ตอนที่ 360 ช่วงชิงสถานะและชื่อเสียงนึงมาให้ได้

ตอนที่ 360 ช่วงชิงสถานะและชื่อเสียงนึงมาให้ได้

ในขณะเดียวกัน ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลไป๋

ไป๋เสว่เอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง ยังคงดื่มด่ำอยู่ในความฝัน

ในที่สุด คุณแม่ไป๋ก็ทนไม่ไหวเข้ามาตบไปที่ประตู “เสว่เอ๋อร์ ลูกยังไม่ตื่นอีกหรอ?”

ได้ยินเสียง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในม่านตาก็คือการตกแต่งภายในห้องที่เธอคุ้นเคย ชะงักงันไปครึ่งวินาที เธอได้มีสติกลับคืนมา ที่แท้เธอได้กลับมาที่บ้านแล้ว...

“ทำไมยังไม่ลุกอีก?” คุณแม่ไป๋ผลักประตูเดินเข้ามา “หากช่วงสองสามวันนี้ลูกไม่มีธุระอะไรแล้วล่ะก็ ไปเดินช้อปปิ้ง เสริมความงามเป็นเพื่อนแม่กับน้าหรงด้วยกันสิ จะอาศัยอยู่แต่ในบ้านอย่างเดียวไม่ได้นะ”

สูดหายใจเข้าเต็มปอด ไป๋เสว่เอ๋อร์ถือโอกาสเอ่ยรับคำออกไป คลุมทับด้วยชุดนอนหลวมสบายที่อยู่ด้านข้าง ลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน

ออกจากห้องนอน ลงมาถึงชั้นล่าง มองเห็นอาหารเช้าที่มีไอร้อนลอยขึ้นมาบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปชั่วขณะ

ต้องรู้ว่าตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนโตมาถึงอายุยี่สิบปีกว่าๆ เธอไม่เคยเห็นคุณแม่เข้าครัวมาก่อน มีเพียงแค่ในตอนนี้บ้านตระกูลไป๋ล้มละลาย เธอถึงได้เข้าครัวต้มโจ๊กข้าวต้มเล็กน้อยออกมา...

แต่ตอนนี้ที่วางอยู่ที่ด้านหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์กลับเป็นอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์เต็มไปทั่วทั้งโต๊ะ

ในใจของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาว่า “แม่คะ พวกนี้แม่เป็นคนทำหรอ?”

“ไม่ใช่” คุณแม่ไป๋เอ่ยปากอธิบายว่า “เป็นคุณป้าที่คุณลุงเจิ้นปางของลูกจัดเตรียมเอาไว้ให้แม่ ถึงเวลาอาหารก็จะมาทำกับข้าว”

ในตอนที่ได้ยิน “คุณลุงเจิ้นปาง” ไม่กี่คำนี้ คิ้วของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างกะทันหัน

ไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของเธอ คุณแม่ไป๋หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบปาท่องโก๋ชิ้นหนึ่งวางเอาไว้บนจานอาหารที่อยู่ด้านหน้าของเธอ “รีบหน่อยทานตอนที่กำลังร้อนๆอยู่ อีกสักพักพวกเรายังจะต้องออกไปข้างนอกกันอีก”

กลิ่นเอียนของน้ำมันลอยทะลุเข้าไปในโพรงจมูกของเธอ ดูเหมือนจะรุนแรงมากยิ่งกว่าตอนที่ได้กลิ่นในเวลาปกติ สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไปในทันที ความรู้สึกพะอืดพะอมพุ่งขึ้นมาจากในกระเพาะ ตรงเข้าสู่คอหอยของเธอ

เธอรีบลุกขึ้นยืน หมุนตัวก้าวขาอย่างรวดเร็วเดินไปทางห้องน้ำในทันที เดินเข้าไปก็อาเจียนไปกับชักโครกอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้

คุณแม่ไป๋เห็นท่า ก็ตกใจเสียยกใหญ่ เธอรีบวางตะเกียบลง เดินตามเข้าไปในห้องน้ำทันที เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์อาเจียนอยู่นาน ที่อาเจียนออกมามีเพียงแค่น้ำในกระเพาะอาหารนิดหน่อยเท่านั้น ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

“เสว่เอ๋อร์ นี่ลูกเกิดอะไรขึ้น?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์โบกไม้โบกมือเล็กน้อย ควบคุมความรู้สึกพะอืดพะอมที่ทะลักขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน “ไม่เป็นไรค่ะ คงจะเป็นเพราะว่าอาหารเป็นพิษ”

หากความจริงเรื่องการตั้งท้องถูกคุณแม่ไป๋รู้เข้า เกรงว่าภายหลังจะต้องวุ่นวายมากยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน สู้ปิดบังเธอเอาไว้ก่อนตั้งแต่แรกยังจะดีซะกว่า

แต่สุดท้ายยังไงคุณแม่ไป๋ก็เป็นคนที่เคยผ่านอาการเหล่านี้มาก่อน ดูแวบเดียวในใจก็มีการคาดเดาเอาไว้แล้ว

เธอยื่นมือออกมาดึงมือของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ เอ่ยถามด้วยท่าทีที่จริงจังว่า “เสว่เอ๋อร์ ลูกบอกแม่มาตามตรง ตั้งท้องแล้วใช่ไหม?”

ตกใจไปชั่วขณะ ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหน้าไปมองคุณแม่ไป๋โดยจิตใต้สำนึกในทันที ยังไม่ทันคิดดีว่าจะตอบยังไง คุณแม่ไป๋ก็เอ่ยถามย้อนกลับต่อไปว่า “ทำไมไม่บอกแม่?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยปากปฏิเสธเบาๆ “แม่ เปล่าค่ะ”

สีหน้าของคุณแม่ไป๋อึมครึมลงไปอย่างกะทันหัน “ลูกยังคิดที่จะโกหกแม่? ลูกรัก แม่ตั้งท้องสิบเดือนคลอดลูกออกมา มีอะไรที่ไม่รู้? มีอะไรที่ไม่เคยเห็น?”

รู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ทำได้เพียงไม่แก้ตัวต่อไปอีก หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยปากขึ้นมาเบาๆว่า “ตั้งท้องแล้วจะยังไงได้คะ เผยลี่เชินไม่เชื่อว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา”

“อะไรนะ?” สีหน้าของคุณแม่ไป๋เปลี่ยนไปในทันที “ไม่ใช่ของเขายังจะเป็นของใครได้！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด ดึงคุณแม่ไป๋ออกไปทางด้านนอก “แม่ เรื่องนี้แม่ก็ไม่ต้องมาสนใจหรอกค่ะ หนูมีความคิดเป็นของตัวเอง”

คุณแม่ไป๋ดูเหมือนยังจะอยากพูดเตือนอีกสองสามประโยค แต่เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของไป๋เสว่เอ๋อร์ สุดท้ายก็นำคำพูดที่ขึ้นมาจนถึงริมฝีปากกลืนกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง

ถือโอกาสดื่มน้ำเต้าหู้นิดหน่อย ไป๋เสว่เอ๋อร์แทบจะไม่ได้ทานอะไรเลย จากนั้นก็ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนคุณแม่ไป๋ไปในทันที

เพิ่งจะมาถึงห้างสรรพสินค้า ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มองเห็นน้าหรงที่นั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างของร้านกาแฟในชั้นหนึ่ง คุณแม่ไป๋ทักทายกับน้าหรง อย่างอารมณ์ดี จากนั้นน้าหรงก็มองมาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง