ตอนที่ 207 คุณจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน

ตอนที่ 207 คุณจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน

เมื่อชายฉกรรจ์คนนั้นได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที ผู้คนที่อยู่รอบๆ ตัวเขาต่างก็มองไปที่เขาในทางเดียวกัน ดูเหมือนว่าเขาจะทนรับคลื่นความสงสัยจากสายตาของบรรดาเจ้าของร้านค้าไม่ไหว ผู้ชายคนนั้นจึงกำหมัดแน่น และแกล้งตะโกนพูดใส่เผยลี่เชินต่อไปว่า “ใครบอกว่าฉันไม่ใช่เจ้าของร้านค้ากัน! ฉันซื้อที่ไปตั้งสองล็อก! จะไม่ใช่เจ้าของร้านค้าได้อย่างไรกัน!”

เผยลี่เชินคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน เขาหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก้มองไปที่ฝูงชนพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “มีคนบางกลุ่มกำลังแฝงตัวอยู่ในฝูงชนนี้ แกล้งทำเป็นเหยื่อ อาศัยเส้นสายในการข่มขู่ผู้คน เจตนาที่จะยุยงให้ผู้คนแตกแยกกัน เจตนาที่จะสุมไฟโกรธของทุกคน ท่านเจ้าของร้านค้าทุกคนจะต้องตาสว่างและมองพวกเขาให้ออกให้ได้ พวกคุณทุกคนกำลังโดนหลอกใช้แล้วล่ะครับ!”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธของเผยลี่เชิน ทำให้บรรดาฝูงชนอึ้งตะลึงกันไปอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาต่างมองหน้ากัน สายตาที่พวกเขามองคนที่ยืนอยู่ข้างกันนั้นมีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด

เดิมทีนั้นคนที่ถูกหลอกให้ซื้อพื้นที่ร้านค้าของสแควร์หั้นต๋า ส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้สูงอายุที่รู้ไม่เท่าทันสถานการณ์ หูของพวกเขาเชื่อคนง่าย เมื่อได้ฟังคนพูดอะไรเข้าหน่อยก็รู้สึกสนใจอย่างมาก ตอนนี้คนชั่วที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ต่างรู้เรื่องนี้ดี คนพวกนั้นจึงจัดหาคนให้มายังที่นี่เพื่อสุมไฟโกรธและยุยงสร้างปัญหาให้มากขึ้นนั่นเอง

มีเสียงดังขึ้นมาจากกลางฝูงชนอีกครั้ง “ไร้สาระ! เลิกหลอกลวงคนอื่นเสียทีเถอะ! คุณเอาเงินชดเชยที่พวกเราซื้อที่ร้านค้ามาคืนดีกว่า หรือไม่ก็อธิบายอะไรออกมาซะ! ในเมื่อตอนนี้คุณจะสร้างสแควร์ขึ้นมา แล้วร้านค้าที่เคยเป็นของพวกเราจะทำอย่างไรกันล่ะ!”

“ใช่! คืนเงินมา! คืนเงินมาให้พวกเรา!”

เมื่อได้ยินคำว่า “คืนเงิน” ทันใดนั้นบรรดาฝูงชนก็ต่างฮึกเหิมและตะโกนเรียกร้องให้บริษัทคืนเงินในทันที ในครู่นั้นเองที่ทิศทางในการโจมตีของทุกคนก็หันกลับไปที่เผยลี่เชินอีกครั้ง

ฝูงชนส่งเสียงอึกทึกคึกโครม มีบางคนใช้โอกาสนี้ทั้งดึงทั้งผลักกันอยู่ภายในกลุ่มฝูงชน บางคนนั้นอยู่ห่างเผยลี่เชินไม่ถึง 1 เมตรด้วยซ้ำ ถ้าเกิดยกท่อนไม้ที่อยู่ในมือขึ้นมา ก็สามารถที่จะทำร้ายเผยลี่เชินได้ในทันที

เผยลี่เชินไม่รู้สึกตกใจกลัวแต่อย่างใด ในขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายต่างรีบพากันล้อมรอบและดูแลเขาให้ดียิ่งกว่าเดิม

เผยลี่เชินหยิบโทรโข่งที่อยู่ในมือของฉีเฟิงขึ้นมา พร้อมกับตะโกนพูดออกไปว่า “พวกคุณทุกคนฟังผม! ถ้าพวกคุณยังคงประท้วงกันอยู่แบบนี้ บริษัทเผยซื่อจะไม่จ่ายเงินชดเชยอะไรเลยสักหยวนเดียว!”

ทันทีที่เขาพูดจบ บรรดาฝูงชนต่างเงียบสงบลงมากทีเดียว

เดิมทีนั้น ภายในหัวใจของเจ้าของร้านค้าต่างรู้อยู่ชัดเจนแล้ว พวกเขาไม่ได้มีอำนาจอะไรมากมาย และพวกเขาก็ไม่ใช่ศัตรูของเผยซื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ทุกคนกล้าที่จะมายืนขวางประตูก็เพราะอาศัยพลังมวลชน ถ้าเกิดพวกเขาคิดที่จะมาแลกเลือดกับเผยซื่อจริงๆ แล้วล่ะก็ เกรงว่าคงไม่มีฝ่ายไหนได้ประโยชน์อะไรทั้งสิ้น

เผยลื่อเชินกวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงชน และสายตาของเขาไปหยุดลงที่ชายฉกรรจ์ที่เป็นผู้นำในการตะโกนประท้วงเมื่อครู่ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง และผลักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับเดินตรงไปหาชายฉกรรจ์คนนั้น

เมื่อครู่นี้ ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ในฝูงชนด้วยความเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองอย่างมาก แต่เมื่อตอนนี้เขาถูกเผยลี่เชินจ้องมองอย่างไม่ลดละ เห็นได้ชัดว่าความมั่นใจของเขาลดลงไปมากทีเดียว เขาค่อยๆ ถอยหลังไป แต่ทว่าด้านหลังของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยผู้คน แม้คิดอยากจะถอยหลังกลับ แต่ก็ไม่อาจถอยหลังกลับออกไปจากฝูงชนได้

เผยลี่เชินจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ในเมื่อคุณพูดแล้วว่าคุณซื้อที่ร้านค้าในสแควร์หั้นต๋าไปสองล็อก ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกผมหน่อยสิ ว่าร้านค้าของคุณอยู่ตรงไหน”

เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนั้นคาดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะกล้าถามอะไรแบบนี้ เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง อึกอักไม่สามารถตอบได้ แต่เขาก็ยังแกล้งทำเป็นนิ่งและยังคงดื้อด้านตอบกลับไปว่า “ร้านค้าของผมอยู่ที่ไหนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ! มันก็อยู่บนชั้นสูงๆ ของสแควร์หั้นต๋าที่ยังสร้างไม่เสร็จนั่นแหละ...”

เมื่อได้ยินดังนั้น เผยลี่เชินก็ยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา พร้อมกับเอ่ยปากถามเขาว่า “ร้านค้าของคุณอยู่บริเวณไหน ยังพอจำได้ไหมครับ”

ชายวัยกลางคนคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตอบกลับมาว่า “อยู่ที่บล็อกบี มุมตึกชั้นสาม หมายเลข 276”

เผยลี่เชินพยักหน้า สายตาของเขาย้ายกลับไปมองที่ชายฉกรรจ์คนที่ก่อเรื่องอีกครั้ง “คุณจ่ายเงินไปแล้ว แต่กลับจำที่อยู่ร้านค้าของตัวเองไม่ได้ ทั้งนี้ทั้งนั้น นั่นก็เป็นเพราะว่า...”

เผยลี่เชินลากเสียงของเขา สายตาของเขามองคมเข้มมากขึ้น “คุณไม่ใช่เจ้าของร้านค้าแต่แรกแล้ว แต่คุณถูกใครบางคนส่งมาสร้างความวุ่นวายที่นี่!”

เมื่อเผยลี่เชินพูดจบลง เจ้าของร้านค้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างพากับมองตรงไปที่ผู้ชายคนนั้นทีละคนๆ ครั้งนี้กลับไม่มีใครพยายามยุยงให้เกิดความโกลาหลขึ้นมาอีกแล้ว

ถ้าเกิดว่าเขาได้ซื้อที่ร้านค้าจริง เขาจะต้องจำที่อยู่และหมายเลขของร้านค้าได้อย่างแน่นอน การที่เขาพยายามตอบปัดแบบนี้ แสดงว่าเขาต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน

“ผมเปล่าสักหน่อย!” ชายคนนั้นยังคงพยายามปั้นน้ำเป็นตัว แต่ทว่าในสายตาของบรรดาฝูงชนที่อยู่ตรงข้ามนั้น ทุกคำอธิบายนั้นต่างไม่มีน้ำหนักและไร้ความน่าเชื่อถือโดยสิ้นเชิง