ตอนที่ 222 เข้าใจผิดมากขึ้น

ตอนที่ 222 เข้าใจผิดมากขึ้น

จิตใจลู่เหยาสั่นไหว จ้องมองไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่สักพัก

ต่อมาเขาก็ตอบสนองโดยการละสายตาจากเธออย่างรวดเร็ว สั่งเถ้าแก่เนี้ยร้านโจ๊ก เอาโจ๊กบัวลอยถั่วแดงสองชาม

โจ๊กร้อนๆ สองชามถูกยกมา ลู่เหยายังสั่งของว่างเบาๆ กินแล้วสดชื่น

ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งลง มือสองข้างก่อนหน้าเคยเย็นเจี๊ยบ แต่ตอนนี้ค่อยๆ อุ่นขึ้น

“ชิง..ชิง ครั้งนี้ฉันกลับมา ได้ยินข่าวเรื่องตระกูลไป๋”

ลู่เหยาพูดได้ครึ่งหนึ่งแล้วหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าเรื่องอะไร จึงพยักหน้ารับ “อืม พ่อฉันทำเรื่องที่ไม่ควรทำ”

เธอลดสายตาลง และกวนโจ๊กที่อยู่ในชามอย่างระมัดระวัง

“เธอกับคุณน้าสบายดีไหม?”

เมื่อก่อนอยู่มหาวิทยาลัย ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าร่วมในกลุ่มทดลองของอาจารย์เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทางด้านภาษากับเพื่อนร่วมชั้น รุ่นพี่และนักเรียนต่างชาติ

เธอจึงได้รู้จักกับลู่เหยาเพราะกลุ่มทดลองนี้ ความสัมพันธ์ของทุกคนในกลุ่มเป็นไปด้วยดี และเคยออกไปแข่งขันร่วมกัน คุณแม่ไป๋ก็เคยเจอหน้าพูดคุยกับลู่เหยามาแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบไปสักครู่ นึกถึงเรื่องของแม่ตัวเองกับเฟิงเจิ้นปัง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ จากนั้นเธอก็ก้มหัวลดเสียงต่ำ “แม่สบายดีคะ”

สังเกตเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ผิดปกติ ลู่เหยาจึงหยุดหัวข้อสนทนานี้ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดใหม่ “ได้ยินว่าเดือนหน้าจะมีงานเลี้ยง จัดโดยกลุ่มของพวกเราที่เคยเรียนในมหาวิทยาลัยด้วยกัน เธอจะไปไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลสักพัก หลังจากที่ตระกูลไป๋เกิดเรื่อง เธอก็ไม่ได้ติดต่อเพื่อนฝูงเลย ถ้าเกิดจู่ๆ ไปร่วมงานเลี้ยง มันจะกะทันหันเกินไปรึเปล่า?

ลู่เหยามองทะลุปรุโปร่งความคิดของเธอ เขาจึงยิ้มพร้อมคำพูด “ตั้งแต่ฉันไปเรียนต่อต่างประเทศจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงเลย ถ้าไงพวกเราไปด้วยกันดีไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงดูเย็นชา “ค่อยคุยกันทีหลังเถอะคะ"

ลู่เหยายิมรับ “ได้"

กินโจ๊กเสร็จสองคนก็เดินเคียงข้างกัน ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเบาๆ “รุ่นพี่ได้พบกันวันนี้ ฉันมีความสุขมาก"

ฉันก็ด้วยเหมือนกัน"

ไป๋เส่วเอ๋อร์หยุดก้าวแล้วชี้ไปที่โรงแรมที่อยู่ตรงหน้า ยิ้มให้กับลู่เหยา “งั้นฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย"

ลู่เหยาไม่ได้ถามไป๋เสว่เอ๋อร์ว่าทำไมคืนนี้ถึงนอนค้างที่โรงแรม แต่กลับพูดเสียงเบา “ฉันไปส่งเธอนะ"

เมื่อไปถึงประตูโรงแรม ต่างคนก็แลกเบอร์โทรศัพท์ติดต่อกัน ก่อนแยกย้ายกันไป

ในเวลาเดียวกัน เผยลี่เชินยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นสองของคฤหาสน์ด้วยสายตาใบหน้าเย็นชา

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือที่วางบนขอบหน้าต่างก็ดังขึ้น ในที่สุดสีหน้าของเผยลี่เชินก็เปลี่ยนไป เขารับโทรศัพท์ “ฮัลโหล"

“ประธานเผย คุณไป๋ไปแถวๆ สวนอีเดน จากนั้นก็ไปกินข้าวกับผู้ชายคนหนึ่งในร้านอาหารเล็กๆ แล้วก็เข้าไปในโรงแรมทิงเคอที่อยู่ใกล้ๆ"

“ผู้ชาย?” ดวงตาของเผยลี่เชินดูหม่นหมอง

“ครับ…แต่เธออยู่คนเดียวในโรงแรม ผู้ชายคนนั้นส่งเธอแค่หน้าประตูโรงแรมแล้วก็ไป"

มือที่กำมือถือแน่นของเผยลี่เชินค่อยจางคลายออก ใจเขารู้สึกอึดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ดึกป่านนี้ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังออกไปข้างนอกแถมยังไปเจอผู้ชายอื่นอีก!

ความโกรธค่อยๆ พุ่งทะยานในจิตใจ เผยลี่เชินพูดเสียงเข้ม “ไปสืบว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!”

“ครับ"

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เผยลี่เชินกำหมัดแน่น จากนั้นหยิบแก้วเหล้าที่วางอยู่ข้างๆ ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว