ตอนที่ 370 มันเป็นเกมของเธอ

ตอนที่ 370 มันเป็นเกมของเธอ

สิบนาทีต่อไป ฉีเฟิงกลับเข้าไปในออฟฟิศ “ประธานเผย เมื่อสักครู่ผมโทรศัพท์หาโจ๋วฝัน เขารายงานว่าบ่ายวันนี้ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเจียงหวั่นหวั่นไปห้างสรรพสินค้า แต่ไม่ทันระวังทำให้คาดจากพวกเขา เมื่อกลับมาถึงบ้านเจียงหวั่นหวั่นพบว่าไฟในบ้านเปิดอยู่ แสดงว่าพวกเธออาจกลับมาถึงบ้านแล้ว”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว ยืดตัวตรง “ที่ฉันต้องการไม่ใช่คำตอบที่ไม่แน่ใจ!”

พูดจบ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยไม่ลังเล โทรศัพท์ไปหาโจ๋วฝันทันที

“ฮัลโหล ประธานเผย...”

“คนล่ะ?” เผยลี่เชินเสียงเข้ม “ไปเคาะประตูซิ ไปดูให้เห็นกับตาว่าเธออยู่ในบ้านแล้วค่อยกลับมารายงานฉัน!”

“ครับ....” โจ๋วฝันรับคำสั่ง จากนั้นรีบลงจากรถตรงไปที่อพาร์ตเมนต์ บ้านเจียงหวั่นหวั่น

เคาะประตูอยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครตอบรับ

จิตใจของโจ๋วฝันค่อยๆ ร้อนรน เขาเคาะประตูแรงขึ้น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากข้างในห้อง

“พี่เสว่เอ๋อร์? พี่หวั่นหวั่น? พวกพี่อยู่หรือเปล่าครับ?”

“ค๊าซะ” เสียงเปิดประตูจากห้องตรงข้าม

ป้าคนหนึ่งจ้องมองเขา พร้อมพูดเสียงเบาๆ “พ่อหนุ่ม ไม่ต้องเคาะหรอก พวกเขาไม่อยู่บ้าน!”

เส้นประสาทของโจ๋วฝันตื่นตัวทันที “ไม่อยู่บ้าน? แล้วพวกเขาไปไหนกัน?”

“ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ตอนบ่ายวันนี้แม่หนูที่เจอกันฝากให้ฉันดูแลปลาทองของเธอ บอกให้ฉันช่วยเลี้ยงให้เธอสักสองสามวัน เธอมีธุระต้องไปทำที่ต่างเมือง”

เมื่อได้ยินคุณป้าพูดเช่นนี้ สมองของโจ๋วฝันถึงกับว่างเปล่า หรือว่า...

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีลอยมาในความคิด เขารีบหันกลับโดยไม่ลังเลไปที่ลิฟต์ ทั้งวิ่งทั้งกดโทรศัพท์หาเผยลี่เชิน “ประ...ประธานเผย แย่แล้วครับ!”

เผยลี่เชินได้ยินที่โจ๋วฝันพูด มือกำโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว “นายพูดว่าไงนะ!”

“พวกเธอไม่อยู่แล้วครับ ป้าข้างบ้านบอกว่าเจียงหวั่นหวั่นออกไปทำธุระต่างเมืองสองสามวัน ไม่รู้ว่าไปที่ไหน พี่เสว่เอ๋อร์ก็คงไปกับเธอด้วย....”

เผยลี่เชินยืนขึ้นเมื่อได้ยินชัดเจนในสิ่งที่โจ๋วฝันพูด เขาเดินออกไปข้างนอก “รีบออกไปตามหาทันที! เรียกคนทั้งหมด! สืบให้ได้ว่าเธอไปที่ไหน!”

หลังจากสั่งด้วยเสียงเย็นชาแล้ว เผยลี่เชินออกจากออฟฟิศด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พอออกจากห้องก็เห็นเสี่ยวจางยืนอยู่ข้างห้องด้วยความไม่สบายใจ

เสี่ยวจางพอเห็นเขา ตกใจกลัวจนตัวสั่น จดหมายที่อยู่ในมือตกลงพื้น

สายตาจับจ้องอย่างรวดเร็วไปที่จดหมายที่ตกลงพื้น เผยลี่เชินคิดจะเดินจากไป แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าไม่ถูก จึงหยุดก้าวแล้วหันกลับไปมองเสี่ยวจาง “นี่คืออะไร?”

ตอนแรกเสี่ยวจางสับสนว่าจะเอาจดหมายส่งให้เผยลี่เชินดีไหม แต่ตอนนี้ถูกเห็นเสียก่อน เธอจึงพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “นี่...นี่เป็นสิ่งที่พี่เสว่เอ๋อร์ให้ฉันส่งให้กับคุณ....”

เมื่อได้ยินชื่อนั้น เผยลี่เชินยืนทื่อ อารมณ์สับสน

เขาไม่สนใจโทรศัพท์ของโจ๋วฝัน มองดูจดหมายที่เสี่ยวจางเก็บมันขึ้นแล้วส่งให้เขา เขารับมันไว้อย่างเหม่อลอย

เขาเปิดซองจดหมายที่ถูกผนึกไว้อย่างดีแล้วพบว่ามีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่ง มีอักษรเขียนไว้อย่างเป็นทางการ----จดหมายลาออก

เกิดความรำคาญใจอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เผยลี่เชินเปิดซองจดหมายที่สองด้วยสีหน้าหม่นหมอง เปิดกระดาษจดหมายที่อยู่ข้างใน

ในจดหมายเนื้อหามีอยู่ครึ่งหน้ากระดาษ เป็นจดหมายลาออกตามรูปแบบอย่างเป็นทางการ ไม่มีการแสดงความรู้สึกทางอารมณ์ใดๆ ออกมา

กวาดตามองจนมาถึงบรรทัดสุดท้าย ความโกรธของเผยลี่เชินเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง “พวกเราต่างคนต่างดีต่อกัน”

ต่างคน?

เผยลี่เชินโกรธจัดจนฉีกจดหมายที่อยู่ในมือออกเป็นชิ้นๆ โดยไม่ลังเล รีบก้าวเท้าเดินออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์หาไป๋เสว่เอ๋อร์

“ขอโทษคะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้”

เสียงพูดเตือนจากในโทรศัพท์ ตอกย้ำความโกรธของเผยลี่เชินให้มากขึ้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงจากความโกรธ