ตอนที่ 203 ถ้าผมเห็นคุณไปอยู่ในอ้อมกอดของใครล่ะก็

ตอนที่ 203 ถ้าผมเห็นคุณไปอยู่ในอ้อมกอดของใครล่ะก็

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจอย่างชัดเจนว่าเรื่องที่เผยลี่เชินต้องการจะคุยกับเผยอี้นั้น ต้องเกี่ยวข้องกับโครงการล่าสุดของสแควร์หั้นต๋าแน่นอน เธอเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก เธอควรจะรอเผยลี่เชินอยู่ตรงนี้ ดีกว่าเดินเข้าไปพร้อมกับเขา

บริกรที่เดินผ่านไปมาส่งน้ำผลไม้ให้เธอดื่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับดื่มน้ำผลไม้เข้าไปหนึ่งอึก และพลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ภายในหัวใจของเธอกลับโทษตัวเอง

วันนี้กลับเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้นเสียได้ เธอกลัวว่าคนที่อยู่ในห้องนี้จะกระจายข่าวของเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปทั่ว ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วล่ะก็ เธอเองก็ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นจะพูดอะไรลับหลังบ้าง

ในตอนนั้นเอง ข้างกายเธอจู่ๆ ก็ปรากฏเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นมา เธอหันไปมองโดยบังเอิญ และก็เห็นเหอหย่าหานและหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้

เมื่อเธอเห็นเหอหย่าหาน ความโกรธจัดก็ปะทุขึ้นภายในหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เธอกำลังเลว่าเธอควรที่จะถามเหอหย่าหานดีไหมว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้นลงไป สายตาของเหอหย่าหานก็มองตรงมาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

เหอหย่าหานกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเธอนั้นเงียบไปครู่หนึ่งพร้อมๆ กัน พวกเธอทั้งคู่มองมาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ และจากนั้นก็เดินตรงมานั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับไป๋เสว่เอ๋อร์ในทันที

เหอหย่าหานยิ้มและจ้องตรงไปที่หญิงสาว “คุณไป๋คะ บังเอิญจังเลยค่ะ ทำไมคุณถึงมานั่งตรงนี้คนเดียวล่ะคะ แล้วลี่เชินล่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเก็บความไม่พอใจเอาไว้ภายใน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นว่า “บังเอิญเหรอคะ จะบังเอิญหรือไม่บังเอิญ ภายในใจของคุณเหอยังไม่รู้อีกเหรอคะ”

เธอจงใจพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายบางอย่างเอาไว้ ถ้าดูภายนอกก็เป็นการตอบคำถามของอีกฝ่ายอย่างธรรมดา แต่แท้จริงแล้ว เธอกำลังพูดถึงเรื่องกาน้ำชาดินเผาเรื่องนั้นอยู่

กาน้ำชาดินเผาที่แตกละเอียดใบนั้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

เหอหย่าหานจงใจแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ และยิ้มให้กับเธอ “คุณไป๋ ดูเหมือนว่าคุณจะหมายถึงฉันเหรอคะ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น เธอก็ลดสายตาลง และไม่พูดอะไร

หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเหอหย่าหานทนไม่ไหว เธออดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสนเย็นชาว่า “คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน แสร้งมาคบกับคนมีหน้ามีตาในสังคม ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลย”

คำพูดของเธอนั้นตรงไปตรงมา เธอไม่ได้สนใจสักนิดเลยว่าเธออยู่ในสถานการณ์แบบไหนกัน เมื่อเธอเห็นว่าไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบ เธอก็ยิ่งสนุกที่จะพูดมากยิ่งขึ้น และยังคงพูดอย่างไม่สนใจใครต่อไป “ครอบครัวก็ล้มละลายแล้ว ยังจะคิดว่าตัวเองสูงส่งนักเหรอไง!”

เหอหย่าหานเริ่มอาศัยโอกาสนี้ในการเกลี้ยกล่อมเธอ “พอแล้ว ซวนซวน ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ”

ซวนซวนยังคงพูดอย่างรุนแรงต่อไป “หย่าหาน ทำไมเธอไปพูดแทนมันล่ะ! ผู้หญิงคนนี้ใช้เต้าไต่ขึ้นไปยังที่สูง มีใครไม่รู้บ้าง!”

“ตึง!” ไป๋เสว่เอ๋อร์วางแก้วน้ำที่อยู่ในมือกระแทกลงกับโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หญิงสาวที่ชื่อซวนซวนคนนั้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบเธอกลับไปอย่างไม่สุภาพว่า “ทำไมปากถึงได้เหม็นอย่างนี้คะ วันนี้ทานอะไรเข้าไปเหรอคะ”

“แก... แกพูดอะไรของแก!” ทันใดนั้น หน้าของซวนซวนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที เธอโกรธจัดจนลุกขึ้นยืนและชี้ไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจอย่างชัดเจนว่าทำไมเหอหย่าหานถึงได้พาเพื่อนของเธอเดินมาหาเธอถึงตรงนี้ นั่นก็เพื่อที่จะหาโอกาสด่าทอและโจมตีเธอนั่นเอง

ไป๋เสว่เอ๋อร์จ้องเขม็งไปที่เหอหย่าหาน และพูดด้วยเสียงที่จริงจังว่า “ถ้าคุณคิดที่จะทำให้งานเลี้ยงวันเกิดของคุณพ่อคุณในวันนี้มีแต่เรื่องน่าอับอายต่อหน้าทุกคนแล้วล่ะก็ ฉันก็จะร่วมด้วยจนถึงท้ายที่สุด”

เหอหย่าหานชะงักไปครู่หนึ่ง เธอขมวดคิ้วแน่น และไม่พูดอะไรออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่รอให้พวกเธอตอบกลับ เธอหมุนตัวและเดินจากไปในทันที

เดิมทีเธอก็รู้สึกเสียใจมากเพราะเรื่องกาน้ำชาดินเผาที่แตกละเอียดนั่นอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าเหอหย่าหานจะคอยมาหาเรื่องเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อนแบบนี้อีก

เธอระงับความโกรธจัดของเธอเอาไว้ เธอไม่อาจจะรับมือกับสายตาของผู้คนรอบข้างได้ เธอจึงเลือกเดินไปทางที่ไม่ค่อยมีคนนัก

อาจเป็นเพราะเธอเดินเร็วจนเกินไป ประกอบกับรองเท้าส้นสูงแหลมและเรียวบางที่เธอสวมใส่มาในวันนี้นั้น เมื่อเจอกับคราบน้ำเจิ่งนองบนพื้น ทำให้เธอไม่ทันระวัง เธอเกิดลื่นและเสียสมดุลร่วงล้มลงไปข้างหน้าในทันที

“ปัก!”

ศีรษะของเธอพุ่งไปชนเข้ากับแผงหน้าอกอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นในทันที หน้าผากของเธอที่ถูกชนนั้นรู้สึกเจ็บปวด ในตอนนั้นเองที่ทั้งร่างกายของหญิงสาวกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแน่นของใครบางคนเข้าเสียแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนนิ่ง จิตใต้สำนึกของเธอบอกให้เธอรีบออกห่างจากคนคนนั้น แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็มองเห็นเผยลี่เชินกำลังมองลงมาที่เธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลไปครู่หนึ่ง “คุณ... ทำไมถึงเป็นคุณไปได้ล่ะคะ”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับถามกลับไปว่า “ผมต้องมองคุณไปชนคนอื่นอย่างนั้นเหรอครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง เธอเดาได้ว่าเผยลี่เชินคงจะเห็นตอนที่เธอกับเหอหย่าหานอยู่ด้วยกันแล้วสินะ

ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสตรงหน้าผากที่รู้สึกปวดนั้น ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาที่บริเวณนั้นในทันที เผยลี่เชินใช้ฝ่ามืออันอบอุ่นของเขาอังเข้าไปที่หน้าผากของเธอเข้าเสียแล้ว