ตอนที่ 253 ฉันเขินมากเลย

ตอนที่ 253 ฉันเขินมากเลย

แก้มทั้งสองของไป๋เสว่เอ๋อร์แดงก่ำด้วยสีสันของเลือดที่ไหลเวียนขึ้นมาที่ใบหน้า เธอแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเลยสักนิดเดียว เธอไม่สบตาเขา และนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกไป

เมื่อเผยลี่เชินมองดูหญิงสาวที่เพิ่งถูกเขาพูดจาสองแง่สองง่ามใส่ เธอไม่ยอมโต้ตอบหรือพูดอะไรใดๆ กลับมา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมาที่มุมปากทันที

หลังจากที่ชุดราตรีทั้งหมดถูกบรรจุลงกล่องของขวัญเรียบร้อยแล้ว พนักงานของร้านจำนวนหนึ่งต่างก็ช่วยกันถือกล่องของขวัญเต็มสองมือ และเดินตามเผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์ลงไปที่ชั้นล่างของอาคาร และนำกล่องของขวัญทั้งหมดใส่เข้าที่บริเวณด้านหลังรถจนเต็ม

เผยลี่เชินบอกให้คนขับรถออกรถได้ ทันทีที่รถสตาร์ทและเริ่มเคลื่อนตัวออกไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกมาและดึงตัวไป๋เสว่เอ๋อร์เข้ามาใกล้ๆ เขาอย่างเบามือ “ผมคิดว่าชุดนั้นต้องเหมาะกับคุณมากแน่นอน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง “ชุดไหนคะ”

เผยลี่เชินหัวเราะเบาะๆ จากนั้น เขาก็กระซิบบอกเธอออกไปว่า “ก็ชุดที่คุณเพิ่งเปิดดูในกล่องเมื่อกี้ไง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอที่กลับมาเย็นเรียบแล้ว ก็กลับแดงเรื่อและร้อนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เธอเขินจนตัวม้วน พร้อมกับขมวดคิ้ว และพูดว่า “คุณนี่......”

เผยลี่เชินยิ้มเบาๆ “ทำไมเหรอ”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็อาศัยจังหวะนั้นคว้าตัวไป๋เสว่เอ๋อร์เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ใบหน้าอันเรียวเล็กของไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มพอดี เธอไม่เงยหน้าขึ้นและยังคงซุกตัวอยู่เช่นนั้น “ฉันเขินมากเลยค่ะ......”

เผยลี่เชินหัวเราะเบาๆ เขาก้มศีรษะลงและกระซิบที่ข้างหูของเธอ พร้อมกับพูดทีเล่นทีจริงว่า “ถ้าอย่างนั้น พวกเราถึงบ้านและปิดประตูห้องแล้ว ค่อยมาว่ากันก็แล้วกัน”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น เธอยังคงนิ่งและซุกตัวของเธอไว้ในอ้อมกอดของชายหนุ่มเช่นเดิม ใบหน้าของหญิงสาวแนบชิดอยู่ที่หน้าอกของชายหนุ่มและไม่มีวี่แววว่าจะถอยห่างออกไปเลยแม้แต่สักนิดเดียว

ในตอนนั้นเอง ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเผยลี่เชินก็สั่นครืดขึ้นมา เขาอาศัยจังหวะนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง และมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ พร้อมกับยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะกดรับสายที่กำลังโทรเข้ามา

“มีอะไรเหรอครับ พ่อ”

เมื่อได้ยินเขาพูดคำว่า “พ่อ” ออกมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ชะงักไปอยู่หนึ่ง และรีบยันตัวขึ้นมานั่งตัวตรงทันที

ไม่รู้ว่าทางฝั่งของคุณพ่อเผยพูดอะไรกับเขา จู่ๆ สีหน้าของเผยลี่เชินก็ดูจริงจังเคร่งเครียดขึ้นมาในทันที จากนั้นไม่นาน เขาก็พูดออกไปด้วยเสียงเข้มว่า “ครับ ผมทราบแล้ว ผมจะจัดการเองครับ”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็กดวางสาย และเก็บโทรศัพท์มือถือของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์รับรู้ได้ว่าบรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มนั้นดูกดดันและเคร่งเครียดมากขึ้นทีเดียว เธอขยับริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยปากถามเขาอย่างลังเลว่า “มีอะไรเหรอคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”

