ตอนที่ 247 ตรวจสอบห้องรับรองส่วนตัวของเธอ

ตอนที่ 247 ตรวจสอบห้องรับรองส่วนตัวของเธอ

เสิ่นหรูเฟิงหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมา และเช็ดน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของสวี่เยว่หรูอย่างอ่อนโยน

“ถ้าเกิดว่าคุณยินยอมล่ะก็ จากนี้เป็นต้นไป...”

ขณะที่เสิ่นหรูเฟิงเพิ่งเริ่มต้นพูด และยังไม่ทันพูดจบประโยคดีนัก สวี่เยว่หรูก็เบือนหน้าไป และใช้มือของเธอปาดน้ำตาที่อยู่บริเวณตาของเธอ “ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ”

ขณะที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็ลุกขึ้นยืน และไม่กล้ามองหน้าของเสิ่นหรูเฟิงอย่างตรงๆ เธอรีบเดินออกไปจากห้องรับรองส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

เธอพอจะเดาออกว่าเสิ่นหรูเฟิงต้องการที่จะพูดอะไร แต่ทว่าสำหรับเธอแล้วนั้น เธอไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด

หลังจากล้างมือเสร็จเรียบร้อย สวี่เยว่หรูก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ขณะที่เธอเดินออกมาได้ไม่ไกลนัก เธอก็ได้ยินเสียงอันแสนคมเข้มดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ “สวี่เยว่หรูเหรอ”

เมื่อเธอได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา สวี่เยว่หรูถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอหันกลับไปมองทางต้นเสียงด้วยความตกใจ

และมันก็เป็นไปอย่างที่เธอคิด เจ้าของเสียงคือคนที่มีใบหน้าที่เธอแสนคุ้นเคย เผยลี่เชินนั่นเอง

เธอพยายามยิ้มให้กับเขา แต่ทว่ากลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “สวัสดีค่ะ ท่านประธานเผย”

สายตาของเผยลี่เชินไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง “มากินข้าวที่นี่เหรอครับ”

สวี่เยว่หรูพยักหน้า เธอกุมมือทั้งสองข้างของเธอเข้าไว้ด้วยกันโดยไม่รู้ตัว “ใช่ค่ะ”

สีหน้าของเผยลี่เชินยังคงนิ่งเรียบไร้ความเคลื่อนไหว เขาถามเบาๆ ว่า “นั่งอยู่ที่ห้องไหนล่ะครับ”

เมื่อถูกชายหนุ่มถามถึงหมายเลขห้องรับรองของตัวเอง สวี่เยว่หรูก็อึ้งไปครู่หนึ่ง เธอคิดว่าเผยลี่เชินคงรู้สึกสงสัยอะไรบางอย่างแน่นอน เธอจึงอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่สามารถตอบเขากลับไปได้

ปกติแล้ว เวลาทำงานอยู่ที่บริษัทธรรมดา เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เผยลี่เชินนิ่งไปครู่หนึ่ง สักพักเขาก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า “เป็นอะไรไปเหรอครับ”

สวี่เยว่หรูตอบอย่างปัดๆ กลับไปว่า “ท่านประธานเผยคะ ฉันจะไม่ทำให้งานต้องล่าช้าแน่นอนค่ะ... พอทานเสร็จแล้ว ฉันจะรีบกลับไปค่ะ...”

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” เผยลี่เชินโยนกระดาษทิชชู่ที่อยู่ในมือลงไปในถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างตัว “พอดีว่าทางบริษัทก็ออกมาทานข้าวเลี้ยงบรรดาหุ้นส่วนที่จะมาร่วมงานกันที่นี่เหมือนกัน คุณเขียนหมายเลขห้องรับรองที่คุณมาทาน แล้วก็ไปเบิกเงินในนามบัญชีของบริษัทก็ได้นะ แต่ถ้าเกิดคุณไม่ต้องการ ก็ไม่เป็นไรครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่เยว่หรูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้เผยลี่เชิน “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”

“อืม” เผยลี่เชินพยักหน้า จากนั้นเขาก็เดินจากไป

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเดินห่างออกไปไกลแล้ว สวี่เยว่หรูจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าเกิดว่าเผยลี่เชินเห็นว่าเธอกับเสิ่นหรูเฟิงมาทานข้าวด้วยกันแล้วล่ะก็ กลัวว่าสถานะของเธอจะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน

เมื่อกลับมาถึงยังห้องรับรองส่วนตัว จิตใจของสวี่เยว่หรูก็เหม่อลอยไปไกล ภายในหัวของเธอนั้นมีแต่เรื่องของเผยลี่เชินผุดขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา

เมื่อสังเกตเห็นว่าหญิงสาวดูเหม่อลอยสติไม่อยู่กับตัว เสิ่นหรูเฟิงก็เคาะโต๊ะเบาๆ พร้อมกับกะพริบตามองสวี่เยว่หรู และเอ่ยปากถามเธอว่า “คุณพอจะมีเวลาเหลือไหม ผมจะพาคุณไปเดินเล่นที่ห้องสรรพสินค้าแถวนี้หน่อย แบรนด์ที่คุณชอบเพิ่งเปิดตัวสินค้าใหม่เร็วๆ นี้ รุ่นใหม่ล่าสุดนี้สวยๆ ทั้งนั้นเลยนะ”

ทันใดนั้น ดวงตาของสวี่เยว่หรูก็เป็นประกายขึ้นในทันที แต่ไม่นานเธอก็รู้สึกลังเลขึ้นมาและนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร

“ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ขอให้คุณทำอะไรที่คุณไม่อยากทำหรอก นี่เป็นเพียงของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมมอบให้คุณเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราสองคนที่มีโอกาสได้มาร่วมมือกัน”

หัวใจของสวี่เยว่หรูรู้สึกเต้นเล็กน้อย เธอคิดกลับไปกลับมา สุดท้ายแล้ว เธอก็พยักหน้าและตกปากรับคำเขาไป

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องรับรองส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง เมื่อเผยลี่เชินคิดถึงท่าทีของสวี่เยว่หรูที่ดูประหม่าเกินไป ก็ทำให้เขารู้สึกได้ว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่นอน

นอกจากนั้น ค่าอาหารโดยเฉลี่ยต่อคนของร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนี้ก็ไม่น้อยทีเดียว จากการสังเกตชีวิตประจำวันตามปกติของเขาแล้ว สวี่เยว่หรูดูไม่เหมือนคนที่จะมาใช้จ่ายเงินของตัวเองในสถานที่แบบนี้เลย

เผยลี่เชินมองไปยังฉีเฟิงที่นั่งอยู่ข้างตัวเขา และส่งสัญญาณให้เขาเดินเข้ามาหา

“ท่านประธานครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”