ตอนที่ 202 กาน้ำชาดินเผาแตกเสียแล้ว

ตอนที่ 202 กาน้ำชาดินเผาแตกเสียแล้ว

ในตอนนั้นเองที่จู่ๆ คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถามเผยลี่เชินขึ้นมาว่า “ประธานเผยครับ เมื่องานเลี้ยงวันเกิดของท่านประธานครั้งก่อน คุณมอบภาพวาดชื่อดังเป็นของขวัญให้กับท่านประธาน ไม่รู้ว่าปีนี้คุณจะมอบของขวัญหายากชิ้นไหนให้อีก ไม่ลองเปิดให้พวกเราได้มีโอกาสชมสักหน่อยเหรอครับ”

ทั้งตระกูลเผยและตระกุลเหอนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ของขวัญที่พวกเขาทั้งสองฝ่ายต่างหามามอบให้กันนั้น ล้วนเป็นของที่พวกเขาต่างหามาด้วยความจริงใจทั้งสิ้น ตัวอย่างเช่น เมื่อสองปีก่อน เผยลี่เชินมอบแหวนนิ้วแม่มือหนึ่งวงที่ทำจากหยกเหอเทียนให้กับเหอหลิงเฟิง เมื่อปีก่อนนั้น เขาได้มอบภาพเขียนชื่อดังในสมัยราชวงศ์ถัง ของขวัญทั้งหมดนั้นล้วนแต่เป็นของที่มีความพิเศษอย่างมาก และยากที่จะเลียนแบบได้

เมื่อมีคนถามขึ้นมาถึงเรื่องของขวัญ ก็ยิ่งกระตุ้นให้คนอื่นอยากรู้ด้วยเพิ่มมากขึ้น เกิดเป็นเสียงอื้ออึงตอบรับดังขึ้นมาในทันที พวกเขาทั้งหมดนั้นต่างขอให้เผยลี่เชินเปิดของขวัญที่เขานำมานั้นให้ดู

เผยลี่เชินหันไปมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับถามอย่างสุภาพว่า “กล่องของขวัญล่ะ”

เมื่อครู่นี้ตอนที่เหอหย่าหานขอให้เธอส่งของขวัญไปให้นั้น หญิงสาวไม่ได้คิดอะไรมากมาย เธอจึงส่งไปให้เหอหย่าหานในทันที ตอนนี้เธอจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาเงาของเหอหย่าหาน แต่แล้วเธอกลับเห็นเหอหย่าหานไปยืนอยู่ที่ด้านหลังของเหอหลิงเฟิงเสียแล้ว พร้อมกับพูดคุยอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งอย่างสนุกสนาน และไม่เห็นเงาของกล่องของขวัญเลย

ขณะที่เธอกำลังจะถามเหอหย่าหานนั้น เธอก็หันมาและมองเห็นกล่องของขวัญที่ดูคุ้นตาใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างๆ เธอ เธอรู้สึกโล่งใจครู่หนึ่ง เธอเดินตัดผ่านผู้คน พร้อมกับถือประคองกล่องของขวัญนั้นอย่างระมัดระวังและเดินกลับมาที่เดิม

สายตาของผู้ที่เฝ้าชมนั้นต่างมองไปที่กล่องของขวัญที่อยู่ในมือทั้งสองข้างของเธอไปโดยปริยาย

เมื่อเหอหลิงเฟิงมองเห็นกล่องของขวัญขนาดกลางใบนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาในทันที เขาพลางยิ้มและถามเผยลี่เชินว่า “มันคืออะไรเหรอ”

เผยลี่เชินตอบอย่างสุภาพกลับไปว่า “มันคือกาน้ำชาดินเผารูปเต่าดำจากเมืองอี๋ซิงที่ได้อาจารย์หยูปั้นให้กับมือครับ”

เมื่อเขาพูดจบนั้น ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากกลุ่มฝูงชนในทันที ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ากาน้ำชาดินเผาของอาจารย์หยูแห่งเมืองอี๋ซิงนั้นเป็นของที่หายากมาก งานฝีมือของเขานั้นมีราคาตลาดที่สูงอย่างมาก ทำให้คุณค่าของกาน้ำชาดินเผาที่ปั้นด้วยมือของอาจารย์นั้นยิ่งมีค่าสูงขึ้นไปอีก

ไป๋เสว่เอ๋อร์ประคองกล่องของขวัญใบนั้น พร้อมกับก้าวไปยังข้างหน้า และมอบกล่องของขวัญใบนั้นให้กับเหอหลิงเฟิงด้วยตัวเอง

