ตอนที่ 342 ในใจมีคำตอบแล้ว

ตอนที่ 342 ในใจมีคำตอบแล้ว

ลู่เหยาหายใจลึกเมื่อมองเห็นสายตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสับสน ตอบเบาๆ “ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่ให้อภัยเขาอย่างแน่นอน”

คำตอบนี้ออกจะเห็นแก่ตัวสักหน่อย เพราะลู่เหยารู้ดีอยู่แก่ใจ มีเพียงไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินเลิกคบกัน เขาถึงจะมีโอกาส

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มพร้อมพยักหน้า สายตายังคงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ถ้าหากเป็นคนอื่น เมื่อเธอรู้ความจริงอย่างแรกเธอจะรีบไปหาคนคนนั้น แต่นี่เป็นเผยลี่เชิน คนที่ครอบครองหัวใจเธอ ทำให้อารมณ์เธอสั่นไหว แม้ว่าเธอจะเกลียดเขามักสักแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าไปถามเขา เพราะเกรงว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองหลังจากขาดสะบั้นมันจะไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก

เธอยกแก้วขึ้นดื่ม ยังได้ยินลู่เหยาพูดอยู่ข้างๆ “เสว่เอ๋อร์ ในใจของเธอมีคำตอบอยู่แล้ว ใช่ไหม?”

ที่เธอดื่มเหล้าเป็นเพราะเธอผูกพัน ผูกสัมพันธ์กับเผยลี่เชินมากขึ้นเรื่อยๆ ผูกพันถึงขั้นจะมีอนาคตร่วมกัน

พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ยังคงอาลัยอาวรณ์

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มแต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยน้ำตา เธอส่ายหน้า “ฉันยังไม่ได้คิดเลย...”

ขณะพูด เธอดื่มเหล้าจนหมดแก้ว ขณะก้มศีรษะน้ำตาได้หายไปหมดแล้ว “รุ่นพี่ อย่าพูดเรื่องฉันอีกเลย คุยเรื่องของพี่ดีกว่า”

การเปลี่ยนหัวข้อเรื่องเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ณ เวลานี้

ลู่เหยาพิงพนัก หรี่ตามองดูหญิงสาว แล้วพูดกับเธอว่า “เธออยากคุยเรื่องอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม “ฉันไม่เคยเห็นพี่พูดถึงแฟนเลยนับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้”

ผู้ชายที่ทั้งเก่งกาจ อบอุ่นอ่อนโยนอย่างลู่เหยา เป็นที่หมายตาของหญิงสาวไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร แต่เขาก็ยังโสดบริสุทธิ์อยู่นับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ แม้แต่เงาของเพศตรงข้ามก็ไม่เคยเห็น

“ก็ไม่เชิงว่าไม่มี” ลู่เหยายิ้ม พูดอย่างสบายๆ “ตอนอยู่เมืองนอกก็เคยมีแฟน แต่ก็แค่สามเดือนแล้วก็เลิกกันไป หลังจากกลับจากต่างประเทศ เธอก็ยังคงเรียนต่อต่างประเทศ เลยไม่ได้ติดต่อกัน”

ลู่เหยาเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่เคยหลอกไป๋เสว่เอ๋อร์

แต่ มีเพียงเรื่องเดียวที่เขาไม่ยอมรับคือ ตอนที่เขาอยู่ต่างประเทศผู้หญิงที่เขาคบ ดวงตาเหมือนดวงตาไป๋เสว่เอ๋อร์ ดูมีชีวิตชีวา ทำให้คนไม่อาจละสายตาไปได้

“งั้นชีวิตรักของพี่ก็น่าเบื่อเกินไป....” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม แล้วดื่มเหล้าอีก จากนั้นก็คิดได้ว่าตัวเองไม่เหมาะที่จะพูดแบบนี้กับลู่เหยา ยังไงซะเธอก็มีประสบการณ์ความรักแค่สองครั้งเอง

ครั้งแรกคือความรักแบบใสซื่อไม่รู้ความกับเผยอี้ ครั้งที่สองคือเผยลี่เชิน

ความรักของเธอล้วนตกอยู่ในมือผู้ชายตระกูลเผยทั้งสิ้น

เมื่อนึกถึงตัวเอง ใบหน้าที่มีรอยยิ้มของไป๋เสว่เอ๋อร์ค่อยๆ หายไป ไม่เอ่ยอะไรออกมาอยู่นาน เธอหายใจลึกๆ แล้วมองบาร์เทนเดอร์ที่อยู่ด้านในบาร์พร้อมรอยยิ้ม “รบกวนช่วยชงแก้วที่สามให้ด้วย เอารสชาติต่างจากนี้ แล้วแต่คุณ”

ลู่เหยาได้ยินที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดจึงยื่นมือเข้าไปขวางมือของเธอไว้พร้อมกับคำถาม “ยังจะดื่มอีก?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า จากนั้นดึงมือของเธอกลับเข้ามา สีหน้าจริงจัง ยืนกรานจนคนไม่กล้าปฏิเสธ

ลู่เหยาจนปัญญา ได้แต่ทำตามใจเธอ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาเป็นคนพาเธอมาเอง จึงไม่สามารถหยุดยั้งเธอได้

จู่ๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์นึกถึงเรื่องในอดีตได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามด้วยรอยยิ้ม “รุ่นพี่ ยังจำตอนที่พวกเรานั่งดื่มเหล้าในร้านอาหารครั้งแรกได้ไหม? ตอนนั้นพวกเราแข่งกัน ใครชนะได้รางวัลไป....”

เมื่อมีคนเริ่มพูดถึงเรื่องในอดีต มันจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ดูเหมือนเขาทั้งสองคนจะย้อนกลับไปคิดอดีตเมื่อสองสามปีก่อน พูดคุยกันไปมาจนไม่รู้ว่าดื่มเหล้าไปมากน้อยแค่ไหน

จนในที่สุดไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกค่อยๆ มึนหัวขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่จะใช้มือพยุงคางตัวเองยังทำไม่ได้ สุดท้ายเธอก็ฟุบหลับลงไปกับเคาเตอร์บาร์ซึ่งเป็นโต๊ะหินอ่อนเย็น