ตอนที่ 223 อยากจะหนีไปถึงไหน

ตอนที่ 223 อยากจะหนีไปถึงไหน

ปกติพอเผยลี่เชินมาถึงออฟฟิศ ไป๋เสว่เอ๋อร์จะชงกาแฟแล้วเข้าไปเสิร์ฟในห้อง

วันนี้เขาทั้งสองทะเลาะกัน ความเข้าใจผิดยังเคลียร์กันไม่ได้ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะชงกาแฟแล้วเข้าไปเสิร์ฟให้เขาดีไหม

ลังเลไปมาจนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจแน่วแน่ ชงกาแฟแล้วไปเสิร์ฟให้เขาเหมือนเดิม

แต่เธอยังไม่ทันก้าวเท้า ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “เลขาไป๋”

ฉีเฟิงผลักประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงเข้ม “ช่วยชงกาแฟให้ประธานเผยด้วยครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเล แล้วพูดเสียงเบาๆ “คะ”

เธอเดินออกไปที่ห้องชงกาแฟ แล้วก็ชงกาแฟให้เผยลี่เชินตามปกติ จากนั้นก็ยกไปเสิร์ฟที่ออฟฟิศเขา

เมื่อผลักประตูเข้าไป เห็นเผยลี่เชินกำลังสั่งงานฉีเฟิง หลังจากไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปเสิร์ฟกาแฟให้เผยลี่เชิน เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ ทำเหมือนเธอเป็นแค่เลขาผู้ช่วยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

เผยลี่เชินกวาดตามองเงาของเธอที่เดินจากไป แล้วขมวดคิ้วค่อยๆ ปรากฏความโกรธขึ้น วางกาแฟแล้วก็ไป แม้แต่หน้าของเขาเธอก็ไม่อยากมองใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงเรื่องที่เมื่อคืนเธอออกไปกินข้าวกับชายหนุ่มคนอื่น หัวใจของเขาเหมือนถูกหินก้อนใหญ่หล่นทับ รู้สึกหงุดหงิด

เขายกกาแฟขึ้นจิบ เงยหน้ามองเงาด้านหลังของไป๋เสว่เอ๋อร์ “หยุดก่อน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดแล้วหันกลับมา พูดอย่างเป็นทางการ “มีอะไรจะสั่งคะ”

ใบหน้าและน้ำเสียงของเธอดูเรียบเฉย เปลี่ยนเป็นโหมดเลขาอย่างเป็นทางการ

เผยลี่เชินวางแก้วกาแฟลง พูดเรียบๆ “น้ำตาลน้อยไป ไปชงมาใหม่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว

ชงกาแฟให้เขาก็ใส่น้ำตาลแค่สองก้อนเหมือนทุกครั้ง น้อยตรงไหน? เห็นได้ชัดว่ากำลังทำให้เธอลำบากใจ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยกกาแฟกลับไปที่ห้องชงกาแฟ แล้วชงกาแฟใหม่อีกครั้ง ใส่น้ำตาลสามก้อน

เธอรู้สึกอึดอัดใจ ทำไมเขาต้องเข้าใจเธอผิดด้วย วันนี้ก็ยังจงใจทำให้เธอต้องลำบาก เธอมัวแต่คิดจนลืมดูมือตัวเองใส่น้ำตาลเพิ่มไปหลายก้อนโดยไม่รู้ตัว

กว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะกลับมามีสติ ก็สายไปแล้ว เธอหยุดไปสักครู่ด้วยความโกรธ จึงยกกาแฟที่ใส่น้ำตาลเพิ่มไปห้าหกก้อนเดินไปทางออฟฟิศ

ครั้งนี้ฉีเฟิงไม่อยู่แล้วเหลือแต่เผยลี่เชินคนเดียวเท่านั้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึกๆ ก่อนเดินไปข้างหน้าวางแก้วกาแฟที่โต๊ะทำงานของเผยลี่เชิน

เผยลี่เชินเงยหน้ามองที่ร่างของเธอสักครู่ แล้วละสายตาพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

ไป๋เสว่เอ๋อร์จ้องมองกิริยาท่าทางของเขา แล้วก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

เผยลี่เชินขมวดคิ้วมือที่ยกแก้วกาแฟหยุดนึ่ง มองดูที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

สายตาประสานเข้าด้วยกัน ทันใดนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผิดจึงก้มหน้า พูดเสียงเย็นๆ “หากไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

พูดจบเธอก็รีบเดินจากไป

เผยลี่เชินรีบลุกตามไป เดินก้าวไปคว้าข้อมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ จากนั้นดึงตัวเธอเข้าหาอ้อมกอดของเขา

ทันใดนั้นเขาก็เข้าไปใกล้หูของไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับเสียงหดหู่ “ไป๋เสว่เอ๋อร์เธอจะวิ่งหนีไปถึงไหนกัน?”

ตอนนี้เขามีเรื่องที่ต้องคิดบัญชีกับเธอหลายเรื่อง ทั้งเรื่องผู้ชายเมื่อคืน และยังมีเรื่องจงใจใส่น้ำตาลมากเกินไปในกาแฟของเขา....

คิดถึงเรื่องผู้ชายที่อยู่กับเธอเมื่อคืน ไป๋เสว่เอ๋อร์จิตใจว่างเปล่า ก็รู้สึกอึดอัด สายตาเย็นชาพูดด้วยเสียงเรียบ “ไม่ได้หนี”

“จริงรึ?” เผยลี่เชินก้มลงมองหญิงสาวที่มีผิวขาวเหมือนหยกใส รู้สึกกระวนกระวายใจ