ตอนที่ 362 รับปากแต่งงาน

ตอนที่ 362 รับปากแต่งงาน

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวสั่นสะท้าน เธอหายใจลึก ความเย็นที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่านจากปลายเท้าขึ้นไปถึงกระดูกสันหลัง

ในความทรงจำของเธอ เฝิงเช่นไม่ใช่คนแบบนี้ แม้ว่าเธอจะโง่ แต่ก็ไม่ใช่คนมีเมตตา แต่ก็ไม่เหมือนนางมารร้ายที่เป็นอยู่ในขณะนี้

อย่างน้อยเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ตอนที่เธออยู่ในสโมสร เธอยังเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผู้คนหลงใหล แต่มาตอนนี้เธอ....

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างกายไม่สามารถทรงตัวได้นิ่งจนต้องมีคนมาช่วยพยุง

“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่” เผยลี่เชินพูดปลอบใจเบาๆ “เธอคิดจะจัดการกับเธอคนนี้อย่างไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก ยังนึกถึงโชเฟอร์คนขับรถที่อาการโคม่านอนอยู่ที่โรงพยาบาลเมืองปินเฉิงอยู่ตอนนี้ แขนขาเริ่มรู้สึกเย็นวาบ

“จะทำอย่างไรก็ตามใจเถอะ...เธอเป็นหนี้โชเฟอร์คนขับรถ ให้เธอเป็นคนชดใช้”

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เฝิงเช่นคิดทำร้ายเธอ แค่เรื่องที่เธอทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เฝิงเช่นก็ชดใช้ความผิดนี้ไม่หมด

เฝิงเช่นโกรธมากเมื่อเห็นสีหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นตระหนก เธอถามกลับพร้อมรอยยิ้ม “ไป๋เสว่เอ๋อร์ ทำไมเธอถึงโชคนี้ขนาดนี้? เธอลงมาจากรถทำให้คนขับรถต้องรับเคราะห์แทนเธอ เธอไม่ละอายใจบ้างเหรอเวลาที่ต้องเจอหน้าครอบครัวเขา?”

เธอจับจุดอ่อนของไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ จึงพยายามบีบรัดให้ถึงก้นบึ้งของจิตใจเธอ

เป็นจริงดังนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวสั่นสะท้าน ความขมขื่นเพิ่มขึ้นในจิตใจ

สีหน้าเผยลี่เชินหมองหม่น มองเฝิงเช่นด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยเสียงเคร่งขรึม “หุบปาก!”

สีหน้าเฝิงเช่นเย็นชา ดูเหมือนอารมณ์ของเขาจะทำให้เธอตกใจ จนไม่พูดอะไรออกมา

เผยลี่เชินก้มหัวเล็กน้อยพยุงไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากห้องพิเศษ พร้อมกับคำพูดปลอบโยน “สิ่งที่เธอพูดอย่าเก็บไปใส่ใจ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อได้ยิน คำพูดมากมายจุกอยู่ในหัวใจแต่พูดไม่ออก

เธอจะไม่สนใจได้อย่างไร? คำพูดเฝิงเช่นทั้งหมดล้วนแต่เป็นความจริง เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ

เดินไปถึงประตูบาร์ ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกก่อนเอ่ยปากพูด “ส่งเธอให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดการเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้อยู่แก่ใจอย่างชัดเจนเมื่อเห็นสภาพของเฝิงเช่น ถ้าให้เผยลี่เชินจัดการด้วยตัวเอง เธอไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์สุดท้ายที่ตามมา ความโหดร้ายของเขา เธอรู้อยู่ดีแก่ใจ

หลังจากเงียบไปสักพัก เผยลี่เชินจึงรับปาก “อืม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์โล่งอกอย่างเงียบๆ เมื่อได้ยินเผยลี่เชินรับปาก เธอดึงมือที่เผยลี่เชินกุมมือเธอไว้ออก แล้วพูดเบาๆ “ไม่มีเรื่องอะไรฉันไปก่อนนะ”

เผยลี่เชินคิ้วขมวดเดินไปขวางทางเธอไว้ “ไป๋เสว่เอ๋อร์ พวกเรามาคุยกันหน่อย”

เงยหน้ามองดวงตาชายหนุ่มที่คมเข้ม ขณะนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ใจลอย สักพักสงบลงจากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ตอนนี้พวกเราควรอยู่เงียบๆ มีเรื่องอะไรค่อยพูดกันวันหลังเถอะ”

พูดจบเธอเดินจากเผยลี่เชินไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับบ้านด้วยความคิดมากมาย แม้แต่ข้าวก็ไม่กิน แต่กลับขึ้นไปนอนในห้องนอน

เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้ทำให้เธอสับสนจนไม่สามารถรับมือได้

สองสามวันนี้ เธออยากสงบสติอารมณ์ของตัวเอง หลังจากอารมณ์นิ่งแล้ว เธอถึงจะมาคิดพิจารณาเรื่องอนาคตของเธอกับเผยลี่เชิน

ผ่านมาสามวันหลังจากเก็บตัวเงียบ ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ จากเผยลี่เชินเลย ตอนแรกที่จิตใจถูกอารมณ์ควบคุมค่อยๆ เริ่มมีเหตุผลมากขึ้น

ช่วงเช้าไป๋เสว่เอ๋อร์ปล่อยให้ตัวเองนอนจนตื่นขึ้นมาเอง จากนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจึงออกจากห้องนอน ใครจะไปรู้ได้ว่าพอเดินไปถึงบริเวณบันได ยังไม่ได้เดินลงไป ก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์มาจากด้านล่าง