ตอนที่ 344 ใช้สิทธิ์อะไรมาพาเธอไป

ตอนที่ 344 ใช้สิทธิ์อะไรมาพาเธอไป

ลู่เหยาพูดด้วยเสียงเรียบๆ “ก็ไม่ได้พูดอะไร ดื่มน้ำก่อนเถอะ ทำอะไรให้เรียบร้อย ฉันจะส่งเธอกลับเอง”

เมื่อได้ฟังลู่เหยาพูดเช่นนี้ แม้ว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะยังคงสงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก รีบลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า

เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่รอช้ารีบตามลู่เหยาลงลิฟต์ไปชั้นล่าง

เมื่อมาถึงแผนกต้อนรับ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกว่าพนักงานต้อนรับมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก เธอถึงได้มานึกย้อนหลังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เธอเป็นคนโดดเด่น อีกทั้งยืนคู่กับลู่เหยายิ่งทำให้มีเสน่ห์มากขึ้น จึงเป็นที่จับตามองของพนักงานโรงแรม

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกมองจนรู้สึกอึดอัด เธอละสายตา รอเช็คเอาท์อย่างเงียบๆ

ระหว่างรอพนักงานลงทะเบียน ลู่เหยาหันมามองไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมคำถาม “ระหว่างรออยากอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่สนใจและตอบกลับอย่างตั้งใจ “ได้หมด”

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากลิฟต์ เดินไปทางประตูใหญ่โดยไม่สนใจมองอะไรทั้งสิ้น

ขณะเดินไปที่ประตูโรงแรม เผยลี่เชินสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงหันกลับไปมองบริเวณแผนกต้อนรับโดยไม่ตั้งใจ ช่วงเวลานั้นเองเขามองเห็นด้านหลังของหญิงสาวถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

นั่นเป็นด้านหลังที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทำไมเขาจะไม่รู้จักล่ะ?

เขาหยุดยืนมองดูชายที่ยืนอยู่ข้างหญิงสาว ขณะนั้นเผยลี่เชินรู้สึกโกรธเหมือนถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงเข้าใส่อย่างจัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนควบคุมไม่ได้

ร่างกายทุกส่วนถูกความโกรธเข้าครอบงำ กลไกความโกรธกำลังทำงานอย่างเต็มที่ ทำให้เขาไม่คิดถึงเรื่องอื่น เขาคิดแต่เพียงอยากฉีกชายคนนั้นออกเป็นชิ้น

เดินเข้าไปใกล้พวกเขา จนเผยลี่เชินได้ยินลู่เหยาพูดอย่างชัดเจน “ฉันรู้จักร้านอาหารกวางตุ้งรสชาติไม่เลวอยู่บนถนนเส้น ฉันจะพาเธอไปชิมนะ”

“อืม” ไป๋เสว่เอ๋อร์รับปาก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ เธอหันกลับมา เห็นเผยลี่เชินอยู่ไม่ห่างจากพวกเขา สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

“เผย....”

แม้แต่ชื่อของเขาเธอยังพูดไม่จบ ก็เห็นชายหนุ่มด้านหลังยกกำปั้นขึ้นมาชกหน้าลู่เหยาอย่างรุนแรง

เสียง “โช๊ก” ร่างของไป๋เสว่เอ๋อร์แข็งทื่อ รอจนเธอมีสติตอบสนองเดินไปห้าม ลู่เหยาก็ถูกชกไปแล้วสองสามหมัดโดยไม่ทันตั้งตัว

ผู้คนในโรงแรมต่างอึ้งไปตามๆ กัน จนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งเข้ามาลากทั้งสองคนให้ห่างจากกัน ใบหน้าของลู่เหยาเต็มไปด้วยเลือดสีแดง ใบหน้าของเผยลี่เชินมีรอยช้ำ

เห็นเผยลี่เชินสีหน้าเย็นชา และสามารถสลัดหลุดออกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ทุกเมื่อ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเอ่ยปากอธิบาย “เผยลี่เชิน! พวกเราไม่ได้....ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด!”

ดวงตาเผยลี่เชินเย็นเหมือนน้ำแข็ง “ไม่ใช่อย่างนั้น? แล้วมันอย่างไหน?”

เขากลับถามด้วยความเย็นชา ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เชื่อใจเธอตั้งแต่แรก

ที่จริงแล้ว ชายหนึ่งหญิงหนึ่งออกมาจากโรงแรมด้วยกัน จะทำอะไรกันระหว่างชายหนุ่มหญิงสาวไม่ต้องพูดก็เห็นอยู่ชัดเจน

ขณะนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจชัดเจน หลังจากที่นอนค้างกับลู่เหยามาหนึ่งคืน เธอไม่สามารถอธิบายใดๆ ให้ชัดเจนได้

พนักงานโรงแรมเรียกรถพยาบาล ไม่นานมีเสียงเตือนดังมาจากประตู จากนั้นพวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยุงลู่เหยาไปส่งที่รถพยาบาล

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ที่ประตู ไม่รู้ว่าจะตามไปดีหรือว่าจะอยู่ที่นี่ดี มองสายตาของชายหนุ่มที่เย็นดุจน้ำแข็ง ไป๋เสว่เอ๋อร์รวบรวมความกล้า พยายามดึงมือเขา “ฉันจะอธิบายให้คุณฟัง ตอนนี้ไปโรงพยาบาลทำแผลก่อน...”

พูดยังไม่ทันจบ เผยลี่เชินสะบัดมือของเขาออก ถามเธอกลับด้วยสีหน้าเย็นชา “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้? เธอเป็นแฟนฉัน? หรือเป็นแฟนลู่เหยาล่ะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เสียงทั้งหมดล้วนจุกอยู่ในลำคอ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำอีกเลย

เธอคิดไม่ถึง...เผยลี่เชินจะพูดแบบนี้

ชายหนุ่มหันกลับไป หลังมือยังคงมีคราบเลือดติดอยู่ ซึ่งไม่รู้เป็นของใคร เขาจากไปอย่างไม่มีเยื่อใย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูเงาของชายหนุ่มที่เดินจากไป อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจ