ตอนที่ 220
ตอนที่ 220 เป็นเธอที่แพร่งพรายหนังสือการแข่งขันประมูล
October 28, 2026
ตอนที่ 220 เป็นเธอที่แพร่งพรายหนังสือการแข่งขันประมูล
ท่าทีของไป๋เสว่เอ๋อร์หนักแน่น “ทำไมจะไม่ต้อง? เพื่อเป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหวั่นหวั่น การพิสูจน์นี้จำเป็นต้องทำ！”
เฝิงเช่นรู้สึกเคว้งขึ้นมาบ้างแล้ว แต่กลับหาข้ออ้างต่างๆ “ฉันได้กำไลมาก็ใช้กระดาษทิชชู่เช็ด รอยนิ้วมือของเขาที่หลงเหลืออยู่ก็คงจะหายไปตั้งนานแล้ว ทำก็เป็นการทำโดยเปล่าประโยชน์！”
เจียงหวั่นหวั่นได้ยินเฝิงเช่นหาข้ออ้างเช่นนี้ ก็โมโหจนตัวสั่น “เธอ！ฉันไม่เคยแตะต้องกำไลบ้าๆนั่นของเธอมาก่อน！เธอต่างหากที่สันหลังหวะไม่กล้าไปทำการพิสูจน์！ไม่แน่ก็เป็นเธอเองนั่นแหละที่จงใจทิ้งกำไลเอาไว้ในแฟ้มเอกสารฉัน！”
สีหน้าของเฝิงเช่นเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง ชี้ไปที่เจียงหวั่นหวั่นพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “เธอว่าใครกำไลบ้าๆ！เธอซื้อไหวหรอ?”
เจียงหวั่นหวั่นกำลังจะต่อปาก อยู่ก็ถูกไป๋เสว่เอ๋อร์ดึงเอาไว้ เธอจ้องไปที่เฝิงเช่น เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ซื้อไหวซื้อไม่ไหวในใจของเธอไม่ใช่ว่าควรจะรู้ดีหรอ? ราคาของกำไลนี่คาดว่าคงยังไม่พอจ่ายค่าพิสูจน์หลักฐานล่ะมั้ง?”
ประโยคนึงที่มีความหมายล้ำลึกของไป๋เสว่เอ๋อร์ ชั่วพริบตาก็ทำให้คนที่อยู่รอบข้างตกตะลึง เธอพูดเช่นนี้ คนที่อยู่ด้านข้างต่างก็ฟังออกว่าเธอกำลังบอกเป็นนัยว่ากำไลบนข้อมือของเฝิงเช่นคือของปลอม
เฝิงเช่นก็ฟังออกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว สีหน้าของเธอมืดมน “เธอ！เธอหมายความว่ายังไง！”
ไป๋เสว่เอ๋อร์โน้มสายตาจ้องลงไปที่กำไลที่อยู่บนข้อมือของเธอ “หากเธออยากจะถามทั้งหมดนี้จริงๆ งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจลิสต์เหตุผลทีละข้อ ทีละข้อออกมาต่อหน้าทุกคน ทำพอเหมาะสมค่อยหยุดก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่หรอ?”
คราวนี้ เฝิงเช่นถูกบังคับให้ต้องยอมแพ้ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในใจของเฝิงเช่นรู้ดีจริงๆว่า กำไลบนข้อมือของเธออันนี้คือของลอกเลียนแบบ ใส่ร้ายเจียงหวั่นหวั่นคือความจริง อีกอย่าง เธอจะกล้านำกำไลของจริงไปใส่ร้ายเจียงหวั่นหวั่นได้ยังไงกันล่ะ หากจากไปไม่หวนคืนมาความสูญเสียของเธอก็ยิ่งใหญ่แล้ว
“เรื่องในคราวนี้ในใจของทุกคนก็คงจะมีคำตอบอยู่แล้วล่ะมั้งคะ หากยังมีคนอยากจะสืบหาให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนเอากำไลไปกันแน่ ฉันกับหวั่นหวั่นจะให้ความร่วมมือกับทุกคนค้นหาให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอนค่ะ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ทิ้งประโยคนี้เอาไว้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาอีกจริงๆ เฝิงเช่นสีหน้าโกรธจัด ยืนอยู่ตรงนั้นจ้องมองพวกเธออย่างดุดัน แต่กลับไม่พูดไม่จา
วันนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำให้เธอขายหน้าอย่างถึงที่สุดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งแผนก！บัญชีนี้เธอจะจำเอาไว้！
ไป๋เสว่เอ๋อร์ดึงเจียงหวั่นหวั่นเดินออกจากประตูแผนก พาเธอตรงกลับไปยังห้องทำงานของตนเอง พูดบอกกับเธอตลอทางว่า “หวั่นหวั่น คราวหน้าเรื่องแบบนี้จะต้องระมัดระวังให้มากหน่อย อีกอย่างทำไมเมื่อครู่นี้ถึงได้ผลีผลามลงมือกันล่ะ?”
