ตอนที่ 254 ช่วยเธอเอาไว้

ตอนที่ 254 ช่วยเธอเอาไว้

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้มศีรษะลงและยิ้มอย่างเขินอาย “รุ่นพี่ชมหนูเกินไปแล้วค่ะ หนูก็แค่ทำในสิ่งที่ควรจะต้องทำให้สำเร็จก็เท่านั้นค่ะ หนูรู้สึกดีใจมากเลยค่ะ ที่ได้มีโอกาสมาร่วมงานกับบริษัทของรุ่นพี่”

ลู่เหยาพยักหน้า เขาหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ เดี๋ยวพวกเราไปทานข้าวด้วยกันดีกว่า ถือเสียว่าเป็นการฉลองเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเราทั้งสองบริษัท พี่ให้เลขาของพี่จัดการจองร้านอาหารให้เรียบร้อยแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบตกลงกลับไปดีหรือไม่ ประจวบเหมาะกับที่ลู่เหยารีบเอ่ยปากพูดขึ้นมาในทันทีว่า “ไม่ต้องลังเลหรอก พวกเธออุตส่าห์มาที่บริษัทของพวกพี่ การเลี้ยงอาหารสักมื้อและรับรองดูแลพวกเธอ คือสิ่งที่ทางพวกพี่ควรจะทำอยู่แล้วล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ก็ตกลงค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มและตกปากรับคำกลับไป

หลังจากเยี่ยมชมบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลินวู่เรียบร้อย เวลาสำหรับทานอาหารกลางวันก็ใกล้เข้ามาแล้ว

ลู่เหยาพาทีมวางแผนทุกคนไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เขาได้จองไว้ล่วงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เมื่อไปถึงยังห้องรับรองส่วนตัว อาหารประเภทเย็นก็ถูกเสิร์ฟวางไว้อยู่บนโต๊ะแล้ว การเลี้ยงรับรองประเภทนี้นั้น ยากที่จะหลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์ได้ และเมื่อรวมกับความจริงที่ว่าครั้งนี้มีแค่ไป๋เสว่เอ๋อร์และโจ๋วฝันสองคนเท่านั้นที่มาที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์หลินวู่แห่งนี้ และโจ๋วฝันเองก็ไม่ใช่พนักงานของบริษัทอีกด้วย ทำให้ทุกคนบนโต๊ะนั้นต่างก็ยกแก้วเพื่อดื่มให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์

“คุณเลขาไป๋ ผมได้ยินมานานแล้วครับว่าคุณมีความสามารถมาก และยังเป็นมือขวาของท่านประธานเผยที่มีฝีมือเก่งกาจทีเดียว วันนี้ผมได้เห็นกับตาแล้ว ก็เป็นจริงอย่างที่เขาชมกันมา พวกเรามาดื่มให้กับคุณดีกว่าครับ”

เมื่อถูกอีกฝ่ายเชิญดื่มนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เกิดลังเลและไม่รู้ว่าควรจะดื่มดีหรือไม่ ทันใดนั้น ก็มีเสียงของใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างเธอดังขึ้นมาว่า “หัวหน้าหลิว วันนี้ทานอาหารกันแบบง่ายๆ เถอะ อย่าดื่มกันจะดีกว่า คุณเองก็อย่าดื่มมากนักล่ะ ตอนบ่ายยังต้องทำงานต่ออีกนะครับ”

น้ำเสียงของลู่เหยานั้นไม่ใช่การตำหนิติเตียนแต่อย่างใด แต่มันคล้ายกับการแซวกันเล่นระหว่างหมู่เพื่อนสนิท เมื่อเขาพูดออกมาแบบนี้แล้ว บรรดาทุกคนที่ร่วมโต๊ะอยู่นั้นต่างก็หัวเราะขึ้นมาในทันที

หัวหน้าหลิวรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย เขาหัวเราะแห้งๆ และวางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะ “ในเมื่อประธานลู่พูดแบบนี้แล้ว ผมก็คงอดดื่มแล้วล่ะครับ ไว้ค่อยดื่มกันวันหลังดีกว่านะ”

ทุกคนบนโต๊ะต่างพูดคุยไปหัวเราะไป บรรยากาศในห้องต่างเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์ก้มลง เธอก็เห็นว่าลู่เหยานำแก้วน้ำผลไม้มาวางไว้ที่บริเวณด้านหน้าของเธอ เธอจึงยิ้มตอบเขากลับไป

เธอรู้แก่ใจดีว่าลู่เหยาเพิ่งช่วยเธอเอาไว้จากสถานการณ์บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่นี้

