ตอนที่ 371 ทั้งหมดเป็นการเลือกของเธอ

ตอนที่ 371 ทั้งหมดเป็นการเลือกของเธอ

“ลุงอู๋ เดี๋ยวจอดรถข้างหน้านี้”

ลู่เหยากำชับคนขับรถอย่างใจเย็น จากนั้นหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์และเจียงหวั่นหวั่น พูดเบาๆ “ตอนนี้เธอยังคงร้อนรน คุณช่วยดูแลเธอให้ดีนะ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ติดต่อฉันทันที”

เจียงหวั่นหวั่นพยักหน้าทันที “ได้ ฉันรู้แล้ว”

เมื่อสั่งกำชับเรียบร้อยแล้ว ลู่เหยาหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ “เอาโทรศัพท์มือถือมาให้ฉันเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก จิตใจเหมือนถูกบีบ จากนั้นส่งโทรศัพท์ให้เขาไป

เมื่อลงจากรถ ลู่เหยาโบกมือลาพวกเธอ มองรถคันนั้นที่จากไป

ใจรู้สึกสับสน ยากที่จะวางใจได้ เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะต้องมาช่วยเหลือไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่วันนี้เขายอมเสียสละไม่สนใจความปลอดภัยของร่างกายเพื่อปกป้องเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“เจอแล้วครับ หมายเลขโทรศัพท์ขึ้นว่าอยู่ที่เมืองจิ่ง!”

รถมายบัคสีดำวิ่งอยู่ในความมืด ตามมาด้วยรถ suv อีกสองคัน ภายในรถเต็มไปด้วยผู้คน

เมื่อได้ยิน “เมืองจิ่ง” เผยลี่เชินถึงกับขมวดคิ้วเข้ม เขารู้ชัดแน่นอนว่าเมืองจิ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของตระกูลลู่ ดังนั้นลู่เหยาจึงพาไป๋เสว่เอ๋อร์ไปที่นั่น เป็นเพราะชื่อเสียงและอำนาจของตระกูลลู่นั่นเอง

แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นถิ่นใคร มาพาคนของเขาไป เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่

โจ๋วฝันนั่งอยู่ด้านหน้าคนขับจ้องมองตำแหน่งที่จอคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงรายงานสถานการณ์ “พวกเขาหยุดพัก ที่ใจกลางเมืองถนนไป๋เสียงครับ”

เผยลี่เชินสั่งด้วยเสียงเย็นชา “รีบตามไป!”

ครั้งนี้ถ้าไป๋เสว่เอ๋อร์ยอมตามเขากลับไป ไม่หนีไปไหนอีก เขาจะตอบรับข้อเสนอของเธอทุกอย่าง

ตอนที่มาถึงใจกลางเมืองจิ่งบนถนนไป๋เสียง เป็นเวลาค่ำแล้ว เผยลี่เชินมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เมื่อมองเห็นรถสองคันจอดอยู่บนถนน เขาก็รู้ชัดเจนอยู่ในใจแล้ว

ขณะกำลังจอดรถ เขาเปิดประตูรถลงจากรถโดยไม่ลังเล แล้วเดินไปที่รถสองคันนั้น แต่คาดไม่ถึงยังเดินไปไม่ถึงเป้าหมาย ประตูรถหนึ่งในรถสองคันนั้นเปิดออก เป็นลู่เหยาที่ลงมาจากรถคันนั้น

ทั้งสองสบสายตา เหมือนมีกลุ่มควันลอยพวยพุ่งขึ้นมาในอากาศ ทำให้มีความกดดันที่มองไม่เห็น

เผยลี่เชินก้าวเท้าไปข้างหน้า กวาดตามองลู่เหยาด้วยสายตาที่โหดเหี้ยม ไม่ได้สนใจเขา แต่กลับเดินตรงไปที่รถ

“ไป๋เสว่เอ๋อร์!”

เสียงของชายหนุ่มฟังแล้วหดหู่ เขาเปิดประตูรถมองเข้าไปข้างใน

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่อยู่!

เขาระงับความโกรธ แล้วเดินไปที่รถอีกคัน เปิดประตูรถ ไม่เห็นแม้แต่เงาคนที่เขาอยากเจอ

รถทั้งสองคันเต็มไปด้วยคนแก่และเด็กซึ่งเป็นคนของลู่เหยา ต่างจ้องมองด้วยสายตาระมัดระวัง

ความโกรธเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ สายตาของเผยลี่เชินเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ เขาหันกลับเดินไปหาลู่เหยา ยื่นมือไปกระชากปกเสื้อของเขาไว้ “ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน!”

เขาถามจบ คนในรถทั้งสองคันต่างก็ลงมาจากรถ ล้อมรอบพวกเขาไว้อย่างรวดเร็ว

คนของเผยลี่เชินเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงลงจากรถแล้วล้อมรอบคนของลู่เหยาไว้อีกที

สถานการณ์และบรรยากาศขณะนี้ตึงเครียดไม่น่าไว้วางใจ

“ฉันถามนาย ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน!”

“เธอไปแล้ว” แม้ว่าจะถูกกระชากคอเสื้อ แต่ลู่เหยายังคงใจเย็น “ตอนนี้ต่อให้นายลงมือต่อยฉันมันก็ไม่มีประโยชน์ เธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

ดวงตาเผยลี่เชินลุกโพรงด้วยไฟโกรธแค้น เขายกกำปั้นขึ้นมาจากนั้นต่อยไปที่ใบหน้าของลู่เหยา ลู่เหยาถึงต่อยจนเซถอยหลังเกือบล้ม

เมื่อลูกน้องของลู่เหยาเห็นแบบนี้ จึงรีบชิงลงมือ แต่ทันใดนั้นลู่เหยาตะโกนว่า “หยุดนะ!”

เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดเลือดที่มุมปาก ตวาดใส่ลูกน้องตัวเอง “ใครให้ลงมือ!”

พูดจบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเผยลี่เชิน พูดด้วยเสียงเย็นชา “ไป๋เสว่เอ๋อร์มีคำพูดถึงนาย ถ้านายอยากลงมือ ฉันก็จะสู้กับนาย!”