สายตาของเหอหลิงเฟิงนั้นเปล่งประกายและเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น และยกฝากล่องของขวัญเปิดขึ้นอย่างเบามือ

สายตาของฝูงชนต่างจดจ่อไปที่บริเวณมือของเขา ทว่าครู่หนึ่ง เสียงที่เคยฮือฮาของฝูงขนก็เงียบลงไปมากทีเดียว

เมื่อเหอหลิงเฟิงเปิดฝากล่องของขวัญขึ้น และมองไปยังของที่อยู่ภายในกล่องใบนั้น เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นในทันที สีหน้าของเขานั้นดูไม่ได้เอาเสียเลยอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น สีหน้าของผู้คนที่ล้อมอยู่โดยรอบก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมา บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกในทันที

เมื่อเผยลี่เชินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาก็เอ่ยปากถามว่า “คุณลุงเหอครับ มีอะไรเหรอครับ”

ชายหนุ่มไม่รอให้เหอหลิงเฟิงตอบ เขาก็เดินไปข้างหน้า พร้อมกับดูสิ่งที่อยู่ภายในกล่องของขวัญ

จากกาน้ำชาดินเผาที่ถูกปั้นอย่างประณีตสวยงาม กลับกลายเป็นเศษกระเบื้องดินเผาหนึ่งกอง ที่กำลังล้มระเนระนาดอยู่บนผ้าไหมสีทอง แม้แต่ฝาปิดกาน้ำชานั้นก็ยังเสียหายแตกไม่เป็นชิ้นดี

สีหน้าของเผยลี่เชินเครียดขึ้นมาในทันที เขาขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว คนที่ยืนอยู่แถวนั้นก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก เขารวบรวมความกล้าและถามออกไปว่า “คุณเหอครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

เมื่อคนที่อยู่ใกล้ๆ เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในกล่องของขวัญแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานเสียงดังออกมาว่า “กาน้ำชาแตก!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงของผู้คนดังแทรกบรรยากาศที่เงียบสนิทขึ้นมา กลายเป็นเสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วทุกที่

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตกใจ เธอชะโงกหน้าเข้าไปดู และเมื่อเธอมองเห็นกาน้ำชาดินเผาที่แตกละเอียดอยู่ภายในกล่องของขวัญ เธอก็ตะลึงแน่นิ่งไป

เกิดอะไรขึ้นน่ะ! กาน้ำชาจะแตกได้อย่างไรกัน!

สีหน้าของเหอหลิงเฟิงรู้สึกหดหู่อย่างมาก ริมฝีปากของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธ ทว่าเขากลับพูดอะไรไม่ออก เมื่อเหอหย่าหานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในกล่องของขวัญเข้า เธอก็ขมวดคิ้ว พร้อมกับเงยหน้าและถามไป๋เสว่เอ๋อร์ว่า “คุณไป๋คะ เกิดอะไรขึ้นคะ กล่องของขวัญใบนี้ คุณเป็นคนคอยดูแลตลอดเลยไม่ใช่เหรอคะ ทำไมมันถึงแตกได้ล่ะ”

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

ภายในหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกบีบแน่น เธอไม่อาจพูดสิ่งใดออกมาได้ชั่วครู่หนึ่ง

ถูกต้อง หลังจากที่เจิงหงส่งมอบกล่องของขวัญใบนั้นให้กับเธอ เธอก็ถือกล่องใบนั้นอย่างระมัดระวังเสมอ จนกระทั่ง... เหอหย่าหานนำกล่องของขวัญใบนั้นไปจากมือของเธอและเดินหายไป และเมื่อเธอมาเห็นกล่องของขวัญใบนั้นบนโต๊ะที่อยู่ข้างตัวเข้าในภายหลัง เธอจึงถือกล่องใบนั้นมามอบให้

เธอมั่นใจมากว่าตอนที่กาน้ำชาดินเผานี้อยู่ในมือของเธอนั้น ไม่มีทางที่จะเสียหายได้แน่นอน แต่ทว่าก็ไม่อาจจะรับประกันได้ว่าหลังจากที่เธอส่งกาน้ำชาใบนี้ไปให้เหอหย่าหานแล้วนั้น...

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ตั้งสติขึ้นมาได้แล้ว เธอก็มองดูเหอหย่าหานด้วยความสงสัย ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถาม ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ว่าสายตาของบรรดาคนที่ยืนอยู่รอบตัวเธอนั้นดูผิดแผกไป

ครู่ต่อมา เธอก็เข้าใจทั้งหมดในทันที