ตอนที่ 359 พยายามจัดการเรื่องให้แน่นอนโดยเร็วที่สุด

ตอนที่ 359 พยายามจัดการเรื่องให้แน่นอนโดยเร็วที่สุด

พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการทำงานนอกสถานที่ที่เมืองปินเฉิง เรื่องการตั้งครรภ์ของไป๋เสว่เอ๋อร์คุณแม่ไป๋ก็ต้องไม่มีทางรับรู้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว ยิ่งไม่เข้าใจความขัดแย้งต่างๆระหว่างพวกเขาสองคน สำหรับความต้องการกลับไปพักที่บ้านอย่างกะทันหันของไป๋เสว่เอ๋อร์ แน่นอนว่าเธอไม่มีทางที่จะเข้าใจได้

เผยลี่เชินสูดหายใจเข้าเต็มปอด นำเรื่องที่ตอนอยู่ที่เมืองปินเฉิงไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์บอกกับเธอ

พอได้ฟังเข้าพูดเช่นนี้ สีหน้าของคุณแม่ไป๋ก็เปลี่ยนไปในทันที “เสว่เอ๋อร์ล่ะ? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เธอไม่เป็นอะไรครับ เพียงแต่ถูกทำให้ตกใจเท่านั้น อาจจะต้องพักผ่อนสองสามวันถึงจะกลับมาเป็นปกติ” เผยลี่เชินพูดไปด้วยสังเกตสีหน้าของคุณแม่ไป๋ไปด้วย “ผมสงสัยว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ อาจจะมีคนจงใจก่อเหตุ ตอนนี้ยังคงตรวจสอบอยู่”

“อะไรนะ?” สีหน้าของคุณแม่ไป๋ซีดลงไปเล็กน้อยภายในทันที “งั้นเสว่เอ๋อร์กลับไปกับฉันจะไม่ยิ่งอันตรายหรอกหรอ?”

“ผมจะส่งคนไปคุ้มกันพวกคุณน้าอย่างลับๆ หลังจากนี้หนึ่งสัปดาห์ผมค่อยไปรับเธอกลับมา”

คุณแม่ไป๋พยักหน้าติดต่อกัน “โอเค แบบนี้ฉันถึงวางใจได้หน่อย”

มองเห็นความเป็นกังวลและความหวาดกลัวที่อยู่บนใบหน้าของเธอ เผยลี่เชินก็เอ่ยปากพูดออกมาอย่างดูเหมือนยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ได้ยิ้มว่า “อาศัยความสามารถและวิธีการของคุณน้าแล้ว เรื่องแบบนี้สำหรับคุณน้าคงจะไม่ยากที่จะรับมือขนาดนั้น”

พอคำพูดนี้หลุดออกมาจากปาก สีหน้าของคุณแม่ไป๋ก็เปลี่ยนไปในทันที มองดูสายตาของเผยลี่เชินอีกรอบ จากนั้นก็มีการเตรียมป้องกันเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย “เธอนี่ช่างยกยอฉันเกินไปจริงๆ คำพูดแบบนี้จะมาล้อเล่นไม่ได้นะ”

หัวเราะแห้งๆขึ้นมานิดหน่อย จากนั้นเธอก็พูดต่อไปอีกว่า “ฉันขึ้นไปหาเสว่เอ๋อร์ข้างบนก่อน”

พูดประโยคนี้จบ เธอก็รีบก้าวขาเดินไปทางหน้าบันไดในทันที

มองเห็นด้านหลังที่ตึงเครียดกับฝีก้าวที่สะเปะสะปะของเธอ เผยลี่เชินก็หรี่ตาลงมาเล็กน้อย

“เสว่เอ๋อร์” ยกมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนอยู่สองสามที คุณแม่ไป๋คิดถึงคำพูดเหล่านั้นที่เผยลี่เชินพูดเมื่อสักครู่นี้ ก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นในใจอยู่เล็กน้อย

ประตูห้องนอนเปิดออก ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นคุณแม่ไป๋ ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาในชั่วขณะ กางแขนทั้งสองข้างออกกอดเธอเอาไว้ในทันที

“คุณแม่...”

ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยเสียงสะอื้นออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณแม่ไป๋ได้ฟัง ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลิกมือกอดเธอเอาไว้ตบไปบนแผ่นหลังของเธอเบาๆ “เอาล่ะๆ เมื่อครู่นี้เผยลี่เชินได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมืองปินเฉิงให้แม่ฟังแล้ว สองสามวันนี้ลูกกลับไปพักกับแม่ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น จัดการกับอารมณ์ของตัวเองให้ดีก็พอ”

ได้ยินดังนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ค่อนข้างที่จะประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะนำเรื่องเหล่านั้นบอกกับคุณแม่ไป๋

ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงลูกที่อยู่ในท้องขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยปากถามขึ้นอย่างลองหยั่งเชิง “เขา...ยังพูดอะไรอีกคะ?”

“บอกว่าเขาคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ เขากำลังตรวจสอบ สองสามวันนี้จะส่งบอดี้การ์ดไปคุ้มครองพวกเรา” ในขณะที่คุณแม่ไป๋พูด ก็ตบไปที่แผ่นหลังของเธอเบาๆอีกครั้ง “เอาล่ะ แม่จะพาลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้”

ได้ยินคุณแม่ไป๋พูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มีการตอบสนองกลับคืนมาอย่างช้าๆ ดูเหมือนเผยลี่เชินจะไม่ได้นำเรื่องที่เธอตั้งท้องพูดออกมา

ไม่พูดชั่วคราวก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอะไร หลีกเลี่ยงอีกหน่อยเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น เธอก็ต้องอธิบายกับคุณแม่ไป๋อีก

หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้น เดินตามคุณแม่ไป๋ลงบันไดไป ป้าจางยืนอยู่ด้านล่าง ส่งพวกเขาไปจนถึงหน้าประตู

กวาดตามองไปทั้งรอบก็ยังไม่เห็นเงาร่างของชายหนุ่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกในใจว่างเปล่าขึ้นมาอย่างประหลาด

ขึ้นมาบนรถ ไป๋เสว่เอ๋อร์มองออกไปยังนอกหน้าต่าง มองเห็นหน้าประตูนอกจากป้าจางแล้ว ก็ไม่ได้มีเงาร่างที่เธอคุ้นเคยนั้นยืนอยู่

ระงับความรู้สึกของตัวเองลง ไป๋เสว่เอ๋อร์เบนสายตาไปทางอื่น พอมองเห็นคนขับรถที่อยู่บนรถ ก็ตกใจขึ้นมาเล็กน้อยในชั่วขณะ

ตั้งแต่หลังจากที่บ้านตระกูลไป๋เกิดเรื่อง คนรับใช้คนขับรถที่อยู่ในบ้านต่างก็เลิกจ้างไป แต่ตอนนี้กลับมีคนขับรถที่คอยฟังคำสั่งของคุณแม่ไป๋โดยเฉพาะ...นี่คือคนของใคร ไม่เอ่ยออกมาก็พอจะรับรู้ได้

ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณแม่ไป๋ยื่นมือออกมาดึงมือของเธอเอาไว้ หัวเราะเบาๆพร้อมกับเอ่ยปากอธิบายว่า “คุณลุงเจิ้นปางของลูกเห็นปกติแม่ไม่มียานพาหนะเป็นของตนเอง ไปที่ไหนก็ไม่สะดวก ก็เลยจัดเตรียมคนขับรถให้แม่คนนึงน่ะจ้ะ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อึมครึมลงมาเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา