ตอนที่ 221 เผชิญหน้ารุ่นพี่

ตอนที่ 221 เผชิญหน้ารุ่นพี่

บางทีอาจเป็นเพราะเผยลี่เชินหายใจรดต้นคอเธออยู่ด้านหลัง ไป๋เสว่เอ๋อร์จิงรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง จากนั้นเธอก้าวไปข้างหน้า “ฉันไม่เคยแพร่งพรายหนังสือประมูลของบริษัท”

“แล้วนี่คืออะไร?”

เผยลี่เชินวางโทรศัพท์ในมือของเขาบนโต๊ะโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบขึ้นมาดู สีหน้าถึงกับซีดเผือด

เป็นภาพที่เธออยู่กับเสิ่นหรูเฟิง

เธอกำโทรศัพท์แน่น มองเผยลี่เชินด้วยความตกตะลึง “ฉันเคยพบเสิ่นหรูเฟิงจริง แต่ฉันก็ไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับหนังสือประมูลให้เขารู้”

“จริงเหรอ?” เผยลี่เชินถามกลับด้วยน้ำเสียลดต่ำลง แต่เขาก็มองสายตาของไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความสงสัย

ไป๋เสว่เอ๋อร์เศร้าใจ รู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ต่อหน้าตอนนี้เหมือนคนแปลกหน้ามากขึ้น

เธอคิดว่าตัวเองเมื่ออยู่ต่อหน้าเผยลี่เชิน เธอคือคนพิเศษเมื่อเทียบกับคนอื่น แต่ตอนนี้เธอเห็นเขามองด้วยสายตาแบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกด้านชา

“คุณไม่เชื่อฉัน?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามด้วยเสียงสั่ง เสียงสะอื้น

เธอรู้ว่าเรื่องหนังสือการประมูลที่รั่วไหลต้องเป็นฝีมือคนในบริษัท แต่เธอก็เป็นหนึ่งในคนที่เห็นหนังสือฉบับร่างครั้งสุดท้าย แน่นอนย่อมตกเป็นผู้ต้องสงสัย แต่เผยลี่เชินกลับใช้เพียงแค่รูปถ่ายไม่กี่ใบ ก็สงสัยว่าเธอเป็นคนทำ ระหว่างเขาสองคนยังมีความเชื่อใจได้อีกหรือ?

เธอเป็นเพียงเลขาตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เขาสงสัยเธอ เธอก็ไม่อาจเรียกร้องอะไรได้ แต่นี่เธอเป็นแฟนของเขา อยู่เคียงข้างเขาเมื่อต้องเจอมรสุมชีวิตมากมาย....

ดวงตาของเผยลี่เชิน แสดงให้เห็นอารมณ์แข็งกร้าว

“บอกฉันมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ ว่าใช่เธอหรือเปล่าที่ทำ?”

ใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกถูกบีบอัด น้ำตาไหลออกจากเบ้าตา เธอนิ่งไปสองสามวินาที จากนั้นลุกขึ้นยืนจ้องมอง เผยลี่เชินพร้อมกับคำพูด “ในเมื่อคุณไม่เชื่อใจฉัน แล้วจะมาถามฉันทำไม ในใจคุณมีคำตอบอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?”

หลังจากที่ทิ้งคำถามไว้ เธอหันหลังกลับรีบเดินออกจากห้องหนังสือ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างไปไกล ขมับของเผยลี่เชินเต้นถี่จนเขาต้องยกมือขึ้นกดไว้ แต่คิ้วของเขาก็ยังไม่จางคลายออก

เธอไม่อยากสงสัยไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่ว่าหลักฐานมันชี้ชัดเจนว่าเป็นเธอ ทั้งภาพถ่าย แล้วยังไม่ไฟล์เอกสารที่ถูกลบออกจากคอมพิวเตอร์เธอ....มันกดดันจิตใจเขา ทำให้เขาไม่มีทางที่จะเผชิญหน้ากับมัน

ที่ประตูมีเสียงฝีเท้าเดินมาอย่างรีบร้อน ป้าจางเคาะประตูและร้องเรียกด้วยความกระวนกระวายใจ “คุณผู้ชาย! ดึกป่านนี้แล้วคุณไป๋ยังออกไปข้างนอกอีก? ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเข้ม ลังเลสักครู่ ก่อนจะกำชับป้าจาง “ให้คนตามเธอไป อย่าให้เธอหนีไป รอให้เธอใจเย็นสักพักแล้วค่อยพาเธอกลับมา”

ป้าจางพยักหน้ารับทราบ รีบลงบันไดตะโกนเรียกคนรถ

ในห้องหนังสือกลับมาสงบอีกครั้ง เผยลี่เชินก้มลงมองรูปภาพในโทรศัพท์มือถือ ลังเลอยู่นาน

ทำไมจู๋ๆ ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์และเสิ่นหรูเฟิงพบกันถึงมีคนถ่ายภาพไว้ได้? หรือมีคนจงใจ?

ความสงสัยค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละนิด จากนั้นเผยลี่เชินก็รีบโทรศัพท์ “ฮัลโหล พวกเธอไปได้ภาพเสิ่นหรูเฟิง มาจากที่ไหนกัน....”

หลังออกจากคฤหาสน์ เธอเองก็ไม่รู้จะไปไหน ดวงตาทั้งสองข้างถูกบดบังด้วยน้ำตา เธอวิ่งออกไปถึงถนนใหญ่ เห็นรถแท็กซี่จึงโบกแล้วขึ้นรถไป

คนขับรถถามตามปกติ “คุณผู้หญิง จะไปไหนครับ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปเพราะตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่ไม่อยากกลับบ้าน จากนั้นก็บอกสถานที่ที่จะไป

ในสถานการณ์แบบนี้ ไปหาเจียงหวั่นหวั่นน่าจะดี

เมื่อก่อนเธอเคยไปบ้านเจียงหวั่นหวั่น ยังพอจำที่อยู่ได้ เธอคิดว่าไปถึงที่นั่นแล้วค่อยพูดกับเจียงหวั่นหวั่น ก็ไม่สาย