ตอนที่286 ใครทุกข์เพราะเขา

ตอนที่286 ใครทุกข์เพราะเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบร้อนวิ่งลงมาข้างล่างแต่ยังไม่ถึงประตู ก็ค่อยๆ ก้าวช้าลงเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

คุณแม่ไป๋กำลังตัดแต่งกิ่งไม้ เห็นท่าทางลังเลไม่ตัดสินใจสักที อดไม่ได้ที่จะถาม “ทนไม่ไหวแล้วรึ?”

“ใครว่าหนูทนไม่ไหว?” ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดง รีบพูดปฏิเสธ “หนูแค่หิวข้าว จะลงมาหาอะไรกิน”

มองดูท่าทางปากไม่ตรงกับใจของลูกสาว คุณแม่ไป๋พยายามกลั้นหัวเราะพูดเสียงเบาๆ “แม่ต้มโจ๊กไว้อยู่ในครัว ลูกไปตักกินเองนะ”

คุณแม่ไป๋แอบเห็นกิริยาท่าทางของเธอ พึมพำด้วยรอยยิ้ม “ปากแข็ง!”

หลังจากตักโจ๊กไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งที่โต๊ะอาหาร พอกินไปสองคำในใจรู้สึกยุ่งเหยิง ไม่สามารถสงบลงได้

คุณแม่ไป๋จงใจเดินผ่าน ถามเบาๆ “อร่อยไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบไปเรื่อยเปื่อย “ก็ใช้ได้”

คุณแม่ไป๋ยิ้ม “ลูกอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดี แต่คนอื่นที่อยู่ข้างนอกนะ ไม่แน่นะอาจจะยังไม่ได้กินข้าว อากาศข้างนอกมันหนาว....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว เธอวางช้อนในมือลงเงยหน้ามองคุณแม่ไป๋ “แม่ ถ้าแม่ทุกข์เพราะเขา แม่ก็ให้เขาเข้ามา!”

“แม่ทุกข์เพราะเขา?” คุณแม่ไป๋หัวเราะเสียงหลง “แม่ไม่ได้สนิทกับเขาสักหน่อย เขาอยากจะยืนนานแค่ไหนนั่นก็เรื่องของเขา แม่ขี้เกียจเข้าไปยุ่ง”

พูดจบ คุณแม่ไป๋ก็หันกลับเดินไปที่ระเบียงเพื่อจัดดอกไม้ต่อ ไม่พูดอะไรอีกเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์อารมณ์เสียมาก เธอยังโกรธเผยลี่เชิน แต่ตอนนี้เขายืนรอเงียบๆ อยู่ด้านนอก จนเธอเองก็รู้สึกกังวลใจโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานคุณแม่ไป๋ก็ผลักประตูเดินออกไปข้างนอก ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง รีบลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างเพื่อชำเลืองดู

ไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน จนคุณแม่ไป๋เปิดประตูใหญ่ให้เขาเข้ามา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงที่เห็นเผยลี่เชินเดินเข้ามา ตอนนี้เธออยากจะไปห้ามก็คงสายไปเสียแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงกลับไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว กินโจ๊กของตัวเองต่อไป

ได้ยินเสียงชายหนุ่มเดินคุยกับคุณแม่ไป๋ที่ประตู

คุณแม่ไป๋พูดพร้อมกับเสียงหัวเราะ “บ้านนี้ไม่มีผู้ชาย วันนี้เธอมาก็ดีแล้ว มาช่วยฉันหน่อย”

ได้ฟังพวกเขาคุยกัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ช่วย? ช่วยอะไร? เผยลี่เชินไม่ได้มาเพื่อขอโทษเธอหรอกรึไง? เผยลี่เชินเดินตามคุณแม่ไป๋เข้าไปในห้อง กวาดตามองไปรอบๆ แล้วสายตาก็หยุดมองที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำเป็นมองไม่เห็นเขา ก้มหน้าก้มตากินโจ๊กต่อไป

“เธอตามฉันมาทางนี้” คุณแม่ไป๋เดินไปที่ห้องเก็บของ โดยมีเผยลี่เชินเดินตาม

มองดูเงาทั้งสองที่เดินจากไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้แต่ขมวดคิ้ว ความกังวลตอนแรกก็หายไปโดยไร้ร่องรอย

โชคดีที่เมื่อสักครู่เธอรู้สึกห่วงใยเขา กลัวว่าเขาจะหนาวตาย แต่คิดไม่ถึงว่าเขาตามคุณแม่ไป๋เข้ามา แทนที่จะเข้ามาขอโทษเธอก่อน จึงทำให้เธอรู้สึกอับอาย

ไป๋เสว่เอ๋อร์กินโจ๊กหมดแล้ว จากนั้นเปิดโทรศัพท์มือถือซึ่งก็สั่นไม่หยด เธอเลื่อนดู คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นข้อความของเผยลี่เชินส่งมา

ไม่นานคุณแม่ไป๋ก็ออกจากห้องเก็บของพร้อมเผยลี่เชิน ในมือถือหลอดไฟแบบประหวัด และบันไดพับ

“ในห้องครัวมีหลอดไฟเสีย ช่วยเปลี่ยนให้หน่อยเถอะ”

ได้ยินคุณแม่ไป๋พูดแบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าแม่คิดจะทำอะไร แต่มาตอนนี้เธอกลับใช้โอกาสนี้ใช้เผยลี่เชินทำงานหนัก