ตอนที่ 206 เจ้าของประท้วง

ตอนที่ 206 เจ้าของประท้วง

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองป้าจาง พร้อมกับเอ่ยปากถามว่า “เขา... ไม่อยู่บ้านเหรอคะ”

“ตอนเช้าคุณผู้ชายไม่สามารถรอคุณหนูได้ค่ะ ท่านไปที่บริษัทแล้ว ตอนก่อนที่จะออกไป ท่านรับโทรศัพท์สายหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะมีธุระเร่งด่วนนะคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น ภายในหัวใจของเธอพอจะเดาออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้

ในบรรดาเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ที่บริษัททั้งหมด เรื่องสแควร์หั้นต๋าถือว่าร้ายแรงที่สุด การที่เผยลี่เชินรีบร้อนออกจากบ้านไปนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้ เธอได้คุยเรื่องวิธีแก้ปัญหากับเผยลี่เชินเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าตอนนี้ เธอกลับมาหลบซ่อนอยู่ที่บ้าน ไม่ยอมออกไปร่วมแก้ไขปัญหากับเขาเสียได้

เมื่อวานที่งานเลี้ยงวันเกิด การที่กาน้ำชาดินเผาแตกอย่างละเอียดนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่มาก เขาก็ยังสามารถยืนอยู่ที่นั่นกกับเธอและยืดอกรับผิดชอบในทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเพราะเรื่องราวของคุณแม่ไป๋ เธอกลับกล่าวโทษเขา และนำความโกรธทั้งหมดของเธอนั้นไปลงไว้ที่เขาแทน

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ลึกละอายใจขึ้นมา เธอจะนั่งนิ่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว เธอจึงลุกขึ้นยืนในทันที “หนูจะไปที่บริษัทค่ะ”

“คุณหนูไป๋คะ!” ป้าจางรีบลุกขึ้นตามหญิงสาวในทันที พร้อมกับเรียกเธอให้หยุด “คุณหนูไป๋คะ อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย คุณหนูทานข้าวก่อนค่อยไปที่บริษัทก็ยังไม่สายไปนะคะ!”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น เธอถึงนึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่เมื่อวานเย็นจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลย แขนขาของเธอทั้งหมดนั้นแทบจะไม่มีแรงเอาเสียเลย...

เมื่อโดนป้าจางเรียกให้หยุดไว้ เธอจึงนั่งลงที่โต๊ะอีกครั้ง และเริ่มทานอาหาร

หลังจากที่รับประทานอาหารอย่างรวดเร็วเสร็จเรียบร้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า และรีบเรียกแท็กซี่ไปยังบริษัทในทันที

คนขับรถแท็กซี่นั้นขับรถอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน เขาเปิดวิทยุในรถฟัง แรกเริ่มเดิมทีนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ได้รีบร้อนอะไรมากมายนัก แต่ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินรายงานจราจรล่าสุดจากวิทยุเข้า

“ผู้คนต่างมารวมตัวกันที่หน้าประตูทางเข้าของกลุ่มบริษัทเผยซื่อ เป็นผลให้เกิดการจราจรติดขัดขึ้นบนถนนจิ่นซิ่วเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วครับ ขอให้พี่น้องชาวแท็กซี่ทุกคนลองหาเส้นทางอื่นดูเผื่อด้วยนะครับ”

เมื่อได้ยินคำว่า “เผยซื่อ” คำสองคำนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะหูผึ่งในทันที แต่ทว่าข่าวรายงานจราจรชิ้นต่อไปนั้นกลับกลายเป็นการรายงานถึงถนนเส้นอื่นแทน

คนขับรถแท็กซี่ยกมือขึ้นเพื่อปรับลดเสียงของวิทยุ พร้อมกับหันหน้ามาถามไป๋เสว่เอ๋อร์ว่า “คุณครับ คุณกำลังไปกลุ่มบริษัทเผยซื่อที่อยู่ตรงถนนจิ่นซิ่วไม่ใช่เหรอ ตรงนั้นมีคนกำลังประท้วงกันอยู่ รถก็ติดแล้ว ไม่น่าไปแล้วล่ะ ผมจะไปส่งคุณที่สี่แยกแทนก็แล้วกันนะ”

