ตอนที่ 345
ตอนที่ 345 พัฒนาไปถึงไหนแล้ว
October 28, 2026
ตอนที่ 345 พัฒนาไปถึงไหนแล้ว
คำพูดนี้เหมือนเทน้ำมันลงบนกองไฟ จนทำให้เผยลี่เชินโกรธจนเกินควบคุมได้
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกถึงบางสิ่งเมื่อได้เห็นสีหน้าของเผยลี่เชินดูแปลกออกไป กลัวว่าเขาจะมีเรื่องชกต่อยกันอีก เธอจึงรีบพูด “ฉันจะกลับไปกับคุณ มีเรื่องอะไร พวกเราค่อยคุยกันเป็นการส่วนตัว”
พูดจบ เธอหันไปมองลู่เหยา พูดด้วยน้ำเสียงยืนกราน “รุ่นพี่ กลับไปเองก่อนนะคะ เรื่องของฉันให้ฉันจัดการเอง พี่ไม่ต้องเป็นห่วง”
“แต่เสว่เอ๋อร์....”
ลู่เหยาหยุดพูดเมื่อเห็นสายตาไป๋เสว่เอ๋อร์เคร่งเครียด เขาจึงได้แต่เก็บคำพูดไว้แล้วกลืนมันลงไป
เรื่องมาถึงบัดนี้ เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้สิทธิ์หรือฐานะอะไรมาพาเธอไป”
ในที่สุดเขาก็เดินถอยไปพร้อมกับกำมือแน่น
เผยลี่เชินกวาดตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ลากไป๋เสว่เอ๋อร์ไปที่รถมายบัคของเขา
ประตูรถปิดดัง “ปัง” ออกห่างจากโลกภายนอก
เผยลี่เชินสั่งเจิงหงด้วยเสียงเย็นชา “กลับคฤหาสน์”
หลังจากออกคำสั่งแล้ว ไม่มีคำพูดใดๆ อีกเลย บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท แม้จะหายใจยังต้องระวัง
ไป๋เสว่เอ๋อร์ประสานสองมือเข้าด้วยกัน ชั่งใจอยู่นาน ยังหาถ้อยคำที่เหมาะสมมาอธิบายให้ชัดเจนได้
แต่ถ้ายังคงนิ่งเงียบแบบนี้ เกรงว่าผลที่ออกมาจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม
ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นมา “เมื่อคืนฉันอารมณ์ไม่ดี จึงดื่มเข้าไปมาก ลู่เหยาก็แค่มาส่งฉันที่โรงแรม แล้วเกรงว่าฉันจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เขาจึงอยู่เป็นเพื่อน ฉันนอนอยู่บนเตียง ส่วนเขานอนบนโซฟา ไม่มีเรื่องอื่นใดเกิดขึ้น”
เธอพูดความจริง แต่ทำไมฟังคำอธิบายนี้แล้วไม่มีความน่าเชื่อถือ
ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองเผยลี่เชินที่อยู่ข้างๆ สีหน้าชายหนุ่มดูเย็นยะเยือก คิ้วตก แสดงว่าไม่พอใจกับคำอธิบายแบบนี้
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว “เผยลี่เชิน คุณเชื่อฉันสักครั้งไม่ได้หรือ?”
“ฉันเชื่อ” ชายหนุ่มพูดเบาๆ แต่หันกลับมามองตาเธอด้วยสายตาเย็นชา “แต่เธอบอกฉันให้ชัดเจนได้ไหมว่าทำไมเธอถึงอยู่กับเขาสองต่อสอง?”
คำพูดนี้อุดปากของเธอไว้
เธอไม่สามารถพูดเรื่องที่เธอขอให้ลู่เหยาช่วยสืบเรื่องสาเหตุการตายของพ่อเธอได้ เธอพูดไม่ได้จริงๆ
ถ้าวันหนึ่งพูดออกไป มันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนที่พวกเขาสองคนต้องแยกทางกันจริงๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงแตกสลาย ไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิมอย่างแน่นอน
หัวใจเหมือนถูกดึงรั้งไว้จนแทบหายใจไม่ออก ไป๋เสว่เอ๋อร์อ้าปากแต่ก็พูดไม่ได้ ในที่สุดเธอต้องพูดโกหกออกไป “ฉันอารมณ์ไม่ดี นั่งอยู่ในบาร์บังเอิญเจอเขา จึงดื่มเหล้าไปไม่กี่แก้ว”
สายตาของเผยลี่เชินแสดงความเย็นชาเมื่อได้ยิน เขายกมุมปาก พูดด้วยความเย็นชา “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะโกหกฉันอีกหรือ?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจ ไม่รู้ว่าพูดผิดตรงไหน และก็ไม่รู้ว่าเขาดูออกได้อย่างไรว่าเธอโกหก
เผยลี่เชินยังคงมองด้วยสายตาเย็นชา “ช่วงนี้เธอคงพบกับลู่เหยามากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว พร้อมถามเผยลี่เชิน “คุณสะกดรอยตามฉัน?”
แม้ว่าเขาไม่ได้ให้คนติดตามเธอ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าช่วงนี้เธอทำอะไร อย่างไร?