ตอนที่ 255 กำลังมีชู้หรือเปล่า

ตอนที่ 255 กำลังมีชู้หรือเปล่า

มือที่กำลังพลิกเอกสารของเผยลี่เชินชะงักไปชั่วครู่ เขาเอนหลังและพิงเข้ากับพนักพิงของโซฟา เขามองไป๋เสว่เอ๋อร์และยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ดูเหมือนว่า คุณจะฉลาดไม่เบานะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มกว้าง และยังคงเอ่ยปากถามต่อไปว่า “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วยคะ ช่วงนี้ จินจิงจิงเองก็ดูไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่มันร้ายแรงเกินไปนี่คะ”

“จะทำหรือไม่ทำ พวกเราเองก็ไม่รู้หรอก” เผยลี่เชินลุกขึ้นยืน และยกมือขึ้นตบบ่าของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างเบามือ “คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมมีกาลเทศะมากพอ อีกอย่างผมคงไม่ทำอะไรเธอโดยที่ไม่มีเหตุผลหรอก คุณอย่าไปคิดมากเลย”

เมื่อได้ยินเผยลี่เชินพูดแบบนี้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกโล่งใจ และพยักหน้า “อื้อ”

เธอไม่ใช่คนที่ชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยน ถึงแม้ว่าเธอกับจินจิงจิงจะเคยมีปัญหาบาดหมางกันมาก่อน แต่ขอแค่จินจิงจิงไม่มายุ่งกับเธอ เธอก็จะลืมความขัดแย้งบาดหมางเก่าๆ ทิ้งไปเสีย

การจองเวรจองกรรมซึ่งกันและกัน ความอาฆาตจะไม่มีวันจบสิ้น สำหรับเธอเองนั้น เธอเชื่อในการก้าวถอยหลังและกลับมาปรับความเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่า แต่ในเมื่อเผยลี่เชินพูดออกมาแบบนี้แล้ว เธอเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

ครู่ต่อมา จู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องบางอย่างได้ขึ้นมาในทันที “อ้อ คุณลุงท่านรู้เรื่องนี้ด้วยไหมคะ”

“ดูจากอารมณ์ของพ่อแล้ว บางทีตั้งแต่ก่อนหน้าที่จินจิงจิงจะแต่งเข้ามาอยู่ในตระกูลนี้ เขาก็คงได้สัมผัสและรู้ถึงธาตุแท้ของผู้หญิงคนนั้นแล้วล่ะ วางใจเถอะ การจัดการด้านอารมณ์ของพ่อดีกว่าพวกเราเยอะ เราไม่ต้องไปกังวลแทนท่านหรอก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พยักหน้าและวางใจได้เสียที

ทันใดนั้น จู่ๆ ดวงตาของเธอก็กลับมืด และมีบางสิ่งบางอย่างเข้ามาบดบังสายตาของเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกใครบางคนคว้าตัวเข้าไปกอดเสียแล้ว

เผยลี่เชินก้มศีรษะลงมา นัยน์ตาสีดำเข้มทั้งสองข้างจ้องมองไปที่หญิงสาว “ผมมีความสุขมากเลยที่คุณเป็นแบบนี้”

“เป็นแบบไหนคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยกมือขึ้น และเอื้อมมือของเธอไปกอดตัวชายหนุ่มเอาไว้ที่เอว พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

เผยลี่เชินกระซิบพูดกับหญิงสาวอย่างอ่อนโยนว่า “คุณรักในทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวผม คุณเป็นห่วงผม แล้วก็ยังเป็นห่วงคนในครอบครัวผมด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป

ทันใดนั้น หน้าผากของเธอก็รู้สึกถึงความนุ่มนวล ใครบางคนโน้มตัวลงเข้ามาจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ตั้งสติขึ้นมาได้ในทันที

เธอรีบผลีกเผยลี่เชินออกไปอย่างเบามือ จากนั้นก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว “พวกเรายังอยู่ในที่ทำงานนะ...”

รอยยิ้มที่เห็นได้อย่างชัดเจนปรากฏขึ้นภายในดวงตาของเผยลี่เชิน “กลัวอะไรน่ะ มานี่สิ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงยืนอยู่ทีเดิมไม่ขยับไปไหน เผยลี่เชินจึงยกมือของเขาขึ้นมา และคว้าเอาข้อมือของหญิงสาว พร้อมกับดึงตัวเธออย่างเบามือให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา จากนั้น เขาก็ก้มลงจูบหญิงสาวอย่างแนบแน่นในทันที......

ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์อันหรูหราที่ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง เมื่อเสียง “เพล้ง” ดังขึ้น แจกันดอกไม้ก็ตกลงพื้นและแตกละเอียดในทันที

“คุณทำอะไรไม่ไหวแล้ว คุณบอกฉันมาสิ! ฉันให้เงินคุณไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะกล้าดีมาขอลาออกอีกได้ยังไง!”

จินจิงจิงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คุณต้องช่วยกู้ภาพลักษณ์ให้ฉันต่อไปสิ! ตอนที่รับเงินไม่เห็นคุณจะพูดจาแบบนี้เลยสักนิดเดียว”

ผู้ชายที่อยู่ปลายสายสะดุ้งด้วยความตกใจกลัว เขาเกือบจะร้องไห้ออกมาเสียแล้ว “คุณ... ผมไม่กล้าทำงานให้คุณแล้วจริงๆ ถ้าคุณได้มาเห็นสภาพของผมในตอนนี้นะ...... ทั้งหน้าทั้งจมูกของผมปูดโปนไม่ดีขึ้นเลยสักนิดในสองสามวันมานี้! ผมขอร้องล่ะ! ถือเสียว่าผมขอร้องคุณก็แล้วกัน!”

เมื่อปลายสายพูดจบ เขาก็ไม่รอให้จินจิงจิงพูดอะไรโต้ตอบกลับมา จากนั้นเขาก็รีบวางสายในทันที

จินจิงจิงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น พร้อมกับกัดฟันด้วยความโกรธจัด “ไม่ได้เรื่อง ไร้ประโยชน์!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียง “ตื่อดึ๊ง ตื่อดึ๊ง” ดังขึ้นสองครั้ง มีข้อความเข้ามาทางวีแชตของเธอทั้งหมดสองข้อความด้วยกัน

เธอกดเข้าไปดูข้อความเหล่านั้น และก็เห็นว่าชายคนนั้นโอนเงินกลับมาให้เธอ 50,000 หยวน พร้อมกับส่งภาพภาพหนึ่งมาให้เธอด้วย

ภาพนั้นเป็นภาพใบหน้าของชายคนนั้นที่จมูกของเขาปูดบวมและปรากฏรอยฟกช้ำไปทั่ว ดูแล้วช่างเหมือนกับหัวหมูสิ้นดี และยากมากที่จะจำเค้าหน้าเดิมของเขาได้

จินจิงจิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธจัดว่า “ไร้ประโยชน์!”

เธอไม่ต้องรอให้ผู้ชายคนนั้นเป็นคนบอก ก็พอจะเดาออกได้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของใคร คนที่พร้อมจะดูแลปกป้องไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นอย่างดี นี่ขนาดเธอยังไม่ทันได้ลงมืออะไรมากมาย ฝ่ายนั้นก็เป็นฝ่ายที่ยื่นมือเขามาจัดการปัญหาให้จบเสียเอง กล้าที่จะลงมือทำอะไรชัดเจนขนาดนี้ แถมยังมีความสามารถมากขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากเผยลี่เชิน!

“ไร้ประโยชน์! ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไร้ประโยชน์ชะมัด!” จินจิงจิงยกมือขึ้นและทุบเตียงเข้าอย่างเต็มแรง ทันใดนั้น ภายในหัวของเธอก็กลับสว่างไสวขึ้นมา เธอคิดอะไรบางอย่างออกแล้ว

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่โยนทิ้งไว้ข้างตัวขึ้นมาในทันที เธอกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง และในไม่ช้า ปลายสายก็คนกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“พี่เสี่ยว ฉันมีเรื่องอยากขอให้พี่ช่วยหน่อย พี่ช่วยหาลูกน้องที่พร้อมจะทำตามคำสั่งของฉันมาให้สักคนสิ ขอคนที่ดูมีสมองหน่อยก็ดีนะคะ”