ตอนที่ 208 มันผิดตรงไหนถ้าผมจะนอนกับคุณอีก

ตอนที่ 208 มันผิดตรงไหนถ้าผมจะนอนกับคุณอีก

ไป๋เสว่เอ๋อร์หมดสติ เธอรับรู้ได้แค่แรงกระเทือนที่เกิดขึ้นตลอดระหว่างทางเท่านั้น บริเวณด้านหลังศีรษะของเธอรู้สึกเจ็บอย่างมาก ซึ่งนั่นทำให้เธอสลบไปโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นเพดานสีขาวมาทักทายเธอเป็นสิ่งแรก เธอนอนนิ่งอยู่นาน จนในที่สุด เธอก็รู้แล้วว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

สายตาของเธอมองเห็นอย่างได้ชัด และประสาทสัมผัสทั้งห้าก็รู้สึกอ่อนไหวเป็นอย่างมาก ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกว่าศีรษะของเธอนั้นหนักอึ้ง และเธอไม่สามารถยกมันขึ้นได้ เธอพยายามยกหัวขึ้นหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ และนอนราบนิ่งลงเหมือนเดิม

ที่ด้านนอกของห้องผู้ป่วยมีเสียงดังขึ้นเป็นระยะๆ และยากที่จะจับความได้ เสียงนั้นทั้งลุ่มลึกและนุ่มนวล มันคือเสียงของเผยลี่เชินที่แสนคุ้นหู

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก เผยลี่เชินเดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาฟื้นขึ้นมาแล้ว สายตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นในทันที

“ฟื้นแล้วเหรอ”

“อือ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบรับด้วยเสียงอันแผ่วเบา แต่ทว่าเธอกลับรู้สึกเจ็บที่บาดแผลด้านหลังศีรษะของเธอ

เมื่อเห็นว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว สายตาของเผยลี่เชินก็เผยให้เห็นถึงความเจ็บปวด เขายกมือขึ้นและปัดผมที่ตกลงมาอยู่ตรงหน้าผากของเธอไปที่ด้านข้างอย่างเบามือ “ทำไมจู่ๆ คุณถึงวิ่งออกมาล่ะ หืม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดอย่างเบาๆ ว่า “ฉันไม่อาจนั่งดูคุณ... ถูกทำร้ายได้ค่ะ”

เพียงแค่ประโยคเดียวนั้น ก็ทำให้หัวใจของเผยลี่เชินอ่อนโยนขึ้นมาในทันที เขาทั้งโกรธทั้งหัวเราะในเวลาเดียวกัน แต่เขากลับไม่อาจพูดสิ่งใดออกมาได้

เขารู้จักศิลปะป้องกันตัวดี เขารู้วิธีป้องกันตัวจากเหตุร้ายดี และถึงแม้เขาจะโดนท่อนไม้นั้นตีเข้าให้จริงๆ แล้วล่ะก็ สำหรับเขาแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยสักนิดเดียว

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว “อาจจะรู้สึกเจ็บที่แผลได้นะ แต่ถึงแม้บาดแผลจะหายแล้ว แต่ผมก็จะไม่ขึ้นตรงบริเวณแผลเป็นนั้นอยู่ดี การที่คุณเข้ามารับท่อนไม้ท่อนนั้นแทนผม คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ในตอนนั้น ฉันไม่ได้คิดอะไรมากมาย...”

สายตาของเผยลี่เชินเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมา “ถ้าผมให้คุณลองกลับไปเลือกใหม่ได้ล่ะ”

สายตาของไป๋เสว่เอ๋อร์จริงจังขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ลังเลตอบกลับไปว่า “ฉันก็ยังจะเลือกรับท่อนไม้นั้นแทนคุณ...”

