ตอนที่ 233 ไม่คิดจะขอบคุณฉันบ้างเหรอ

ตอนที่ 233 ไม่คิดจะขอบคุณฉันบ้างเหรอ

ไป๋เสว่เอ๋อฉีกยิ้มให้ หัวเราะเหอะๆ “เปล่านะ ฉันอยู่คนเดียว เมื่อครู่กำลังดูทีวีอยู่!”

ได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวจางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “นี่ พี่เสว่เอ๋อ วันนี้มีแผนต้องทำอะไรบ้าง?”

ตอนนี้งานสมาคมก็จบแล้ว เมื่อวานก็โดนยกเลิกนัดจากผู้ช่วยของเหยียนเผิง พวกเขาจะนั่งว่างอยู่ที่โรงแรมไม่ได้ อีกไม่นานก็ต้องกลับเมืองไห่เฉิงแล้ว แต่ถ้าพวกหล่อนไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย...

เมื่อได้ยินเสี่ยวจางถามขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะปวดหัวขึ้นมา “เสี่ยวจาง เธอกลับไปก่อน ฉันขอคิดสักพัก เดี๋ยวจะบอกเธอนะ”

“โอเคค่ะ” เสี่ยวจางพยักหน้า ยื่นอาหารเช้าในมือส่งให้ “พี่เสว่เอ๋อ อาหารเช้าค่ะ!”

“ขอบใจจ้ะ!” ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มให้หล่อน ยื่นมือออกไปรับ จากนั้นปิดประตูห้องกลับไปในห้อง

เมื่อเผยลี่เชินออกมาจากห้องน้ำ เห็นในมือของไป๋เสว่เอ๋อถืออาหารเช้าไว้อยู่ สีหน้าเป็นกังวลนั่งลงบนโซฟา ไม่พูดจาอะไร

เขายักคิ้วขึ้น เดินขึ้นไปด้านหน้า “ให้ผมช่วยคุณไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อวางอาหารเช้าลงด้วยความไม่สบอารมณ์ จากนั้นลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน พร้อมเปิดเอกสารของบริษัทBCไปมา

เผยลี่เชินเดินไปยืนข้างหล่อน ยกมือขึ้นเอาผมเกี่ยวหูหล่อน ค่อยๆพูดขึ้น “ดังนั้นคุณก็เลยไม่คิดจะเจรจาเรื่องร่วมงานแล้ว จากนั้นก็กลับบริษัทตระกูลเผยไปขอลาออกงั้นเหรอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อเงียบไม่พูดอะไร ตอนนั้นหล่อนคิดวิธีแก้ปัญหาไม่ออก ผ่านไปสักพัก หล่อนหันหลังกลับไปมองเผยลี่เชิน ถามขึ้น “คุณมีวิธีอะไรบ้างไหม?”

เผยลี่เชินยิ้มมุมปาก “แน่นอน”

หลังจากนั้นสิบนาที เผยลี่เชินกดวางสาย “นัดเวลาเรียบร้อย วันนี้เจอกันตอนบ่ายสองถึงสี่โมง”

“จริงหรือเปล่าเนี่ย?” ไป๋เสว่เอ๋อตกใจ หล่อนเคยเจอเหยียนเผิง รู้ดีว่าเขาไม่มีความตั้งใจจะร่วมงานด้วย อีกอย่างผู้ช่วยของเขาเป็นคนหัวโบราณมาก อยากจะขอนัดเวลาไม่ถือว่าเป็นเรื่องง่ายเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนัดเวลาทั้งบ่ายแบบนี้

เผยลี่เชินวางมือถือลง สีหน้าจริงจัง “ก่อนที่จะมาสิงคโปร์ คุณเคยหาเอกสารเกี่ยวกับเหยียนเผิงไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อส่ายหน้า

“ถ้าคุณเคยสืบหาดูก็จะเข้าใจ ว่าเขาเป็นคนอารมณ์แปรปรวน สันโดษเอาแต่ใจ อีกทั้งหากจะพูดคุยเรื่องงานจะต้องพูดคุยกับประธานผู้บริหารเท่านั้น ขนาดรองประธานเขายังไม่ยอมรับเลย ดังนั้นตอนนี้ที่คุณน่าจะเข้าใจแล้วว่าทำไมนัดเขาไปแล้วถึงโดนยกเลิกโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ใช่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อคิดลังเลอยู่สักพัก เงยหน้ามองไปที่เผยลี่เชิน “ดังนั้นคุณก็เลยนัดเขาเอง เขาจึงยอม?” เผยลี่เชินพยักหน้า “อื้ม เขาคิดว่าคนที่อยากจะร่วมงานกับBCจริงๆ จะต้องให้ความเคารพเขาอย่างมาก และสามารถมาเจอเขาด้วยตัวเอง”

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจขึ้นมาทันที

ผ่านไปครู่เดียวก็ถึงเวลาทานข้าว ไป๋เสว่เอ๋อบอกสิ่งที่ต้องทำกับเสี่ยวจาง จากนั้นก็ไปทานข้าวกับเผยลี่เชิน

ต่อมาก็ถึงสถานที่ที่เขานัดกับเหยียนเผิงไว้

เวลาบ่ายสองโมงตรง เหยียนเผิงมาพร้อมกับผู้ช่วยของเขาถึงร้านกาแฟตรงเวลาพอดี

เป็นไปตามที่คาดไว้ เมื่อได้เจอกับเผยลี่เชิน ทัศนคติของเหยียนเผิงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงทันที และยังปฏิบัติต่อไป๋เสว่เอ๋อด้วยท่าทีที่อ้อนน้อมมากเช่นกัน

ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงกว่า ไป๋เสว่เอ๋ออ่านข้อได้เปรียบและเสียเปรียบบนสัญญาของทั้งสองฝ่ายหนึ่งรอบ สุดท้ายประธานบริษัททั้งสองหารือกันเรื่องรายละเอียดในการร่วมงานต่อ

สองชั่วโมงผ่านไป สัญญาในการร่วมมือระหว่างบริษัทถือว่าเสร็จสิ้นเรียบร้อย ไป๋เสว่เอ๋อคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องทั้งหมดจะผ่านไปอย่างราบรื่นขนาดนี้ และคิดไม่ถึงเลยว่าจะพูดคุยกับเหยียนเผิงได้อย่างสบายแบบนี้ รีบตัดสินใจเซ็นสัญญาพรุ่งนี้เช้าทันที

การพูดคุยเจรจาเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี เผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อกล่าวลาเหยียนเผิง จากนั้นก็ขึ้นรถเดินทางกลับ

เพิ่งขึ้นไปบนรถ ไป๋เสว่เอ๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้อนหินก้อนใหญ่ที่กดทับใจของหล่อนไว้หายไปในพริบตา

เผยลี่เชินมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามขึ้น “ไม่คิดจะขอบคุณผมหน่อยเหรอ?”

เขารีบเดินทางไกลมาที่นี่ ช่วยหล่อนแก้ไขปัญหาการเจรจาร่วมมือระหว่างบริษัทได้อย่างราบรื่น ยังไงก็คงคุ้มกับการได้จูบสักครั้งไหม? ไป๋เสว่เอ๋อตะลึง หันหน้าไปมองเผยลี่เชิน “ควรจะเป็นคุณที่ต้องขอบคุณฉันรึเปล่า?”