ตอนที่ 204 ถูกปิดบังมาโดยตลอด

ตอนที่ 204 ถูกปิดบังมาโดยตลอด

ในระหว่างนี้นั้น เธอไม่ได้ติดต่อกับแม่ของเธอเลย นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้เธอจะได้มาพบกับคุณแม่ของเธอที่นี่

ไป๋เสว่เอ๋อร์หมายที่จะเดินตรงไปหาคุณแม่ไป๋ แต่ว่าเมื่อคุณแม่ไป๋ออกจากห้องน้ำแล้วนั้น เธอก็เดินตรงไปที่หน้าบันไดในทันที ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบเดินตามไปเพื่อให้ทันกับเธอ ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากเรียกคุณแม่นั้น ทันใดนั้น เธอก็เห็นคุณแม่ของเธอเดินลงบันไดไป พร้อมกับคล้องแขนของชายวัยกลางคนคนหนึ่งอยู่

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปชั่วครู่ สายตาของเธอไปหยุดอยู่ครู่หนึ่งที่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น เธอรู้สึกใบหน้านั้นคุ้นเคยเล็กน้อย

เธอลองมาคิดดูอย่างรอบคอบ คนที่พูดว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเหอหลิงเฟิงเมื่อกี้ก็คือเขาไม่ใช่เหรอ

เป็นไปได้อย่างไรกัน ทำไมคุณแม่ไป๋ถึงได้มากับเขาได้ล่ะ

คำถามชวนสงสัยมากมายผุดขึ้นมาในหัวใจ คำว่า “แม่” ที่ติดอยู่ในลำคอก็ไม่อาจเรียกออกไปได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูทั้งสองคนค่อยๆ หายลับไปจากบันได คิ้วของเธอขมวดแน่น และรีบวิ่งลงบันไดตามคนทั้งคู่ไป

เมื่อลงมาถึงยังชั้นล่าง ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็มองเห็นผู้ชายคนนั้นยื่นมือออกมา และโอบคุณแม่ไป๋เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา แต่ว่าคุณแม่ไป๋กลับไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิดเดียว แถมยังเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเล็กน้อยด้วย ทั้งสองคนมองหน้าและยิ้มให้กัน พร้อมกับคุยกันอย่างใกล้ชิด

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่ใหญ่ จากนั้นเมื่อเธอเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้ว ความโกรธจัดก็ปะทุขึ้นมาเต็มหัวใจ เธอกำมือแน่น ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งตามคนทั้งคู่ไปให้ทันนั้น ทันใดนั้น ข้อมือของเธอก็รู้สึกแน่นขึ้นมา เธอถูกใครบางคนจับข้อมือเอาไว้อย่างแน่นหนาเข้าเสียแล้ว

“ปล่อยฉันนะ!” ไป๋เสว่เอ๋อร์สะบัดมือออกเพื่อเป็นการตอบโต้ในทันที เธอหันกลับไปด้วยความโกรธจัด เมื่อเธอเห็นว่าเป็นเผยลี่เชิน สีหน้าของเธอก็นิ่งไปครู่หนึ่ง

เผยลี่เชินเอื้อมมือทั้งสองข้างของเขาออกมา และโอบเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาขมวดคิ้วและตะโกนออกไปด้วยเสียงเข้มว่า “คุณใจเย็นก่อน!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขัดขืนและดิ้นไม่หยุด แต่ทว่าเธอกลับไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมแขนของเผยลี่เชินไปได้ ทันใดนั้น เธอก็สูญเสียความเป็นเหตุเป็นผลไปเสียแล้ว เธอคิดแต่เพียงจะไล่ตามสองคนนั้นไปเพื่อถามให้แน่ชัด ไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาในอนาคตเลยสักนิดเดียว

“คุณปล่อยฉันนะ!” ไป๋เสว่เอ๋อร์โกรธจนตาแดงก่ำ มือทั้งสองข้างของเธอพยายามขัดขืนไม่หยุด ซึ่งนั่นทำให้เกิดรอยแผลเล็กน้อยบนแขนของเผยลี่เชินโดยไม่รู้ตัว

เผยลี่เชินยิ่งกอดเธอแน่นมากขึ้น พร้อมกับบดบังสายตาของเธอ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดโน้มน้าวให้เธอใจเย็นลง “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณคิดจะตามไปแล้วจะทำอะไรต่อเหรอ ถามพวกเขาสองคนว่าเป็นอะไรกันท่ามกลางล็อบบี้ของโรงแรมอย่างนั้นเหรอ คุณรู้ไหมว่าวันนี้มีนักข่าวกี่คนกำลังรออยู่ที่ประตูทางเข้าโรงแรมน่ะ!”

ดวงตาของไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นสีแดงก่ำ เธออาศัยแรงผลักเผยลี่เชินออกไป “ฉันไม่สนใจ... ฉันจะต้องไปถามให้รู้เรื่อง! พ่อของฉันยังต้องนอนอยู่ในคุก... แม่จะทำแบบนี้ไม่ได้!”

ก่อนหน้านี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ต้องปวดหัวกับเรื่องที่คุณแม่ไป๋มักจะหว่านล้อมให้เธอกับเผยอี้กลับมาคืนดีกัน แต่เธอกลับคาดไม่ถึงเลยว่าในเรื่องส่วนตัวของคุณแม่นั้น คุณแม่กลับไปใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งก่อนตอนที่เธอกลับบ้าน แล้วเห็นแหวนวงหนึ่งหล่นอยู่บนโซฟาเข้า... ไม่แปลกใจเลยที่ว่าทำไมช่วงนี้คุณแม่ไป๋ถึงไม่ติดต่อมาหาเธอเลยสักนิดเดียว...

นั่นก็เพราะคุณแม่มีชีวิตใหม่แล้วนั่นเอง...

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเหมือนถูกทำให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เธอไม่มีทางที่จะยอมรับความจริงทั้งหมดในเรื่องนี้ได้ น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นสาย จนทำให้ดวงตาต้องพร่ามัว แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่ามือของเผยลี่เชินที่จับข้อมือของเธออยู่นั้น ค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างช้าๆ

เธอรู้ดีว่าตอนนี้ก็ทำได้แค่วิ่งตามไปเท่านั้น และอีกอย่างตอนนี้ก็สายไปแล้วด้วย เงาของคุณแม่ไป๋และผู้ชายคนนั้นได้หายวับลับสายตาไปเนิ่นนานแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงไม่ยอมแพ้ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าถือ เธอเปิดหาบันทึกรายชื่อและกดโทรออก ทันใดนั้นเผยลี่เชินก็เอื้อมมือมา และกำมือถือของเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะคลี่คลายปัญหาได้จริงๆ เหรอ”

ถ้าถามให้ชัดเจนไปเลยจะเป็นอย่างไรงั้นหรือ ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว มันคือความจริงที่ไม่มีวันย้อนกลับไปได้ ต่อให้ถามคำถามมากมายแค่ไหนหรือกล่าวโทษโบยตีกันมากแค่ไหนก็ตาม

เสียงของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นเครือ “ฉันอยากถามว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ฉันอยากถามแม่ว่าทำไมแม่ต้องทรยศพ่อ ทำไมต้องทรยศบ้านเราด้วย!”

เผยลี่เชินรู้สึกจุกขึ้นมาในลำคอ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าเฝิงเจิ้นปาง มาจากเมืองหลินเฉิง เขาเริ่มต้นจากธุรกิจถ่านหิน เขามาที่เมืองไห่เฉิงเพื่อขยายธุรกิจของเขา เขาคบอยู่กับคุณแม่ของคุณได้ประมาณหนึ่งเดือนแล้วล่ะ”

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์จริงจังเล็กน้อย เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างโซเซและเกือบจะล้มทั้งยืน

เธอเงยหน้าด้วยความตะลึงงัน พร้อมกับตั้งสติขึ้นมาได้ในทันที เธอจ้องเขม็งไปที่เผยลี่เชิน ริมฝีปากของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

เธอนิ่งเงียบไป แต่ถึงอย่างนั้นเผยลี่เชินก็ยังคงพูดต่อไปว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มันไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการถามคำถามหรือการทะเลาะเบาะแว้งหรอก ตอนนี้คุณควรจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองซะ ดึงสติตัวเองกลับคืนมาก่อนเถอะ!”