ตอนที่287 รีบร้อนจะไปเจอผู้ชายคนนั้นใช่ไหม

ตอนที่287 รีบร้อนจะไปเจอผู้ชายคนนั้นใช่ไหม

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบจะหายใจไม่ออก เผยลี่เชินจึงปล่อยเธอโดยไม่รู้ตัวและถามเบาๆ “ยังโกรธอยู่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ใบหน้าร้อนผ่าว เธอรู้ว่าหากพูดว่ายังโกรธ เขาก็ต้องหากลอุบายใหม่ๆ งั้นก็สู้ปิดปากไม่พูดอะไรดีกว่า

เผยลี่เชินยิ้ม พูดอย่างอดทน “เมื่อคืนฉันไปกับเหอหย่าหานเพื่อเยี่ยมแม่เธอ ตอนลงบันไดไม่ทันระวังทำให้ข้อเท้าแพลง เธอไม่ยอมให้คนอื่นอุ้มเธอ ได้แต่นั่งที่พื้นไม่ยอมเดิน ฉันเองก็จนปัญญาจึงต้องอุ้มเธอ ไม่มีเรื่องอะไรมากไปกว่านี้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ประหลาดใจเมื่อได้ฟังเผยลี่เชินอธิบาย ได้ฟังเรื่องราวอย่างละเอียด แม้ว่าในใจจะยกโทษ แต่สีหน้ายังคงเย็นชา

“ส่วนที่เธอโทรศัพท์มานั้นโทรศัพท์มือถือวางอยู่ในรถ พอเธอโทรมาเหอหย่าหานก็รับโทรศัพท์พอดี ตอนนี้เข้าใจหรือยัง?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ สารภาพเหตุผลที่เธอไปพบกับลู่เหยาเมื่อวาน

ทั้งสองต่างอธิบายเรื่องที่เข้าใจผิด

ความสงสัยและอารมณ์เสียที่ติดค้างอยู่ในใจก็หายไปทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบผ้าพันแผล พันไว้บนบาดแผลที่มือของเผยลี่เชิน ยังไม่ทันเสร็จก็เงยหน้า ได้ยินเสียงจากฝ่ายชายผ่านเข้ามาในหู “ฉันว่า คุณน้าดูเหมือนจะยอมรับฉันแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มแบบจนปัญญาเมื่อได้ยินที่เขาพูด คนอื่นอาจไม่รู้แต่เธอรู้ดี แม่มีความยึดมั่นในความคิดตนเอง แม่ไม่เห็นด้วยที่จะให้เธอคบกับเผยลี่เชินตั้งแต่แรก การจะยอมรับเขาจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

วันนี้ตั้งใจให้เผยลี่เชินเข้ามาในบ้าน คงเป็นเพราะทนเห็นลูกสาวไม่สบายใจตั้งแต่เมื่อวานไม่ไหว

ทันใดนั้นมีเสียงมาจากบันได คุณแม่ไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าดูท่าจะออกไปข้างนอก

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองไปที่ชุดเสื้อผ้าแบบใหม่ที่แม่ใส่ สายตาดูเคร่งขรึม แกล้งถามแบบไม่สนใจ “แม่จะไปไหน?”

คุณแม่ไป๋กระพริบตา พูดเสียงเบาๆ “แม่นัดน้าหรงจะไปกินข้าด้วยกัน ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว ตอนนี้มีคนอยู่เป็นเพื่อนลูกแล้ว แม่ก็สบายใจ”

เมื่อได้ยินคุณแม่ไป๋พูด ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงนึกออกที่แม่จงใจให้เผยลี่เชินเข้ามาอจไม่ใช่เป็นเพราะเธอเสียใจ ไม่สบายใจ จนทนไม่ได้ แต่อาจเป็นเพราะเธอมีนัด ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนลูกได้....

จิตใจด้านชา ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบลุกขึ้น “แม่อย่าพึ่งไป หนูมีเรื่องจะพูดกับแม่”

“มีเรื่องอะไรรอแม่กลับมาพูดก็ยังไม่สาย” คุณแม่ไป๋ยิ้ม “พวกเธออย่าลืมออกไปกินข้าว แม่ไปก่อนล่ะ”

พูดจบเธอก็เดินจากไป

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์โกรธมาก เพราะเธอรู้แน่นอน แม่ออกไปกินข้าวกับน้าหรงที่ไหนกัน เธอออกไปพบกับผู้ชายคนนั้นต่างหาก

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบตามไปพร้อมคำถาม “แม่! เมื่อคืนแม่รับปากแล้วไม่ใช่หรือ? ว่าวันนี้จะคุยเรื่องที่ไปเยี่ยมพ่อในเรือนจำ”

คุณแม่ไป๋หยุดก้าวหันมามองเธอพร้อมพูดเบาๆ “เสว่เอ๋อร์ เรื่องของพ่อไม่ต้องรีบก็ได้ ไว้รอพวกเรากลับมาแล้วค่อยคุยกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด “เรื่องพ่อไม่ต้องรีบ เพราะแม่จะรีบไปหาผู้ชายคนนั้นใช่ไหม?”

“เสว่เอ๋อร์” สีหน้าคุณแม่ไป๋เปลี่ยนไป ยกมือตบไปข้างหนึ่ง “ทำไมลูกถึงพูดกับแม่แบบนี้!”

“ผั๊วะ!”

ช่วงเวลานั้นเหมือนเวลาหยุดนิ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์มองหน้าคุณแม่ไป๋ด้วยสายตาตกตะลึง

สองสามวินาทีต่อมา คุณแม่ไป๋ตอบโต้อย่างรุนแรง มองดูมืองของตัวเองที่ยังคงค้างเติ่ง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “เสว่เอ๋อร์....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์น้ำตาร่วง เดินจากไปโดยไม่ลังเล