ตอนที่ 285 พวกลูกทะเลาะกัน

ตอนที่ 285 พวกลูกทะเลาะกัน

ความรู้สึกแสบร้อนที่ฝ่ามือได้เตือนไป๋เสว่เอ๋อร์ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่า วันหนึ่งเธอจะมาถึงจุดที่ทะเลาะกันจนแตกหักกับเผยลี่เชินเช่นนี้ได้ ถึงขั้นเธอยังทนไม่ไหวจนลงไม้ลงมือ

โมโห ความผิดหวังและความสับสนวุ่นวายผสมปนเปเข้าไว้ด้วยกัน กดทับจนเธอหอบหายใจแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว

วิ่งลงมาชั้นล่างด้วยความรีบร้อน ป้าจางที่กำลังทำความสะอาดถูกคราบน้ำตาที่เต็มใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ทำให้ตกใจเสียยกใหญ่ เธอรีบเข้ามาสอบถามในทันทีว่า “คุณหนูไป๋ คุณเป็นอะไรไปคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่มีกำลังที่จะตอบคำถาม เพียงแต่ฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้พลางส่ายหน้าเบาๆ เดินไปยังปากทางเข้า เปลี่ยนรองเท้าถือโอกาสหยิบกระเป๋าที่วางเอาไว้บนตู้จากนั้นก็พุ่งพรวดออกไปในทันที

“คุณหนูไป๋！” ป้าจางร้องเรียกเสียงดัง แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้วิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

“นี่...นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ป้าจางไม่กล้าเหนี่ยวรั้งเอาไว้ เห็นว่าตามไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ทัน ก็รีบหันหลังกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์ พุ่งตรงไปยังหน้าประตูห้องนอนหลักที่ชั้นสองในทันที “คุณผู้ชายคะ คุณหนูไป๋เธอทำไมถึงร้องไห้แล้ววิ่งออกไปแล้วล่ะคะ? คุณดูหน่อยว่าจะส่งคนไปตามหรือเปล่า...”

หน้าประตูห้องนอนเปิดกว้าง เผยลี่เชินนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้ามืดมน ได้ยินป้าจางพูดเช่นนี้ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถือโอกาสหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา แล้วกดโทรออก “ตามไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ รับประกันความปลอดภัยของเธอ เธอเพิ่งออกจากคฤหาสน์ไป”

ทำทุกอย่างนี้เสร็จสิ้น เผยลี่เชินก็ยืนขึ้นมา มองดูป้าจางที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่รู้เหตุผลอะไรแวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “เรื่องนี้ป้าไม่ต้องสนใจแล้ว ไปทำธุระต่อเถอะ”

ป้าจางได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเล็กน้อยอย่างลังเล จากนั้นหมุนตัวเดินจากไป

เผยลี่เชินเดินมายังหน้าระเบียง ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดเข้ามา ความเย็น ผ่านเข้ามาทางปกคอเสื้อของเขา ทำให้เขาได้สติขึ้นมาเล็กน้อยภายในทันที

หลังจากคิดเรื่องนี้อย่างละเอียดไปรอบหนึ่ง เผนลี่เชินก็ถอนหายใจออกมา เรื่องในคราวนี้เป็นความผิดของเขาจริงๆ ไม่ได้ถามให้ชัดเจนก็ใส่อารมณ์กับเธอ

ทว่าตอนเขากลับมาถึงคฤหาสน์ มองเห็นห้องนอนที่ว่างเปล่า โทรศัพท์หาเธอก็ไม่รับสาย สุดท้ายเขาไม่มีทางเลือกถึงให้ลูกน้องไปสืบหาร่องรอยการเดินทางของเธอ คิดไม่ถึงว่าจะสืบพบว่าเธอกำลังทานอาหารกลางวันกับผู้ชายคนอื่น นี่จะทำให้เขาไม่โมโหได้อย่างไรกัน?