เวลาในตอนเที่ยงนั้นมีไม่มากนัก เมื่อการร่วมทานอาหารที่เรียบง่ายจบลง ก็ถึงเวลาที่ต่างคนต่างต้องแยกย้ายจากกัน

ลู่เหยาออกมาส่งไป๋เสว่เอ๋อร์ที่บริเวณด้านนอกของร้านอาหาร พร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว “เสว่เอ๋อร์ ตอนบ่ายพวกเรายังต้องทำงานกันต่อ ไว้รอให้สุดสัปดาห์มาถึง แล้วพวกเราสองคนนัดมาเจอมาคุยเล่นกันนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มและพยักหน้า “ได้เลยค่ะ รุ่นพี่ สำหรับอาหารเมื่อสักครู่นี้ ต้องขอขอบคุณรุ่นพี่มากเลยนะคะ”

“ขอบคุณอะไรกันเล่า” ขณะที่ลู่เหยาพูดอยู่นั้น เขาก็ยกมือขึ้นมาและลูบหัวของไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความอ่อนโยน สายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู

“เสว่เอ๋อร์เหรอ”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันหลังกลับไปมองยังที่มาของเสียงเสียงนั้น และเธอก็เห็นคุณแม่ไป๋ที่กำลังเดินมาหาเธอ พร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่แน่ใจนัก

“แม่ แม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”

คุณแม่ไป๋รีบเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว สายตาของเธอจ้องมองไปที่ลู่เหยาอยู่ครู่ใหญ่ “แม่กับน้าหรงมาทานข้าวด้วยกันที่นี่ ไม่คิดว่าพอลงจากรถจะมาเจอลูกเข้า คนนี้คือ...หนูลู่เหยาหรือเปล่าจ๊ะ”

ลู่เหยาโค้งให้กับคุณแม่ไป๋เบาๆ พร้อมกับทักทายคุณแม่ไป๋อย่างสนิทสนม “คุณป้า สวัสดีครับ ไม่เจอกันเสียนานเลย”

เมื่อคุณแม่ไป๋ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็ลุกเป็นประกายขึ้นมาในทันที “หนูลู่เหยาจริงๆ ด้วย! พวกเราไม่ได้เจอกันมานานหลายปีแล้วนะเนี่ย ทำไมถึงไม่บอกป้าล่ะว่าหนูกลับมาที่เขตไห่เฉิงแล้ว เจ้าลูกชายคนนี้นี่ รูปหล่อปานเทวดาเสียจริงๆ !”

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เวลาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ต้องออกไปร่วมการแข่งขันกับบรรดารุ่นพี่ทั้งผู้หญิงผู้ชายนั้น คุณพ่อคุณแม่ก็จะไปร่วมทานอาหารกับพวกรุ่นพี่ด้วยกันเสมอ ในตอนนั้น คุณแม่ไป๋ชื่นชอบรุ่นพี่ลู่เหยาเป็นพิเศษ เธอมักจะคอยจับคู่เขากับไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็คาดไม่ถึงว่า เมื่อลู่เหยาเดินทางไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศในภายหลัง ไป๋เสว่เอ๋อร์จะหันมาคบกับเผยอี้เสียได้ คุณแม่ไป๋ก็เลยไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก

ลู่เหยายิ้มและมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับตอบกลับคุณแม่ไป๋อย่างอ่อนโยนว่า “คุณป้าก็ชมเกินไปแล้วครับ”

“ไม่เกินไปหรอกจ้ะ แล้วนี่พวกเธอสองคนกำลังทำอะไร....” คุณแม่ไป๋ยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ระหว่างที่มองหนุ่มสาวทั้งสองคน

ลู่เหยาอธิบายอย่างค่อยเป็นค่อยไปว่า “บริษัทของพวกผมมีโอกาสได้มาร่วมงานกับบริษัทของเสว่เอ๋อร์ในช่วงนี้ และเสว่เอ๋อร์ก็เป็นคนที่มาดูแลรับผิดชอบในส่วนนี้ครับ”

“ดีๆ ๆ นี่มันเยี่ยมไปเลยจ้ะ” คุณแม่ไป๋พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “หนูลู่เหยา หนูต้องหาวันมาทานข้าวที่บ้านเราให้ได้นะ! ป้าล่ะชอบคุยกับหนูที่สุดเลยล่ะ!”

“ได้ครับ ไว้วันไหนที่คุณป้ากับเสว่เอ๋อร์ว่าง ผมจะต้องไปเยี่ยมที่บ้านอย่างแน่นอนครับ”