ตอนที่ 205 คิดถึงคุณหรือเปล่า

ตอนที่ 205 คิดถึงคุณหรือเปล่า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดานักข่าวที่อยู่ตรงนั้นต่างก็อึ้งไปครู่หนึ่ง พวกเขายังคงตะลึงในคำพูดอันรุนแรงที่เผยลี่เชินเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ สำหรับเผยลี่เชินนั้น เขาก็อุ้มไป๋เสว่เอ๋อร์ฝ่าฝูงชน และเดินจากไปในทันที

เมื่อเดินมาถึงยังรถยนต์แล้ว เผยลี่เชินก็ค่อยๆ อุ้มไป๋เสว่เอ๋อร์ไปนั่งที่เบาะหลังอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ขึ้นรถ

เจิงหงมองเห็นว่าสถานการณ์ระหว่างคนทั้งสองนั้นมีบางอย่างผิดปกติ เขาก็เก็บความสงสัยเอาไว้ภายในใจ พร้อมกับเอ่ยปากถามไปว่า “คุณผู้ชายครับ ไปไหนดีครับ”

“กลับบ้าน” เผยลี่เชินตอบเขากลับไป ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและไม่แสดงออกมากนัก

บรรยากาศภายในรถยนต์นั้น จู่ๆ ก็เย็นลงในทันที

หลังจากขับรถออกมาได้ 30 นาทีแล้ว เผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงสภาพเช่นเดิมเหมือนตอนที่ขึ้นรถ ไม่มีการสื่อสารหรือปฏิสัมพันธ์ใดๆ เลยทั้งสิ้น

เมื่อพวกเขามาถึงยังคฤหาสน์ รถยนต์ก็ขับเข้าไปยังสวนภายในบ้าน เมื่อรถจอดสนิทนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถ และเดินเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว

ป้าจางยืนรออยู่ที่หน้าประตู ก็เห็นว่าคนทั้งสองได้กลับมาถึงบ้านแล้ว ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างบนใบหน้าของคนทั้งสอง เธอจึงกลืนคำถามที่เคยคิดจะถามนั้นกลับเข้าไป

เมื่อเธอเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองคนเดียว ป้าจางก็รีบเอ่ยปากถามเผยลี่เชินในทันที “คุณผู้ชายคะ คุณหนูไป๋เป็นอะไรไปคะ”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากพูดอะไรมากนัก ชายหนุ่มจึงตอบไปด้วยเสียงเข้มว่า “อุ่นนมให้สักแก้ว แล้วเอาไปให้เธอทีครับ”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ และเดินขึ้นไปยังชั้นบนในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับไปยังห้องนอน ส่วนเผยลี่เชินก็ตรงไปที่ห้องอ่านหนังสือในทันที เมื่อป้าจางเห็นคนทั้งคู่ ก็เข้าใจว่าพวกเขาทั้งสองคนคงแค่ทะเลาะกัน เธอถอนหายใจ และหมุนตัวหันกลับไปยังครัวเพื่อที่จะอุ่นนม

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์กลับไปที่ห้องนอน เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้บริเวณระเบียง และกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้ในมือ เธอกดหมายเลขโทรศัพท์ของคุณแม่ไป๋ เธอลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะโทรไปหาแม่ของเธอดีหรือไม่

แต่ทว่าถ้าเธอโทรไปแล้ว มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อล่ะ อย่างที่เผยลี่เชินพูดไว้นั่นแหละ เรื่องราวมันได้ก่อตัวขึ้นและจบลงไปแล้ว แค่เธอโทรศัพท์ไปคงไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้

การตั้งคำถามต่อหน้าความเป็นจริงนั้นช่างไร้อำนาจยิ่งนัก มันไม่คุ้มค่าที่จะทำเช่นนั้นเอาเสียเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้องไห้อย่างเงียบๆ เมื่อเธอคิดถึงตอนที่เธอไปเยี่ยมคุณพ่อที่เรือนจำและฟังเขาเล่าเรื่องราวต่างๆ นั้น เธอก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจเหลือเกิน

คุณพ่อบอกเธอว่า “พ่อทำผิดต่อลูกแล้วก็แม่ของลูกไปมาก รอพ่อออกไปก่อนนะ พ่อจะชดเชยให้ลูกกับแม่เขาอย่างดีเลยล่ะ”

แต่ใครจะไปรู้ว่าขณะที่คุณพ่อยังคงอยู่ในเรือนจำ คุณแม่กลับทรยศคุณพ่อเสียก่อน และยังทรยศพวกเราทั้งครอบครัว

ภาพความสัมพันธ์ที่แสนสนิทสนมกันระหว่างแม่ของเธอและเฝิงเจิ้นปางนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ถึงแม้ว่าก่อนที่พ่อของเธอจะเกิดเรื่องขึ้น เธอก็ไม่เคยเห็นแม่ของเธอกับพ่อของเธอสนิทสนมชิดเชื้อเช่นนี้มาก่อน แต่ทว่าพวกเขานั้น...

“ก๊อกๆ” ในตอนนั้นเองที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของป้าจางดังขึ้นตามหลังมา “คุณหนูไป๋คะ ป้าอุ่นนมมาให้คุณหนูดื่มค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจลึกๆ เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

หญิงสาวไม่อยากเปิดประตู ไม่อยากพูดคุยกับใคร และยิ่งไม่อยากเห็นหน้าเผยลี่เชิน

ตั้งแต่ที่ตระกูลไป๋เกิดเรื่องขึ้นนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหมดอาลัยตายอยากเป็นอย่างมาก

เธอร้องไห้แล้วก็หยุด แล้วก็ร้องไห้ใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนท้องฟ้านั้นมืดสนิทโดยไม่รู้ตัว ไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนชุดราตรีที่สวมอยู่ เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง และจมดิ่งอยู่กับความเศร้าที่ร้าวรานไปทั่วทั้งหัวใจ เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เธอถึงได้ล้าและผล็อยหลับไป

เมื่อแสงของเช้าวันใหม่ตกกระทบบนใบหน้าของเธอ เมื่อเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ฟื้นตื่นขึ้นมาจากความฝัน

“คุณหนูไป๋คะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ป้าจางเอ่ยปากถามเธอด้วยความร้อนรนเล็กน้อย แต่ที่อีกฟากหนึ่งของประตูนั้น กลับแทบไม่มีเสียงอะไรดังตอบกลับมาเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลืมตาของเธอ เธอพลิกตัวไปมาอย่างช้าๆ สมองของเธอค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเธอหันศีรษะไปมองที่อีกฝั่งของเตียง เธอก็พบกับความว่างเปล่า ในตอนนั้นเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเมื่อคืนวานนั้นเผยลี่เชินไม่ได้กลับมานอนที่ห้องนอน

ดวงตาทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงแดงเรื่อๆ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ และลงจากเตียง พร้อมกับไปเปิดประตูให้ป้าจาง

เมื่อป้าจางได้ยินเสียงดังขึ้นที่ประตู ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็ปรากฏความประหลาดใจขึ้น “คุณหนูไป๋ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นวดขมับทั้งสองข้างที่ปวดเล็กน้อยของเธอ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กลับหันหลังและเดินเข้าห้องน้ำไป

ป้าจางเดินตามเธอไปที่บริเวณหน้าห้องน้ำ พร้อมกับพูดเบาๆ ว่า “คุณหนูไป๋คะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ คุณผู้ชายเป็นคนทำ เขาอยู่ที่ชั้นล่างรอคุณหนูทานข้าวพร้อมกันอยู่นะคะ”