“เปล่า ไม่มีอะไร” สีหน้าของเผยลี่เชินดูเย็นชาขึ้นมาก “เกี่ยวกับโครงการทางวิศวกรรมของรัฐวิสาหกิจน่ะ พ่อของผมท่านได้ข่าวเล็กๆ น้อยๆ มาว่าในช่วงครึ่งปีหลังนี้จะไม่ได้มีแค่โครงการนี้โครงการเดียว เพราะฉะนั้นท่านอยากให้ผมคิดหาวิธีที่จะชนะโครงการนี้มาให้ได้ และได้เริ่มต้นทำงานร่วมกับพวกเขา”

ภายในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ดีว่ามาตรฐานของโครงการทางวิศวกรรมของรัฐวิสาหกิจหรือรัฐบาลประเภทนี้ ถึงแม้ว่าจะมีข้อกำหนดที่เข้มงวด แต่ก็สามารถสร้างกำไรให้ได้ไม่น้อยทีเดียว การที่ได้มีโอกาสร่วมงานกับทางรัฐบาล ก็ถือว่าเป็นการโฆษณาชื่อเสียงของบริษัทอย่างเป็นรูปธรรมออกไป ถ้าหากประสบความสำเร็จได้ร่วมงานกันแล้วหนึ่งครั้ง ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับโครงการที่จะเกิดขึ้นในอนาคตตามมาแน่นอน

และนี่คือเหตุผลที่ทำไมการประมูลโครงการทางวิศวกรรมของรัฐบาลในครั้งนี้ถึงได้มีการแข่งขันกันอย่างดุเดือดขนาดนี้

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์จริงจังขึ้นเล็กน้อย ครู่ต่อมา เธอก็เอ่ยปากพูดออกมาเบาๆ ว่า “พรุ่งนี้ตอนเช้า ฉันต้องไปที่อสังหาริมทรัพย์หลินวู่ เพื่อพบกับผู้รับผิดชอบโครงการนี้ของทางฝั่งนั้น ถ้าเกิดเป็นไปได้ล่ะก็ ฉันอยากจะรีบตั้งทีมวางแผนขนาดย่อม เพื่อวางแผนและพัฒนาร่างข้อเสนอขึ้นมาค่ะ”

เผยลี่เชินพยักหน้า “ดีครับ พรุ่งนี้คุณไปที่นั่นเถอะ ผมยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังต้องจัดการอยู่อีก ผมจะให้โจ๋วฝันไปกับคุณ”

“โจ๋วฝันเหรอคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง “ทำไมต้องให้เขาไปด้วยล่ะคะ”

“ช่วงนี้คุณต้องวิ่งไปวิ่งมาระหว่างสองบริษัทเพื่อดำเนินงานเกี่ยวกับโครงการนี้อยู่บ่อยครั้ง ผมจะให้โจ๋วฝันไปเป็นเพื่อนคุณ คอยสนับสนุนดูแลคุณ ขับรถให้คุณ แบบนี้แล้ว คุณจะได้สะดวกขึ้นกว่าเดิม”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าใจในทันที และการที่มีโจ๋วฝันไปเป็นเพื่อนนั้น ก็คงจะทำให้เธอไม่รู้สึกต้องเบื่อหน่ายมากเสียเท่าไร เธอจึงตกปากรับคำเขากลับไป “ได้ค่ะ”

นึกไม่ถึงว่า “ผู้ติดตามตัวน้อย” อย่างโจ๋วฝันจะขยันทำงานมากกว่าที่เธอคิด เผยลี่เชินเพิ่งจะมอบหมายให้เขาไปช่วยไป๋เสว่เอ๋อร์เมื่อวานเย็นนี้เอง พอเช้าตรู่วันต่อมา เขาก็ขับรถยนต์ของบริษัทมารับเธอถึงที่คฤหาสน์เสียแล้ว