ทันใดนั้น หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกแน่นขึ้นมาในทันที เธอรีบถามออกไปว่า “ประท้วง ประท้วงอะไรกัน”

“อ้าว คุณไม่รู้เหรอครับนี่! ก็วันนี้ตอนกลางวันมีคนจำนวนมากไปรวมตัวกันที่หน้าประตูทางเข้ากลุ่มบริษัทเผยซื่อน่ะสิ ดูเหมือนว่าบรรดาเจ้าของร้านค้าในสแควร์หั้นต๋าไปที่บริษัทเผยซื่อเพื่อไปสอบถามประธานบริษัทถึงเรื่องกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนะ”

คนขับแท็กซี่ยังคงพึมพำกับตัวเองต่อไป “ผมแนะนำนะคุณ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรสำคัญก็อย่าไปที่นั่นเลย ตอนนี้ทุกคนที่นั่นถือท่อนไม้ท่อนเหล็กกันเต็มไปหมด เมื่อเช้าผมผ่านไปแถวนั้นมายังขนลุกเลย...”

สมองของไป๋เสว่เอ๋อร์ว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอได้ยินเผยลี่เชินพูดว่าบรรดาเจ้าของร้านค้าจะมาที่เผยซื่อเพื่อขอฟังคำแถลงการณ์จากบริษัท แต่นึกไม่ถึงว่าสถานการณ์จะลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมากขนาดนี้!

“พี่คะ! ขับเร็วกว่านี้หน่อยค่ะ!”

คนขับแท็กซี่อึ้งไปครู่หนึ่ง “ขับ...ไปไหนครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบอย่างรวดเร็ว “ก็ขับไปกลุ่มบริษัทเผยซื่อน่ะสิ! ขับเร็วหน่อยค่ะ เดี๋ยวหนูจ่ายเพิ่มให้!”

ถ้าเกิดเผยอี้กำลังวุ่นวายอยู่กับเรื่องงานแต่งงานแล้วล่ะก็ เขาจะต้องไม่อยู่ที่บริษัทอย่างแน่นอน ทำให้ภาระความรับผิดชอบทั้งหมดนั้นจะต้องตกไปอยู่ที่เผยลี่เชินคนเดียว ในเมื่อเจ้าของร้านค้ามายืนประท้วงรออยู่ที่หน้าทางเข้าบริษัทเยอะกันขนาดนั้น เกรงว่าเขาจะไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว...

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งรีบร้อนทั้งรู้สึกผิดในขณะเดียวกัน ถ้าเกิดวันนี้เธอไม่หัวดื้อขนาดนั้น อย่างน้อยตอนนี้ก็คงได้ยืนอยู่เคียงข้างเผยลี่เชินแน่นอน แต่ว่า...

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำมือแน่น ทั้งหัวใจของเธอขึ้นมาจุกแน่นในลำคอ เธอแทบรอไม่ไหวให้รถยนต์ขับเร็วขึ้นอีกสักนิด เร็วขึ้นอีกสักนิด...

ณ บริเวณทางเข้ากลุ่มบริษัทเผยซื่อ

มีกลุ่มคนจำนวนมากกำลังยืนอออยู่ที่หน้าประตูทางเข้า พวกเขาส่งเสียงดึงอึกทึกคึกโครมเต็มไปหมด

จะเห็นได้ว่ากลุ่มคนที่กำลังยืนออขวางประตูทางเข้าอยู่นั้น คือกลุ่มคนต้นเรื่องของปัญหาในครั้งนี้ พวกเขายืนรออยู่ที่ประตูทางเข้า คนที่อยู่ภายในตึกไม่อาจที่จะออกไปข้างนอกได้ และคนที่อยู่ข้างนอกก็ไม่อาจที่จะเดินเข้าไปได้

“ให้ประธานเผยของพวกคุณออกมาสิ! ออกมาอธิบายให้พวกเราฟัง!”