ตอนที่ 346 แยกกันอยู่ชั่วคราวสองสามวัน

ตอนที่ 346 แยกกันอยู่ชั่วคราวสองสามวัน

พอไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อผ้าชีฟองเข้ามา ทำให้ห้องทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยโทนสีที่อบอุ่น

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด คิดถึงเรื่องเหล่านั้นที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ คนทั้งคนราวกับได้ผ่านมหันตภัยมาอย่างมากมาย ทั่วทั้งร่างกายไร้เรี่ยวแรงไปหมด แม้แต่ความคิดต่างก็ยังเปลี่ยนเป็นตื้อตึงไปหมด

นี่ก็เป็นครั้งแรกเช่นเดียวกัน ที่เธอได้เห็นเผยลี่เชินที่บ้าคลั่ง ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเช่นนี้

ตอนนี้คิดย้อนกลับไปขึ้นมา ในใจยังคงมีความหวาดผวา เกิดความรู้สึกนึกกลัวในภายหลังขึ้นมาจริงๆ

คิดไปคิดมาอย่างละเอียด เธอกับเผยลี่เชินรู้จักกันมานานขนาดนี้ และยังคบกันมานานขนาดนี้แล้ว แต่เธอแทบจะไม่เคยเข้าใจเขาอย่างแท้จริงมาก่อน เขามีกี่ด้าน ที่เธอยังไม่เคยเห็นอีกกันแน่นะ?

ประตูถูกคนดันเปิดออก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้อง ไป๋เสว่เอ๋อร์แทบจะปิดตาลงโดยจิตใต้สำนึกขึ้นมาในทันที ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงฝีก้าวหยุดลงที่ปลายเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เคลื่อนไหวอีก ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด แม้กระทั่งดวงตาก็ยังไม่กล้าที่จะลืมขี้น

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เผยลี่เชินเบนสายตาไปทางอื่น เอ่ยปากขึ้นอย่างราบเรียบว่า “ผมให้ป้าจางตุ๋นน้ำแกงไก่ให้กับคุณ”

ร่างกายที่กำลังเกร็งตัวแน่นของหญิงสาวสุดท้ายก็ขายตัวของเธอเอง แม้แต่ลูกไม้เล็กๆแบบนี้เผยลี่เชินจะดูไม่ออกได้อย่างไรกัน

รู้ว่าเสแสร้งต่อไปไม่ได้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆพยุงตัวเองขึ้น แต่แขนทั้งสองข้างเพิ่งจะเริ่มออกแรงยันร่างกาย อยู่ๆร่างกายก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ทั้งลำตัวล้มลงไปในฟูกนอนอีกครั้งในทันที

ทั่วทั้งร่างกายของเธอ ราวกับแหลกลาญไปแล้วก็ไม่ปาน

เผยลี่เชินนำน้ำแกงวางไว้บนโต๊ะด้านข้างหัวเตียง หันมามองดูคนที่อยู่บนเตียง มุมริมฝีปากก็ยกขึ้นเบาๆ รู้สึกอย่างจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย สุดท้ายนัยน์ตาก็ปรากฏความรักและเอ็นดูขึ้น เขายื่นมือออกไป คิดที่จะอุ้มเธอขึ้นมา

แต่เพิ่งจะสัมผัสไปถูกตัวของหญิงสาว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ผลักมือของเขาออกไปอย่างเป็นไปตามเงื่อนไข เย็นชาไร้ความรู้สึก เด็ดเดี่ยวจนถึงที่สุด

สีหน้าของเผยลี่เชินถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในที่สุดก็เก็บความไม่สบอารมณ์เมื่อสักครู่นี้นั้นกลับเข้าไป เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นว่า “คุณยังไม่ได้ทานอะไร ผมป้อนคุณ”

“ฉันไม่ดื่ม”

ทิ้งประโยคนี้ออกไปอย่างเยือกเย็น ไป๋เสว่เอ๋อร์หันตัวลงไปจากอีกด้านหนึ่งของเตียง ก้าวขาเดินไปทางห้องอาบน้ำในทันที

ขาทั้งสองข้างที่ถูกกระทำอย่างซ้ำไปซ้ำมาเจ็บปวดจนแทบจะเดินไม่ไหว ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับยังคงกัดฟันฝืนเดินไปทางห้องอาบน้ำต่อไป

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นลุกยืนขึ้น ก้าวขากว้างๆเดินขึ้นไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งยื่นออกไปโอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนทันที “ยังโกรธอยู่?”

