ตอนที่232 หล่อนช่างเก่งจริงๆ

ตอนที่232 หล่อนช่างเก่งจริงๆ

ไป๋เสว่เอ๋อวิ่งไปถึงทางเลี้ยว จึงจะหยุดลง เดิมทีหล่อนก็ดื่มมาค่อนข้างเยอะ ตอนนี้ก็วิ่งเสมือนคนบ้า ใจเต้นเร็วจนหายใจแทบไม่ทัน

หล่อนพิงกำแพงทางเลี้ยว ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ใครจะไปคาดคิด หล่อนเพียงแค่ด่าเผยลี่เชินขึ้นมาลอยๆ เขาก็สามารถมาปรากฏตัวเข้ามาอยู่ในห้องของหล่อนได้ทันทีเหมือนผี

“วิ่งพอแล้ว?”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคร่งขรึมดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง ไป๋เสว่เอ๋อตกใจหืดหอบ ค่อยๆหันหลังกลับไป เห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ตรงทางเลี้ยวมองต่ำลงมา หล่อนรู้สึกตกใจกลัวขึ้นมาทันที

เขาตามมาจนได้!

ไป๋เสว่เอ๋อกำลังหันหลังวิ่งหลังหนี แต่ใครจะไปคิดว่าผู้ชายคนนี้ราวกับอ่านใจหล่อนออก เขารีบก้าวเดินขึ้นมา ขวางทางหล่อนไว้ทันที

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเคร่งขรึม เสมือนกับเป็นความอดทนครั้งสุดท้าย ยกมือขึ้นกดไหล่ของหล่อนไว้ ค่อยๆดึงหล่อนถอยหลังมา

“ตุ๊บ” หลังของไป๋เสว่เอ๋อพิงไปที่กำแพง รีบปิดตาลง

เผยลี่เชินมองสาวน้อยที่ทั้งดื้อทั้งหวาดกลัว หล่อนปิดตาลงแน่นขมวดคิ้ว ท่าทีเกรงกลัวเป็นอย่างมากราวกับว่าเขาจะต่อยหมัดมาที่หล่อน

เผยลี่เชินฉีกยิ้มเจื่อน ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วิ่งหนีทำไม?”

ไป๋เสว่เอ๋อไม่พูดอะไร ยังคงปิดตาสนิท สีหน้าท่าทางเด็ดขาด

เผยลี่เชินทั้งโกรธทั้งขำ

วันนี้เขาได้เห็นตัวตนของหล่อน หล่อนช่างร้ายกาจเสียจริง!

เผยลี่เชินรีบโค้งตัวทับหล่อนไว้ ลงโทษด้วยความหื่นกระหายประทับจูบลงบนริมฝีปากหล่อน อดกลั้นความร้อนแรงไว้ในใจไม่ไหว อ้าปากกัดไปหนึ่งครั้ง

“โอ๊ย” ไป๋เสว่เอ๋อเจ็บจนร้องโอดครวญออกมา รีบลืมตาขึ้น เจ็บปวดจนน้ำตาคลอเบ้า “คุณทำอะไรน่ะ?”

“คุณว่าผมกำลังทำอะไรล่ะ?” สีหน้าเผยลี่เชินนิ่งเฉย ยื่นมือออกมาหยิกแก้มหล่อนเบาๆ

“ทั้งดื่มเหล้าลับหลัง แถมยังด่าผมลับหลัง พอเจอกันก็หนี ไป๋เสว่เอ๋อ เธอนี่ร้ายจริงๆ!”

หลังจากที่เขาจัดการงานทั้งหมดเสร็จ ข้าวก็ยังไม่ได้ทาน ก็รีบบินจากไห่เฉิงมาที่สิงคโปร์ เพื่อที่จะมาเจอหล่อน ปลอบหล่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า หล่อนจะทำเรื่อง “เซอร์ไพรส์” เขาเยอะขนาดนี้!

ไป๋เสว่เอ๋อทั้งโดนกัดโดนหยิกแก้ม หล่อนรู้สึกน้อยใจมากจนเบ้ปาก น้ำตาไหลรินออกมา “คุณ...คุณปล่อยฉันนะ!”

ยังไม่ทันพูดจบ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมาเป็นสายน้ำ ร้องไห้เสียใจไม่หยุด หล่อนเสียใจมากเหลือเกิน

เผยลี่เชินตกตะลึง ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะร้องไห้ออกมาขนาดนี้ เขารีบปล่อยมือ ขมวดคิ้วพูดขึ้น “ผมไม่ได้ออกแรง”

เขาเพียงแค่หยิกเบาๆ พูดตามจริงแล้วคงไม่ถึงขั้นทำให้หล่อนเจ็บ แต่ใครจะไปคิดว่าหล่อนจะร้องไห้ราวกับเขาทำเรื่องไม่ดีกับหล่อน

นี่เป็นเพราะหล่อนเมารึเปล่า ปกติหล่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ วันนี้หล่อนกลับทำออกมาให้เห็นหมดแล้ว ดูเหมือนเด็กน้อย ขาดเพียงแค่ลงไปนอนดิ้นบนพื้น

“โอ๋ๆนะ ไม่ร้องแล้วนะ”

หล่อนรู้สึกใจอ่อนขึ้นมา เผยลี่เชินยกมือขึ้น ค่อยๆเช็ดน้ำตาบนหน้าของหล่อน จากนั้น จูงมือหล่อนกลับไปที่ห้อง

ไป๋เสว่เอ๋อกลับงอนจนกระชากมือออกมาจากเขา พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ฉันไม่กลับไปกับคุณ!”

แม้ว่าหล่อนจะดื่มมา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะขาดสติ ถ้าหล่อนกลับไป เกรงว่าเผยลี่เชินจะเปลี่ยนความคิดมาลงโทษหล่อนอีก เมื่อครู่ที่ด่าว่าเขาไว้ ยังไม่ได้จัดการเลย!

มือข้างหนึ่งของเผยลี่เชินถือรองเท้าทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อไว้ เงียบไม่พูดอะไร หล่อนดื้อดึงยืนพิงกำแพงไม่ยอมไปไหน หลังจากนั้นสักพัก เขาเดินก้าวเข้ามา พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ยังโกรธผมอยู่เหรอ?”

ที่เขามาครั้งนี้ เพื่อที่จะมาขอโทษหล่อนเรื่องเอกสารการประมูล ทุกอย่างเป็นความผิดของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อก้มหน้าลง ไม่พูดและไม่ขยับไปไหน ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมด