ตอนที่ 343 ใช้เวลาทั้งคืน

ตอนที่ 343 ใช้เวลาทั้งคืน

ลู่เหยาจิตใจสั่นไหว เหมือนใจกำลังถูกบางสิ่งฉุดรั้งไว้ซึ่งอธิบายไม่ได้ว่าเป็นความเจ็บปวดไปยังหน้าอก

เขาเคยพูดกับเผยลี่เชินไว้อย่างชัดเจน ถ้าเขาไม่สามารถปกป้องเธอได้ แน่นอนเขาจะยื่นมือเพื่อแย่งชิงกับเผยลี่เชิน

แต่มาวันนี้พอได้เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เจ็บปวดทุกข์ทรมานใจ ความทะเยอทะยาน ความยิ่งใหญ่ที่มีแต่เดิมถึงกลับพูดไม่ออก

ความปรารถนาของเขาเป็นอย่างไร สุดท้ายคนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์รักก็คือเผยลี่เชิน เป็นความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้

“ทำไมคุณต้องทำร้ายพ่อฉัน ทำไมคุณต้องทำร้ายตระกูลไป๋ด้วย....” ไป๋เสว่เอ๋อร์ลืมตาเล็กน้อย เห็นภาพเบลอๆ และน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

เธอรู้ไหมว่าฉันชอบเธอมากแค่ไหน...รู้ไหมว่าฉันผิดหวังกับเธอมาก...ฉันคิดมาตลอดว่าความรักของพวกเราเดินทางมาถึงช่วงสุกงอม แต่คิดไม่ถึงว่า...คุณจะทำให้ติดกับของคุณมาตั้งแต่แรก....”

อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน หยุดรั้งไว้ไม่อยู่ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ่งพูดก็ยิ่งเสียงดัง

ขณะนั้นลู่เหยาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าควรตอบคำถามอย่างไร จึงได้แต่พูดเบาๆ “เสว่เอ๋อร์....”

“เผยลี่เชิน...คุณตอบคำถามฉันมา ทำไม ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้กับฉัน? กับตระกูลไป๋?”

เธอร้องไห้ไปถามไป ลู่เหยาจนปัญญา ได้แต่ยื่นมืออีกข้างมาตบที่หลังเธอเบาๆ เพื่อบรรเทาอารมณ์ของเธอ....

ในที่สุดเธอก็เริ่มหมดแรงทั้งร้องไห้ทั้งระบายอารมณ์ น้ำตาหยุดไหล จากนั้นค่อยๆ ซบหมอนแล้วหลับไป

ลู่เหยาถอนหายใจยาวเมื่อเห็นอารมณ์ของหญิงสาวค่อยๆ สงบลง เขานำเสื้อโค้ทที่ถอดไว้แขวนไว้ข้างๆ ห่มผ้าให้เธอแล้วหรี่ไฟลง

หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขานั่งลงบนโซฟาข้างๆ มองดูหญิงสาวที่อยู่บนเตียง จิตใจสับสนจนยากอธิบาย

ตอนนี้ถ้าให้เขาไป เขาก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเป็นกังวล

จนในที่สุดเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความถึงผู้ช่วย เขาพิงพนักโซฟา สมองนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่อยู่กับไป๋เสว่เอ๋อร์ตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน

เขาชอบเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง หลายปีที่ผ่านมาเขายังไม่เคยพบหญิงคนไหนที่ทำให้จิตใจเขาสั่นไหวได้ แต่พอมาได้พบกับไป๋เสว่เอ๋อร์ แรงกระตุ้นอันเร่าร้อนก็ยังคงมีอยู่ตลอด

แน่นอนว่ายังตัดใจไม่ได้ ถึงแม้เธอจะมีเจ้าของแล้ว แต่มันก็ดีสำหรับเขาที่จะยืนดูเธออย่างเงียบๆ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาหลังเที่ยงคืน ป้าจางตื่นขึ้นในตอนกลางคืน เดินมาที่ห้องนั่งเล่น มองไปที่ชั้นวางรองเท้าไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ เธอจึงรีบขึ้นไปชั้นสอง ปรากฏว่าไม่เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่บนห้องนอนจริงๆ ด้วย

เธอยังไม่กลับมา!

ด้วยความตื่นตระหนกป้าจางไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ลังเลไปมา จากนั้นโทรศัพท์แจ้งเผยลี่เชินให้ทราบดี

คาดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะรับโทรศัพท์เร็วขนาดนี้ “มีเรื่องอะไร?”

“คุณผู้ชาย คุณไป๋อยู่กับคุณหรือเปล่าคะ? เมื่อกี้ป้าตื่นขึ้นมาก็พบว่าเธอยังไม่กลับมา”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน ถามอย่างเย็นชา “เธอไม่ได้กลับมาเลยเหรอ?”

พวกเขากินข้าวเที่ยวด้วยกัน ตอนบ่ายเธอยังไม่กลับ ตอนค่ำก็น่าจะกลับถึงบ้านแล้วซิ

“คะ ไม่ได้โทรศัพท์กลับมาด้วย”

เผยลี่เชินพูดด้วยเสียงเคร่งเครียด มือกำโทรศัพท์แน่น “โอเค ฉันรับทราบแล้ว ป้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”

หลังจากวางสาย กู้หลี่เหลียงที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว พร้อมคำถาม “เรื่องอะไร ทำไมถึงได้ร้อนใจนัก?”