หัวใจของเผยลี่เชินรู้สึกถึงความอบอุ่นขึ้นมาในทันที ขณะที่เขามองไปที่ใบหน้าที่ยังซีดเซียวของหญิงสาว เขาก็รู้สึกสับสนขึ้นมาไม่น้อยเช่นกัน

เขาโน้มศีรษะลง และจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

สุดท้ายแล้ว เขาก็ก้มลงไปที่ข้างหูของหญิงสาว และพูดตำหนิเธอ “คนโง่”

หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ และขยับเขยื้อนสักเล็กน้อย อาการของเธอในตอนนั้นดีขึ้นกว่าตอนแรกมากขึ้นทีเดียว

เพื่อที่เธอจะได้เปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ทุกครั้งได้ทันท่วงที คุณหมอจึงแนะนำให้เธอยังคงนอนอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการต่อสัก 2-3 วัน

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว เผยลี่เชินก็ให้ไป๋เสว่เอ๋อร์สวมเสื้อคลุมเสีย จากนั้นเขาก็พาเธอออกไปเดินเล่นที่บริเวณสวนชั้นล่างเล็กๆ ในโรงพยาบาล

เมื่อเธอนึกถึงบรรดาคนที่มาสร้างความวุ่นวายที่เผยซื่อเมื่อตอนกลางวันขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเอ่ยปากถามไปว่า “แล้วคนพวกนั้น คุณคิดจะทำอย่างไรกับพวกเขาคะ”

สายตาของเผยลี่เชินจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ก็คงจับตัวไว้ก่อนสัก 2-3 วัน ระบุตัวตนของพวกเขาให้ได้ แล้วจากนั้นก็ต้องเปิดเผยตัวคนที่อยู่เบื้องหลังที่คอยชักใยพวกเขาออกมาให้ได้”

การที่จะเปิดเผยตัวคนที่อยู่เบื้องหลังการปลุกปั่นยุยงให้เกิดการแตกแยกนี้นั้นไม่ง่ายแน่นอน ภายในใจของเผยลี่เชินได้เลือกผู้ต้องสงสัยเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ในเมื่อยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด เขาก็ไม่อาจจะยืนยันได้

ดังนั้น เรื่องราวทั้งหมดจะกระจ่างได้ก็ต้องรอให้เขาสอบสวนคนพวกนั้นให้หมดเสียก่อน

หลังจากเดินเล่นวนรอบบริเวณสวนเป็นครั้งที่ห้าแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หาวขึ้นมา ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของเผยลี่เชินที่พูดถามขึ้นมาอย่างอ่อนโยนว่า “ง่วงแล้วเหรอ พวกเรากลับห้องกันดีไหม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า “ดีค่ะ”

เผยลี่เชินค่อยๆ ประคองเธอเดินไปที่ประตูทางเข้า ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องราวของคุณแม่ไป๋ขึ้นมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

แต่กลับเป็นไป๋เสว่เอ๋อร์ที่จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่ม เธอถามเขาอย่างหน้านิ่งว่า “คุณจะกลับเมื่อไรคะ”

เผยลี่เชินรู้สึกสับสน “กลับไปไหน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง “หรือคุณอยากจะอยู่กับฉันที่ห้องผู้ป่วยนี่ล่ะคะ”

ถึงแม้จะเป็นห้องผู้ป่วยระดับวีไอพี แต่ห้องนี้ก็มีเตียงนอนแค่เตียงเดียวเท่านั้น เขาคงไม่สามารถ...จะเบียดตัวนอนเตียงเดียวกับเธอได้ใช่ไหมล่ะ

เผยลี่เชินนิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อยขึ้นมาในทันที เขาโน้มศีรษะลงมา มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับถามเธออย่างอ่อนโยนว่า “ทำไมจะไม่อยากล่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับไปด้วยความประหลาดใจ “คุณ...จะนอนบนเตียงเดียวกันกับฉันจริงๆ เหรอคะ”

เผยลี่เชินพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจัง จากนั้นก็พาหญิงสาวเดินเข้าลิฟต์ไปในทันที

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เผยลี่เชินก็ยกมือขึ้น และดึงตัวของไป๋เสว่เอ๋อร์เข้ามาอยู่ระหว่างผนังลิฟต์และหน้าอกของเขา พร้อมกับก้มลงมองหญิงสาว “คุณเป็นแฟนของผม มันผิดตรงไหนถ้าผมจะนอนกับคุณอีก”