ตอนที่ 363 ทำไมไม่เริ่มต้นกันใหม่

ตอนที่ 363 ทำไมไม่เริ่มต้นกันใหม่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่าทางขึงขังของคุณแม่ไป๋ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงกับตะลึง เงยหน้ามองเธออย่างไม่น่าเชื่อ “แม่....”

ในใจรู้สึกเศร้าหมองขมขื่นยิ่งนัก เธอคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งแม่ของตัวเองจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ ไม่เข้าใจเธอ แถมยังตัดสินอนาคตแทนเธอ แต่ก็ชัดเจนว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนี้

“เสว่เอ๋อร์ แม่ทำไปก็เพราะหวังดีต่อแก” สีหน้าของคุณแม่ไป๋จริงจัง “แกกับเผยลี่เชินมีความรักเป็นพื้นฐาน จนความรักสุกงอมก่อเกิดเป็นงานแต่งงาน ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแกกับเขาจะแค่ทะเลาะกันหรือขัดแย้งกัน ยังไงซะแม่ก็รับตระกูลเผยไปแล้ว แกควรทำไปตามนั้น อย่ามาทำโกรธฮึดฮัด!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำมือแน่นรู้สึกเหมือนโดนยึดอำนาจมากขึ้น คิดไม่ถึงว่าคุณแม่ไป๋จะมาตำหนิเธอเนื่องมาจากอารมณ์โกรธของเธอ

“แม่ หนูไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายเรื่องของหนู หลังจากที่ครอบครัวของเราเกิดเรื่อง แม่ก็คิดแต่จะจับคู่หนูกับเผยอี้ จากนั้นขัดขวางไม่ให้หนูคบกับเผยลี่เชิน มาตอนนี้กลับมาตกปากรับคำตระกูลเผยเรื่องแต่งงานเสียเอง แม่รู้ไหมว่าหนูรู้สึกอย่างไร?”

เธอรวบรวมความกล้าพูดต่อ “ถ้าหนูขัดขวางแม่กับเฝิงเจิ้งปางบ้าง แม่รู้สึกอย่างไร?”

คุณแม่ไป๋สายตาตกตะลึง อารมณ์เปลี่ยนเป็นโกรธโมโหในทันที เธอกัดริมฝีปาก “ เสว่เอ๋อร์ เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามด้วยเสียงเย็นชา “ทำไมจะเอามาเปรียบกันไม่ได้?”

ขณะนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ห่างไกลจากแม่มากขึ้นกว่าเดิม

คุณแม่ไป๋ริมฝีปากสั่นไหว ไม่พูดอะไรออกมาอีก

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปาก เธอตัดสินใจแน่แล้ว จากนั้นจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน

เก็บข้าวของของตัวเองอย่างลวกๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์สวมเสื้อโค้ท หิ้วกระเป๋าสัมภาระออกจากบ้านไป

เมื่อเดินลงมาจากชั้นสอง เป็นคุณแม่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ข้างโซฟา ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่ประตู

“เสว่เอ๋อร์!” คุณแม่ไป๋ร้องเรียกไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วรีบเดินตามไป “แกอยากให้พวกเราแม่ลูกทะเลาะกันแบบนี้ใช่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ กำหูหิ้วกระเป๋าไว้แน่น “แม่ หนูเพียงแค่ไม่อยากให้แม่เข้ามายุ่งกับชีวิตของหนูเท่านั้นเอง”

พูดจบเธอก็เดินออกจากคฤหาสน์ออกไปโดยไม่ลังเล

เมื่อเรียกรถได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์บอกให้คนขับรถขับไปที่โรงแรมในเมืองตามที่อยู่ที่บอกไว้

ในขณะเดียวกัน คนที่อยู่ในรถที่จอดอยู่บนถนน โจ๋วฝันเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ขึ้นรถหนีไป จึงรีบรายงานสถานการณ์นี้ต่อเผยลี่เชินทันที “ประธานเผย คุณไป๋ออกจากบ้านไปแล้ว นำสัมภาระไปด้วย ไปไหนไม่รู้ครับ”

เผยลี่เชินสั่งการโดยไว “ตามเธอไป ดูแลความปลอดภัยของเธอด้วย”

“ครับ”

หลังจากที่ส่งข่าวเสร็จแล้ว โจ๋วฝันรีบสตาร์ทรถตามหลังรถคันนั้นอยู่ในระยะสายตา

เมื่อมาถึงโรงแรม ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผิดหวังขึ้นมาภายในจิตใจ คิดไปคิดมา เห็นว่าวันนี้เป็นวันเสาร์พอดี เธอจึงส่งข้อความถึงเจียงหวั่นหวั่น

“คืนนี้ว่างไหม มากินข้าวด้วยกัน?”

ตอนนี้เธออยู่คนเดียวไม่มีงานทำและไม่มีเพื่อน ถ้าให้เธออยู่ในโรงแรมแบบนี้ เธอคงรู้สึกหดหู่เป็นแน่แท้

เจียงหวั่นหวั่นส่งข้อความกลับมาโดยเร็ว “ได้ซิ คืนนี้กินปลาย่างโอเคไหม!”

ทั้งสองคนโต้ตอบกันมา จนในที่สุดไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“อ้อ..เสว่เอ๋อร์ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ เมื่อคืนกู้หลี่เหลียงนัดฉันออกไปเที่ยว ฉันไม่ได้รับปากเขา แต่มันแปลกที่ฉันรู้สึกเสียใจ...”

เรื่องซุบซิบนินทาสำหรับผู้หญิงเป็นยารักษาที่ดีที่สุด เมื่อได้เห็นเจียงหวั่นหวั่นส่งข้อความนี้มาให้ ดวงตาไป๋เสว่เอ๋อร์เปล่งประกาย รีบวิดีโอคอลไปหาโดยไม่ลังเล

เมื่อเชื่อมต่อวิดีโอคอลได้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์อดถามพร้อมรอยยิ้มไม่ได้ “พูดมาเร็วๆ เรื่องมันเกิดขึ้นได้อย่างไร เธอมีความรู้สึกดีๆ ให้กู้หลี่เหลียงแล้วหรือ?”