“ไม่งั้นล่ะคะ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเล็กๆที่ขาวซีดเล็กน้อยปกคลุมไปด้วยความรู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรม นัยน์ตาสว่างสดใสทั้งยังนิ่งสงบและเยือกเย็น “หรือว่านี่คือวิธีการแก้ไขปัญหา? ฉันเคยพูดเอาไว้ตั้งนานแล้วว่า ระหว่างพวกเราไม่ได้มีเพียงแค่ปัญหาเดียว”

นอกจากความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน เธอยังคงกำลังรอคำสารภาพและคำอธิบายจากเขา สำหรับเรื่องการเสียชีวิตของคุณพ่อ เขาจะต้องรับรู้และเข้าใจดีกว่าเธอเป็นอย่างมากอย่างแน่นอน

เห็นเผยลี่เชินยืนอยู่ที่เดิมนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงได้ดันมือของเขาออก เดินอ้อมตัวเขาเข้าไปในห้องอาบน้ำ แล้วปิดประตูอย่างหนักในทันที

เปิดฝักบัวแรงที่สุด ไป๋เสว่เอ๋อร์ขดตัวเข้าหากัน ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปทั้งตัวด้วยเสียงที่แผ่วเบา

เธอดูเหมือน...จะเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมในตอนแรกคุณแม่ถึงโน้มน้าวเธอตลอดว่าให้คืนดีกับเผยอี้ใหม่อีกครั้ง แต่ไม่ใช่ให้คบกับเผยลี่เชิน

แล้วก็เหมือนอย่างที่คุณพ่อเขียนเอาไว้ในไดอารี่ว่า สุดท้ายเผยลี่เชินก็ต้องยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุด แต่เธอเมื่อเทียบกับเขาแล้ว ไร้เดียงสาถึงขั้นยังมีความเป็นเด็กสูง ไม่ว่าเธอจะฝึกฝนอีกอย่างไร แต่สุดท้ายก็ยังหมุนวนอยู่ในฝ่ามือของเขา แสดงความสามารถอะไรออกมาไม่ได้

พูดอย่างเข้าใจง่ายหน่อยก็คือ เธอควบคุมเขาไม่ได้ คบกับเขาแล้ว มีเพียงแต่จะทำให้เธอได้รับบาดเจ็บ

หลังจากที่เทียบดูอย่างจริงจังแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ่งชัดเจนในความพยายามอย่างยากลำบากจากใจของคุณพ่อคุณแม่ หลังออกมาจากในห้องน้ำ บนใบหน้าของเธอก็ถูกปกคลุมไปด้วยความแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวอย่างยากที่จะได้เห็น

มองไปยังบริเวณรอบๆ ภายในห้องนอนไม่ได้มีเงาร่างของชายหนุ่มแล้ว เหลือเพียงแค่น้ำแกงไก่ชามนั้นที่ยังกระจายไอความร้อนวางอยู่บนโต๊ะ

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นเดินลงไปชั้นล่าง ป้าจางเห็นเธอ นัยน์ตาก็สะท้อนความเซอร์ไพรส์ออกมาเล็กน้อย กลับทั้งยังเอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “คุณหนูไป๋ ได้ดื่มน้ำแกงไก่ที่ตุ๋นเอาไว้หรือยังคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กวาดตามองไปยังรอบๆ ไม่เห็นเงาร่างของเผยลี่เชิน จึงเอ่ยตอบอย่างไม่ตรงคำถามว่า “เขาไปไหนคะ?”

“คุณผู้ชายหรอคะ? เมื่อครู่นี้เขาได้รับสายโทรศัพท์เร่งด่วนจากนั้นก็ออกจากบ้านไปแล้วค่ะ”

ได้ยินดังนั้น คิดไม่ถึงว่าไป๋เสว่เอ๋อร์กลับแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอพยักหน้าเล็กน้อย หมุนตัวกลับไปยังห้องนอนบนชั้นสอง