ตอนที่ 274 คุณชอบผม

ตอนที่ 274 คุณชอบผม

มองเห็นริมฝีปากของชายหนุ่มกำลังจะประทับลงมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ลมหายใจติดขัด อยู่ๆก็รู้สึกอุ่นที่มุมปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นัยน์ตาของเผยลี่เชินแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ดูหยอกล้อเล็กน้อย หยิบกระดาษทิชชู่เช็ดไปบนมุมปากของเธออย่างระมัดระวัง “ทานเลอะเทอะไปหมด ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณยังมีภาพลักษณ์อยู่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ถึงได้อยู่ๆมีการตอบสนองกลับมา ที่แท้เขาจะเช็ดมุมปากให้กับเธอ เธอยังนึกว่า...

ข้างแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด เธอยื่นมือออกไปผลักเขาออกอย่างทั้งโกรธทั้งขำ “ไม่ต้องให้คุณมาเช็ด ฉันเช็ดเองได้！”

เธอเพิ่งจะยกมือขึ้น ข้อมือก็ถูกคนบีบเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว จากนั้น เผยลี่เชินก็ทำการเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่นี้ต่อไป เช็ดปากของเธอจนสะอาดอย่างระมัดระวังและตั้งใจ

สุดท้าย มือของเขาที่กำลังจะเก็บกลับไป อยู่ๆก็ชะงักลงอย่างกะทันหัน ถือโอกาสเชยคางของเธอขึ้น จูบเบาๆลงไปบนริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ผมก็ชอบหมด”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้แก้มทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์แดงมากยิ่งขึ้น เธอรีบผลักเขาออก เดินไปยังริมหน้าต่างที่อยู่ด้านข้าง นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เผยลี่เชินยิ้มพลางเดินตามเข้าไป เอ่ยปากถามขึ้นอย่างลองหยั่งเชิงว่า “เป็นอะไรไป? รู้สึกขาดทุนใช่หรือเปล่า?”

เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ตอบ เขาจึงจงใจขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย “ไม่งั้นคุณมาจูบผมอีกครั้ง?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกคำพูดของเขาหยอกจนหัวเราะออกมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากด่าขึ้นว่า “คนบ้ากาม！”

พวกเขาทั้งพูดคุยทั้งหัวเราะ ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าที่หน้าประตูของห้องประชุมมีคนๆหนึ่งยืนอยู่

ตั้งแต่เริ่มแรก ลู่เหยาก็ยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว มองเห็นเวลาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินอยู่ด้วยกันมีความสุขขนาดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างประหลาด

ฟังเสียงหัวเราะเป็นระลอกที่ดังสะท้อนออกมาจากข้างในห้องประชุม เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด แต่กลับกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาคิดว่าเขากับไป๋เสว่เอ๋อร์มีโอกาสที่จะได้คบกันมาโดยตลอด แต่คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้ข้างกายของเธอได้มีเผยลี่เชินแล้ว แต่เขากลับปล่อยวางไม่ลง

ฝืนทนต่อความขื่นขมข้างในหัวใจ ลู่เหยาหมุนตัวก้าวขาจากไปในทันที

ลู่เหยาเพิ่งจะก้าวขาเดิน สวี่เยว่หรูก็เดินออกมาจากห้องน้ำชาที่อยู่ด้านข้างตามมาติดๆ เธอมองดูเงาร่างที่ค่อยๆไกลออกไปของลู่เหยา แล้วหันกลับไปมองดูคนสองคนที่อยู่ในห้องประชุมอีกครั้ง ก็แจ่มแจ้งขึ้นมาในทันที

เดิมทีเธอวางแผนจะมาดูที่ห้องประชุมสักหน่อย ว่าจะสามารถรับข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับหนังสือแผนการสักนิดได้หรือเปล่า คิดไม่ถึงว่าจะถูกเธอเจอเข้ากับฉากแบบนี้ อาศัยเพียงแค่สัญชาตญาณของผู้หญิง เธอก็รู้สึกได้ว่าลู่เหยานั้นชอบไป๋เสว่เอ๋อร์

สวี่เยว่หรูรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง เธอรีบกลับไปยังห้องทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรไปหาเสิ่นหรูเฟิงในทันที

เธอเอ่ยปากขึ้นอย่างรู้สึกค่อนข้างที่จะตื่นเต้น “ฮัลโหล? ฉันทางนี้มีการค้นพบใหม่！”

“อ้อ?” เสิ่นหรูเฟิงหัวเราะออกมาเล็กน้อย “คุณพูดมาลองฟังดูหน่อยสิ?”

“วันนี้ฉันค้นพบว่า ลู่เหยาประธานแห่งอสังหาริมทรัพย์หลินวู่ที่ร่วมธุรกิจกับเผยซื่อดูเหมือนจะชอบไป๋เสว่เอ๋อร์”

“งั้นหรอ? ข่าวน่าเชื่อถือได้ไหม?”

สวี่เยว่หรูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยืนยันว่า “ความรู้สึกของฉันแม่นยำมากมาโดยตลอด อีกอย่างฉันก็ได้ยินมานานแล้วว่า ลู่เหยาคนนี้กับไป๋เสว่เอ๋อร์มีความสัมพันธ์กันแบบรุ่นพี่รุ่นน้องในมหาลัย อีกทั้งเมื่อครู่นี้ฉันเห็นในตอนที่ลู่เหยาเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินอยู่ด้วยกันนั้น สีหน้าดูไม่ดีเป็นอย่างมาก การคาดเดาของฉันคงจะประมาณแปดเก้าไม่พ้นสิบไปได้”

เสิ่นหรูเฟิงได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะส่งเสียงออกมาเบาๆ “หากเป็นเหมือนที่คุณพูดจริง งั้นก็เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งจริงๆ ในเมื่อพวกเขาชอบผู้หญิงคนเดียวกัน ขอเพียงแค่มีคนที่ใจมุ่งมั่นอยู่ในนั้นคอยยุแหย่ให้แตกกัน งั้นความสัมพันธ์การร่วมมือทางธุรกิจระหว่างพวกเขาก็จะต้องอ่อนแอจนไม่อาจจะต้านทานได้อย่างแน่นอน

ได้ยินเสิ่นหรูเฟิงพูดเช่นนี้ สวี่เยว่หรูก็ดีใจตามไปด้วย

สายโทรศัพท์ฝั่งนั้นดังสะท้อนเสียงของชายหนุ่มขึ้นมาอีกครั้ง “เด็กดี คู่ควรที่จะมอบรางวัลให้ วันนี้ตอนเย็นเลิกงาน ผมไปรับคุณ”

สวี่เยว่หรูดีใจขึ้นมาในทันที มุมปากยกสูงขึ้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ตอบรับอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยว่า “ค่ะ”

ชั่วพริบตาก็มาถึงเวลาเลิกงาน สวี่เยว่หรูเก็บข้าวของ เร่งรีบออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังถนนทางแยกที่ถูกปิดซ่อนเอาไว้ตรงข้ามบริษัท ขึ้นรถของเสิ่นหรูเฟิงไปในทันที

“วันนี้อยากทานอะไร? ตามใจคุณทุกอย่าง” เสิ่นหรูเฟิงมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม

“สเต็ก เป็นยังไงคะ?”