ตอนที่ 358 อยู่ข้างกายคุณอันตรายยิ่งกว่า

ตอนที่ 358 อยู่ข้างกายคุณอันตรายยิ่งกว่า

ในใจรู้สึกหนักหน่วง ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ๆก็ใจเย็นลงมาอย่างกะทันหัน เ ธอหันหน้าไปมองเผยลี่เชิน หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็ยกมุมริมฝีปากขึ้น เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ฉันสงบมากมาโดยตลอด”

เธอกำหมัดแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รอให้เผยลี่เชินได้พูดอะไรออกมา ไป๋เสว่เอ่อร์ก็พูดต่อไปอีกว่า “เพียงแต่คุณไม่มีความรับผิดชอบเกิดไปหน่อยแล้วหรือเปล่าคะ? ไม่บอกอะไรสักคำ ก็พาฉันกลับมาที่เมืองไห่เฉิงเลย คุณเคยถามความคิดเห็นของฉันบ้างหรือเปล่าคะ?”

ทั้งๆที่เขารู้ดีว่าในใจของเธอมีความรู้สึกผิดมีความละอายใจต่อคนขับรถมากแค่ไหน แต่ไม่รอให้คนขับรถฟื้นขึ้นมา เขาก็พาเธอกลับมายังเมืองไห่เฉิง...

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เบนสายตาไปทางอื่น ใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะของตนเอง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

บรรยากาศภายในรถเยือกเย็นลงมาอย่างกะทันหัน

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็จอดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์ ป้าจางได้รับข่าวมาล่วงหน้า พอเห็นว่ารถมาถึงแล้วก็รีบออกมาต้อนรับจากในบ้านภายในทันที

เพียงแค่ประตูรถเปิดออก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เดินลงมาด้วยสีหน้าที่เยือกเย็น

มองเห็นบนร่างกายของหญิงสาวสวมใส่เพียงแค่ชุดผู้ป่วยบางๆ สีหน้าซีดขาวแทบจะมองทะลุลอดไปได้ ป้าจางก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที “คุณหนูไป๋ รีบเข้าไปในบ้านค่ะ คุณใส่น้อยเกินไปแล้ว อย่ายืนหนาวอยู่ตรงนี้เลยค่ะ”

ถูกป้าจางดึงเข้าไปในบ้าน เผชิญหน้ากับความเป็นห่วงเป็นใยของเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ขอบคุณป้าจางมากค่ะ ฉันไม่ทานอะไรทั้งนั้น แค่อยากจะกลับห้องนอนหลับให้สบายซักตื่น”

พูดจบ เธอก็ก้าวขาเดินขึ้นชั้นสองไปในทันที

ป้าจางได้ยินดังนั้น ก็หันไปทางเผยลี่เชินอย่างประหลาดใจเล็กน้อย เห็นเขามีสีหน้าที่เยือกเย็นเช่นเดียวกัน ก็ทำได้เพียงนำคำถามทั้งหมดที่ขึ้นมาจนถึงริมฝีปากกลืนกลับเข้าไป

เผยลี่เชินเอ่ยปากสั่งขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “เตรียมน้ำแกงไก่สักหน่อยครับ”

หลังจากพูดจบ ก็ก้าวขายาวๆตามขึ้นไปที่ชั้นสองเช่นเดียวกัน

เดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน เห็นประตูห้องกลับไม่ได้ปิดลง เผยลี่เชินจึงเดินมุ่งตรงเข้าไป

เพิ่งจะเดินเข้าไปในห้อง ก็เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังเก็บเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้

เผยลี่เชินรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ก้าวขายาวๆเดินเข้าไปด้วยความรวดเร็ว “คุณจะทำอะไร?”

“ฉันอยากกลับไปพักที่บ้านระยะหนึ่ง”

เดิมทีก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน เพราะว่าความขัดแย้งที่ไม่สามารถปรับเข้าหากันได้ระหว่างทั้งสองคน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ได้แยกกันอยู่กับเผยลี่เชินไปสองสามวัน ต่อมาในตอนที่กลับมาเอาของก็ถูกเผยลี่เชินบังคับให้อยู่ที่นี่ แม้ว่าในใจของเธอจะยังมีความบาดหมางอยู่ แต่สุดท้ายความโกรธที่มีต่อเขาก็สลายไปเกินครึ่ง

แต่ตอนนี้ เรื่องได้กลายเป็นอีกเรื่องนึงโดยสมบูรณ์แบบแล้ว

ความขัดแย้งระหว่างพวกเขาสองคนยิ่งสะสมยิ่งมากขึ้นไปเรื่อยๆ ได้มาถึงขั้นที่ไม่มีวิธีที่จะฝืนทนต่อไปได้อีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นได้ประสบกับเรื่องที่เมืองปินเฉิงในคราวนี้ ก็ถือเป็นการเตือนเธอแล้วว่าการที่เธออยู่ข้างกายของเผยลี่เชินเป็นเรื่องที่อันตรายมากขนาดไหน

เธอไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าวินาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ยิ่งจินตนาการไม่ได้ว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บเพราะเธออีกหรือเปล่า

สีหน้าของเผยลี่เชินมืดมนจนน่ากลัว “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”

การเคลื่อนไหวที่อยู่ในมือหยุดชะงักลง ไป๋เสว่เอ๋อร์หมุนตัวหันมามองชายหนุ่มด้วยท่าทีที่จริงจัง “ฉันชัดเจนมากค่ะ ฉันคิดว่าพวกเราสองคนจำเป็นต้องแยกกันระยะหนึ่ง”

หลังจากที่มั่นใจในน้ำเสียงที่แน่นอนของหญิงสาวแล้ว เผยลี่เชินก็ส่ายศีรษะ “ผมไม่มีทางให้คุณไป”

“มีสิทธิ์อะไร?” ไป๋เสว่เอ่อร์เอ่ยถามย้อนกลับ “ต่อให้อาศัยว่าคุณเป็นแฟนของฉัน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาจำกัดอิสรภาพของฉัน！”

สายตาอึมครึมลงไปอย่างกะทันหัน เผยลี่เชินยื่นมือออกมา บีบหัวไหล่ของเธอเอาไว้แน่นหมุนลำตัวของเธอให้หันมาตรงๆ “คนที่ลอบทำร้ายคุณตอนนี้ยังตรวจสอบไม่พบ คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้แยกจากผมอันตรายมากขนาดไหน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “อยู่กับคุณอันตรายมากยิ่งกว่า”

ประโยคนี้ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ทำให้คนรู้สึกช็อก ระเบิดออกมาที่ข้างใบหูของเผยลี่เชิน เขานิ่งเงียบสบสายตากับเธอ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ในขณะที่เดินไปถึงหน้าประตูนั้น เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ผมไม่มีทางให้คุณไป”

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ชัดเจนเป็นอย่างมาก ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่เผยลี่เชินได้ทำการตัดสินใจแล้ว เขาจะต้องพูดได้ทำได้อย่างแน่นอน