เพียงแต่ จะพูดยังไงก็ยังคงเป็นเขาที่ผิด แต่ตอนนี้สิ่งที่ทั้งสองคนต้องการมากที่สุดก็คือความใจเย็น ทำได้เพียงรอจนกระทั่งหลังจากใจเย็นลงแล้ว เขาค่อยไปหาเธอ

วิ่งมาจนครึ่งถนน ในที่สุดก็วิ่งมาถึงถนนสายหลัก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวช้าลง จิตใจสับสนวุ่นวาย สีของท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว ชั่วขณะนึง เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะไปที่ไหนดี

คิดไปคิดมา เธอก็เหลือเพียงแค่ทางเลือกเดียว กลับบ้าน

เพราะว่าเรื่องของคุณแม่ ช่วงนี้เธอจึงไม่ได้กลับบ้านเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้เธอวิ่งออกมาจากคฤหาสน์ของเผยลี่เชิน ก็แทบจะไม่มีสถานที่ให้พักอยู่ได้ชั่วคราว สู้กลับบ้านยังจะดีซะกว่า

จิตใจตกลงมาจนถึงขีดสุด ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินช้าๆไปตามถนน เห็นแท็กซี่คันนึงที่ว่าง จึงได้ถือโอกาสโบกให้หยุดลง

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง เธอก็มาถึงจุดหมาย เพิ่งจะเดินเข้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เธอก็ได้ยินเสียงเล็กๆของคุณแม่ เหมือนกับกำลังพูดคุยกับคนอื่นอยู่

เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู คุณแม่ไป๋ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ได้ยินเสียง รีบลุกยืนขึ้นมาในทันที “ใครน่ะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบรับเบาๆหนึ่งประโยค “แม่ หนูกลับมาแล้วค่ะ”

สีหน้าของคุณแม่ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบวางสายโทรศัพท์ลงไปในทันที ยืดตัวเดินเข้ามาที่หน้าประตูด้วยความรวดเร็ว “เสว่เอ๋อร์ ทำไมวันนี้อยู่ๆถึงได้กลับมา? ไม่บอกไม่กล่าวซักคำ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เหนื่อยล้าไปทั่วทั้งตัว ไม่มีเรี่ยวแรงมากมายขนาดนั้น ส่ายศีรษะเล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “แม่ ตอนนี้หนูต้องการเพียงแค่อาบน้ำอุ่นๆ นอนหลับให้สบายสักตื่น แม่ไม่ต้องถามอะไรเลยได้ไหมคะ?”

เห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอ คุณแม่ไป๋ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็นำคำถามที่ทะลักขึ้นมาถึงบนบริเวณขอบปากกลืนกลับลงไป “งั้นก็ได้ แม่จะไปเตรียมน้ำให้อาบเดี๋ยวนี้”

มองดูคุณแม่ที่ไม่พูดอะไรออกมาอีก ก็ก้าวขาขึ้นไปชั้นสองทันที ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พรั่งพรูความรู้สึกอบอุ่นออกมา ปลายจมูกแสบขึ้นมาเล็กน้อย เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้

เธอกลับไปถึงห้อง เปลี่ยนเป็นชุดนอน จากนั้นก็เดินไปยังห้องอาบน้ำอย่างช้าๆ มองเห็นร่างที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องของคุณแม่ ใจก็อ่อนลงมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“แม่คะ ผ่านช่วงนี้ไปพวกเราไปเยี่ยมคุณพ่อด้วยกัน ได้ไหมคะ? ท่านจะต้องคิดถึงพวกเรามากอย่างแน่นอน”

การเคลื่อนไหวของคุณแม่ไป๋หยุดชะงักลง ลังเลอยู่นานก็ยังไม่ได้ให้คำตอบกลับมา ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เธอถึงได้หมุนตัว หันหน้ามองมายังไป๋เสว่เอ๋อร์ เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ลูกอาบน้ำก่อน รอวันหลังลูกอารมณ์ดีกว่านี้หน่อย พวกเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน”