รู้สึกหนาวขึ้นมาในทันที เธอจึงขยับเสื้อสูทตัวนอกที่วางทับบนไหล่นั้นเข้ามา และอดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อย

ทันใดนั้น ก็ปรากฏภาพของแขนที่เพรียวบางขึ้นที่ข้างกายของเธอ มือที่ใหญ่คู่นั้นโอบตัวของเธอเข้าไว้ในอ้อมแขน “พอเข้าโรงแรมไปแล้ว ก็ไม่หนาวแล้วล่ะ”

ขณะที่เผยลี่เชินพูดนั้น เขาก็โอบไป๋เสว่เอ๋อร์และพาเธอก้าวขึ้นบันไดไป

เจิงหงยืนอยู่ที่ด้านหลังของพวกเขา มือทั้งสองข้างของเขานั้นกำลังถือกล่องใบหนึ่งอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องนั้นคือชุดกาน้ำชาดินเผาอย่างดีที่สุด และกว่าจะได้ของขวัญเป็นกาน้ำชาชุดนี้นั้น เผยลี่เชินได้ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วไม่น้อยทีเดียว

เมื่อเข้ามาถึงยังล็อบบี้ บนเชิงบันไดระหว่างทางขึ้นไปยังชั้นสองของห้องโถงจัดเลี้ยงนั้น มีบริกรหนุ่มสาวที่สวมชุดเครื่องแบบ 3-4 คนกำลังยืนรออยู่ พวกเขามีหน้าที่ตรวจสอบบัตรเชิญของแขกที่มาที่นี่ ก่อนที่จะปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในงานได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาในงานเลี้ยงครั้งนี้ได้

บริกรสาวสวยคนหนึ่งดูบัตรเชิญที่เผยลี่เชินส่งให้เธอตรวจสอบ เธอยืนยันความถูกต้อง พร้อมกับพยักหน้าและยิ้มให้กับชายหนุ่มและไป๋เสว่เอ๋อร์เล็กน้อย “เชิญทั้งสองท่านเข้าไปได้ค่ะ ส่วนผู้ติดตามไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ค่ะ”

ครั้งนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดฉลองครบรอบ 50 ปีของเหอหลิงเฟิง เป็นธรรมดาที่จะต้องจัดงานใหญ่โต แต่ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ ก็ยิ่งง่ายกับการที่จะมีคนแปลกหน้าเข้ามาแปลกปลอมอยู่ในงานด้วย ทำให้การตรวจสอบต้องมีความเข้มงวดอย่างมาก

เผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์สามารถเข้าไปในงานได้ แต่เจิงหงจะต้องรออยู่ที่ด้านนอก ไป๋เสว่เอ๋อร์โน้มตัวเล็กน้อยไปหาเจิงหง พร้อมกับยิ้มให้เขา “ลุงหงคะ ส่งของขวัญมาให้หนูก็ได้ค่ะ”

หลังจากที่รับของขวัญจากมือของเจิงหงแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เดินขึ้นไปยังห้องจัดเลี้ยงบนชั้นสอง พร้อมกับเผยลี่เชิน

เมื่อมาถึงยังชั้นสอง ระหว่างที่พวกเขาเดินมาถึงยังหน้าบันไดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงวงดนตรีกำลังเล่นดนตรีอยู่ที่ด้านใน การตกแต่งของห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องนั้นดูสวยสดงดงามอย่างมาก เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่พวกเขามา ดูเหมือนว่าเหอหย่าหานจะเอาใจใส่กับงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นอย่างมาก

ภายในห้องจัดเลี้ยงมีคนเดินกันอย่างขวักไขว่ ส่วนใหญ่แล้วมากันเป็นคู่ทั้งนั้น แต่ละคู่รวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มใหญ่ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังเห็นผู้คนที่หน้าตาคุ้นเคยจำนวนมากมาย ส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้คนที่ต่างอยู่ในแวดวงธุรกิจ

เมื่อเดินไปได้ไม่ไกลมากนัก สายตาหลายคู่ก็มาหยุดรวมกันอยู่ที่ไป๋เสว่เอ๋อร์และเผยลี่เชิน นี่ดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาปรากฏตัวในฐานะคู่รักต่อหน้าสาธารณชน นับตั้งแต่ครั้งที่พวกเขาประกาศเปิดเผยความสัมพันธ์

ไป๋เสว่เอ๋อร์สวมชุดราตรียาวระยิบระยับ ทุกก้าวที่เดินเคียงคู่ไปกับเผยลี่เชินนั้น การตกแต่งบนชุดก็สะท้อนแสงและส่องประกายระยิบระยับเต็มไปหมด ในครู่หนึ่งนั้น สายตาของหญิงสาวและชายหนุ่มทุกคนในห้องจัดเลี้ยงต่างมองมาที่เธอคนเดียว ยากที่จะถอนสายตาออกไปได้

ไม่ไกลนัก เหอหย่าหานที่อยู่ข้างกายเหอหลิงเฟิงก็สังเกตเห็นถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็มองเห็นร่างของคนสองคนที่เปล่งประกายกำลังเดินมาหาเธอ

ดวงตาของเธอนั้นเบิกกว้าง สายตาของเธอมืดมน และใบหน้าของเธอดูบูดบึ้งขึ้นมาในทันที

เผยลี่เชินสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างดี รูปร่างของเขานั้นดูสูงชะลูดทีเดียว มาดของเขายังดูสง่างามและมีขาติตระกูลอย่างมาก ส่วนไป๋เสว่เอ๋อร์สวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม กระโปรงของเธอนั้นเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับหมื่นพันดวงที่ทำให้ตาต้องพร่ามัว

ครู่หนึ่งนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น พร้อมกับก้มลงมองชุดราตรีสีเหลือบชมพูที่เธอแย่งมาจากไป๋เสว่เอ๋อร์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกถูกบดบังความเปล่งประกาย และไม่อาจเทียบแสงอันระยิบระยับของไป๋เสว่เอ๋อร์ได้แม้แต่นิดเดียว!

เป็นไปได้อย่างไร! เธอมั่นใจมากว่าชุดราตรีทุกชุดของ Sara นั้น เธอดูมาหมดแล้ว และไม่เคยเห็นชุดนี้มาก่อนเลยสักนิดเดียว!

ความโกรธของเธอยากที่จะปิดบังได้ แก้มของเธอแดงขึ้นมาด้วยความโกรธจัด เหอหลิงเฟิงที่อยู่ข้างเธอนั้นสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ผิดปกติ เขาจึงหัวหน้ามาถามเธอว่า “ลูกหาน หนูเป็นอะไรไปน่ะ”

เหอหย่าหานหันกลับไปตอบในทันที และรีบส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว “เปล่าค่ะ...”

สีหน้าของเธอกลับเข้าสู่ภาวะปกติ แต่ทว่ามือที่วางอยู่ข้างตัวของเธอนั้นยังคงกำแน่น และไม่คลายออกเลยสักนิดเดียว