ตอนที่ 340 ฉันเข้าใจคุณแน่นอน

ตอนที่ 340 ฉันเข้าใจคุณแน่นอน

คำพูดนี้เป็นความจริง

เรื่องการถูกพักงานชั่วคราว นอกจากไป๋เสว่เอ๋อร์จะรู้สึกผิดหวังตั้งแต่แรกและไม่เข้าใจแล้ว แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร

เธอโกรธเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับพ่อของเธอ โกรธเรื่องที่เขาทำลับหลังเองแต่ยังปิดบังเธอ

เพียงแต่ไม่คิดว่า เพื่อให้เธอหายโกรธ เผยลี่เชินถึงกับต้องไหว้วานคุณท่านเผย

วิธีการไม่เลว แต่คิดผิดทาง

“เธอไม่โกรธก็ดี ฉันอยากบอกว่าพวกเธอทั้งสองเป็นคนดี ฉันเองก็ไม่ต้องคิดหนัก สาวน้อยไป๋เป็นคนเข้าใจอะไรไม่ยาก ไม่ต้องให้ฉันพูดมาก” คุณท่านเผยพยักหน้า มองเห็นทั้งสองนั่งห่างกันแล้วพูดว่า “ถ้าลี่เชินมันกล้ารังแกหนู หนูบอกฉันได้ทันทีเลย ฉันจะสั่งสอนมันเอง!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มมุมปาก พยักหน้ารับแต่ไม่ตอบ

ในที่สุดก็มาถึงร้านอาหารที่จองไว้ล่วงหน้า คุณท่านเผยจงใจลงจากรถก่อน แล้วให้ผู้ช่วยเดินนำหน้า ส่วนเผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกทิ้งให้เดินตามหลัง

ร่างกายของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นไหวเล็กน้อย ไม่ได้อยากคืนดีกับชายหนุ่มอย่างง่ายดายนัก แต่แล้วจู่ๆ แขนของเธอถูกคนดึงไว้

ถูกคนดึงเข้าไปไว้อยู่ในอ้อมอก ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ เงยหน้ามองสายตาดำขลับของฝ่ายชาย “บอกว่าไม่โกรธแล้ว แล้วทำไมยังหน้าบึ้งอยู่อีกล่ะ?”

ใบหน้าที่มีเส้นเรียบเหมือนมีด และปกติดวงตาที่เฉียบคมตอนที่จ้องมองไป๋เสว่เอ๋อร์มักจะมีความอ่อนโยนและหมดหนทาง จนปัญญา

แต่ผู้ชายคนนี้เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของพ่อตั้งแต่ต้นจนจบ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ค่อยๆ ดึงมือของชายหนุ่มออกหลังจากใจอ่อนแต่แรกกลับมาใจแข็งเหมือนเดิม ก้มหน้าพูดด้วยเสียงเย็นดุจน้ำแข็ง “ความสัมพันธ์ระหว่างเรา มีแต่ปัญหามาตลอดตั้งแต่แรก”

ประโยคนี้เพียงพอที่จะทำร้ายคนให้เจ็บปวดใจได้

พูดจบไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบก้าวเท้าเดินไปพร้อมกับคุณท่านเผย เขาซึ่งอยู่ด้านหลังยังคงเย็นชาปราศจากความรู้สึก ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

ใบหน้าของเผยลี่เชินเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ใจที่อยากจะคาดเดาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยไม่ลังเล โทรศัพท์หากู้หลี่เหลียง “เรื่องอุบัติเหตุของไป๋เจิ้งตง ช่วงนี้มีอะไรผิดปกติบ้างไหม?”

กู้หลี่เหลียงอ้าปากค้าง “ผิดปกติ? ไม่มีนะ ทำไมเหรอ? นายกำชับนักหนาให้ฉันทำทุกอย่างให้สะอาดไร้ร่องรอย ฉันก็ทำตามที่บอก”

ฟังคำตอบของกู้หลี่เหลียง เผยลี่เชินรู้สึกโล่งอก “ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะรู้เรื่องแล้ว”

“เป็นไปได้ยังไง?” กู้หลี่เหลียงรับประกันหนักหนา “วางใจเถอะ สิ่งที่ฉันควรทำฉันก็ทำแล้ว”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วหลังจากวางสายโทรศัพท์ ถือโทรศัพท์มือถือรีบเดินไปห้องพิเศษ

เมื่อเข้าไปในห้องพิเศษพบว่าไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังคุยเรื่องตลกกับคุณท่านเผย

เมื่อเขาเดินเข้ามาบรรยากาศก็เย็นวาบลงทันที

คุณท่านเผยกระแอม แล้วพูดเบาๆ “ลี่เชิน กำลังรอเธออยู่ สั่งอาหารเถอะ”

บรรยากาศดูไม่ค่อยกลมกลืนสักเท่าไร เมื่ออาหารมาถึง เผยลี่เชินคีบอาหารให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ ปกติคนที่ไม่ค่อยสังเกตคนอื่น แต่กับสีหน้าการกระทำกับไป๋เสว่เอ๋อร์ต้องระวังเป็นพิเศษ

คุณท่านเผยเห็นทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะไม่พูด ได้แต่ยิ้มๆ แต่ในใจกลับมีแผนการบางอย่างอยู่

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ปฏิเสธที่เผยลี่เชินคีบอาหารให้ด้วยความใส่ใจ แต่ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นใดๆ ออกมา

สรุปแล้วเพราะเห็นแก่หน้าคุณท่านเผย แต่ระหว่างเผยลี่เชินแล้วเหมือนมีกำแพงมาขวางกั้นไว้