“พอฉันได้ยินว่าเขาว่าเธอฉันก็โมโหขึ้นมา！เขาเกลียดฉันพุ่งเป้ามาที่ฉันก็พอแล้ว เธอก็ไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย เขาจะพูดอย่างนั้นทำไม！”
ได้ยินเจียงหวั่นหวั่นปกป้องตนเองขนาดนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย “เอาล่ะ ต่อไปอยู่ในแผนกคบค้าสมาคมกับเขาให้น้อยหน่อย รู้หรือเปล่า?”
เจียงหวั่นหวั่นพยักหน้า “เขาก็แค่อาศัยคุณลุงของเขาเป็นหุ้นส่วนของบริษัท ดังนั้นชอบทำเรื่องไม่ดีอยู่ในแผนกบ่อยๆ ผู้จัดการก็ปิดตาข้างนึง ปกติต่างก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้งเขาอย่างนั้น เสว่เอ๋อร์ เมื่อครู่นี้เธอดูหล่อมากจริงๆ！”
ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเล็กน้อย “พอได้แล้ว ตามฉันกลับห้องทำงาน ฉันจะทายาบนแผลที่คอให้”
มาถึงห้องทำงาน ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบยาทาออกมาทาไปบนบาดแผลของเจียงหวั่นหวั่นชั้นหนึ่ง เจียงหวั่นหวั่นคาดเดาสีหน้าของเฝิงเช่นในตอนนี้อยู่ตลอดเวลาอย่างตื่นเต้น
“เอาล่ะ ทาเสร็จแล้ว บาดแผลอย่าไปโดนน้ำ”
เจียงหวั่นหวั่นยื่นมือออกไป กอดแขนของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ พลางเอ่ยขึ้นอย่างดีใจว่า “ขอบคุณเสว่เอ๋อร์ ！มีเธอนั้นดีจริงๆเลย！เย็นนี้ฉันจะต้องเลี้ยงข้าวเธอให้ได้！”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดถึงว่าเย็นวันนี้เผยลี่เชินก็คงจะต้องไปเข้างานเลี้ยงสังสรรค์อีก เวลาทานข้าวคงจะกลับมาไม่ทัน เธอจึงตอบตกลงไป
เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ รอจนกระทั่งเลิกงาน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยังไม่ได้รับข้อความจากเผยลี่เชิน เธอเก็บข้าวของ ออกไปกินเนื้อย่างกับเจียงหวั่นหวั่นในทันที
ขณะเดียวกัน ในห้องรับรองพิเศษที่หรูหราของโรงแรมตี้เหา เผยลี่เชินกำลังดื่มเหล้ากับประธานบริษัทคนอื่นๆอีกสองสามคน
ฉีเฟิงออกไปรับสายโทรศัพท์ ไม่ช้าก็กลับมายังห้องรับรองพิเศษอีกครั้ง ประชิดเข้าไปที่ข้างหูของเผยลี่เชินแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆว่า “ท่านประธานเผย เรื่องหนังสือการแข่งขันประมูล ลูกน้องของผมค้นเจออะไรบางอย่าง มีรูปภาพบางส่วน ท่านจะลองดูหน่อยไหมครับ?”
“อืม” สีหน้าของเผยลี่เชินสงบเยือกเย็น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ฉีเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นำรูปภาพสองสามรูปที่ได้รับเมื่อสักครู่นี้เปิดออก แล้วส่งให้กับเผยลี่เชิน