ตอนที่ 224 ลงโทษให้ไปสิงคโปร์

ตอนที่ 224 ลงโทษให้ไปสิงคโปร์

“ความจริงก็เห็นอยู่ตรงหน้า เพียงแต่เธอไม่ยอมรับมัน ลี่เชินพวกเราแก่จนหัวหงอกแล้ว มีอะไรที่ไม่เข้าใจบ้าง ผู้หญิงก็เหมือนเมฆหมอกบังตา แต่ยังไงก็ไม่ควรให้กระทบถึงบริษัทเพราะเรื่องนี้”

“นั่นซิ ลี่เชิน! พวกเราก็เห็นเธอเติบใหญ่มาจนถึงตอนนี้ ไม่ควรจริงจังกับผู้หญิงจนเกินไป....”

ฟังคำพูดวกไปวนมา จนสมองเผยลีเชินหนักอึ้ง เขาขมวดคิ้วเงยหน้ารอให้ทุกคนพูดหมด แล้วเขาถึงพูดบ้าง “ดังนั้นคุณลุงทุกคนจึงสงสัยข้องใจในความสามารถของผม รู้สึกว่าผมจะไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ของเผยซื่อเพราะผู้หญิงใช่ไหมครับ?”

เขาพูดประโยคนี้ออกมาทำให้ทุกคนเงียบกันหมด ได้แต่มองหน้ากันและกัน

ถานปินรู้สึกได้ถึงความโกรธเหมือนเปลวไฟ เขาจึงโน้มตัวไปข้างหน้ามองไปที่เผยลี่เชิน “ลี่เชินพวกเราไม่ได้หมายความแบบนั้น เพียงแต่เรื่องหนังสือประมูลของบริษัทที่รั่วไหลตอนนี้ก็ถูกเปิดเผยในบริษัท เธอไม่ลงโทษไป๋เสว่เอ๋อร์ พวกเราก็พอเข้าใจได้ แต่พนักงานคนอื่นล่ะ จะเข้าใจกันไหม ตอนนี้ทุกคนรู้สึกว่าเธอเห็นแก่ตัว ออกรับแทนไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอเองก็พูดไม่ชัดเจน”

ถานปินพูดจบ คนข้างๆ ก็พูดสนับสนุน “ใช่...ใช่...ใช่ ตามนั้นเลย ลี่เชิน พวกเราคิดพิจารณาเห็นว่า เรื่องจะว่าเล็กก็ไม่เล็ก จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ ถ้าไม่ลงโทษพอถึงเวลานั้นจะไม่สามารถอธิบายให้พนักงานอื่นเข้าใจได้”

เผยลี่เชินนิ่งเงียบไม่พูดอะไร รอดูท่าทีของพวกผู้ถือหุ้น ในใจคิดไว้แล้ว ดูท่าพวกเขาจะเป็นแนวร่วมจัดการกับเขาแน่นอน

ตอนแรกเขาคิดจะปกป้องไป๋เสว่เอ๋อร์ หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วค่อยจัดการ แต่ตอนนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว

เผยลี่เชินนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดูเหมือนท่าทาง สายตาไม่มีความแน่วแน่และความแข็งแกร่งอยู่เลย

“แล้วพวกคุณต้องการให้จัดการอย่างไร?”

ถานปินยิ้มที่มุมปาก เสนอความคิด “ก็ต้องลงโทษคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง ไม่ต้องถึงกับลาออก อย่างน้อยก็ควรย้ายไปบริษัทย่อยแทนก็ได้?”

เผยลี่เชินเกร็งมือเล็กน้อย หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดเสียงเรียบๆ “ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นคนของผม ผมทำงานกับเธอจนคุ้นเคย คงไม่ให้ลาออก แล้วก็ไม่ให้ย้ายไปบริษัทย่อยด้วย แล้วยิ่งสถานการณ์ยังชัดเจน ผมไล่เธอออกไม่ได้”

เมื่อแสดงจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจน ทุกคนได้แต่มองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ถานปินพูดต่อ “งั้นลี่เชิน เธอต้องอธิบายให้พนักงานบริษัทรับทราบ อย่างน้อยก็ควรขอโทษ รวมถึงติดประกาศหนังสือสำนึกผิด พร้อมหักเงินเดือน”

“ได้ งั้นผมทำตามข้อสเนอของคุณลุงถาน “เผยลี่เชินหรี่ตา แล้วหันไปมองฉีเฟิงกวักมือเรียกเขา “ไปเรียกไป๋เสว่เอ๋อร์มาที่นี่”

ฉีเฟิงพยักหน้า รีบเดินออกจากห้องประชุมไป

สิบนาทีต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ตามฉีเฟิงเข้าไปในห้องประชุม ขณะที่เธอเข้าไปก็พบสายตามากมายจับจ้องมาที่เธอ

ถานปินรีบชิงพูดก่อนเผยลี่เชิน “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอจะอธิบายว่าอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องหนังสือการประมูลที่รั่วไหลออกไป?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจ คาดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะเรียกเธอมา เพื่อให้ผู้ถือหุ้นทั้งหลายซักฟอกเธอ

เธอกำมือแน่น ลังเลเล็กน้อยก่อนหายใจเข้าลึกๆ “ฉันไม่ได้ทำ”

สีหน้าของผู้ถือหุ้นเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดนี้

ถ้าเป็นคนอื่นเจอสถานการณ์การต่อสู้แบบนี้ก็คงจะตกใจจนแทบไม่มีแรงต่อสู้ แต่สำหรับไป๋เสว่เอ๋อร์ น้ำเสียงของเธอยังคงแน่วแน่พร้อมที่จะกล้าสาบาน

ถานปินตำหนิอย่างรุนแรง “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วยังจะโกหกอีก น่าจะเพิ่มโทษให้หนักขึ้น”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปาก ย้ำอย่างหนักแน่นว่า “ฉันไม่ได้แพร่งพราย ทำให้ข้อมูลเรื่องนี้รั่วไหลให้ใครรู้...”

เธอพูดยังไม่ทันจบก็มีอีกคนเข้ามาขัดจังหวะ “อีเมล์ที่รั่วไหลถูกส่งออกไปถึงเสิ่นหรูเฟิงก็มาจากคอมพิวเตอร์ของเธอ หลักฐานก็คือภาพถ่ายหนังสือการประมูล เธอจะอธิบายว่าอย่างไร?”