ตอนที่ 372 ให้ตามที่เธอต้องการไม่ได้

ตอนที่ 372 ให้ตามที่เธอต้องการไม่ได้

ไป๋เสว่เอ๋อร์มาอยู่ที่เมืองเซียงหนาน ได้สามวันแล้ว

เมืองเซียงหนานเป็นเมืองเล็กๆ แม้เศรษฐกิจจะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองแต่ก็มีสาธารณูปโภคพื้นฐานครบครัน ดูๆไปแล้วลู่เหยาพิถีพิถันในการเลือกที่อยู่อาศัยไม่น้อย

แต่จะว่าไปชีวิตที่นี่เรียบง่ายขาดสีสัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยความเบื่อหน่าย เจียงหวั่นหวั่นเดินเข้ามาเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าซีด จึงอดถามไม่ได้ “เสว่เอ๋อร์ ฉันรู้สึกว่าเธอไม่มีความสุขเลย…”

เธอไม่สามารถมีความสุขได้ 2 คืนที่ผ่านมาในความฝันของเธอมีแต่เผยลี่เชิน คิดถึงไก่ต้มตุ๋นเห็ดหอมที่ปรุงโดยป้าจางเป็นที่สุด ตอนนี้จู่ๆมาอยู่ที่นี่ ต่อให้ดีแค่ไหนก็ยังไม่คุ้นเคย…

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มพร้อมอธิบาย “ไม่เป็นไร เพียงแค่ไม่เคยชินเท่านั้นเอง ผ่านไปสักพักก็ดีเอง”

เจียงหวั่นหวั่นเห็นสภาพแบบนี้ได้แต่ถอนหายใจ ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังเข้ามาในจิตใจ “น่าจะเป็นประธานลู่มาแล้ว ฉันไปเปิดประตูก่อนนะ!”

แน่นอนว่าลู่เหยายืนรออยู่ที่ประตู เห็นเจียงหวั่นหวั่นรีบร้อนมาเปิดประตู จึงเอ่ยปากถามว่า “เสว่เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไป๋เสว่เอ๋อร์อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เธอบอกว่ายังไม่ชิน”

เมื่อลู่เหยาได้ยินเช่นนี้จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปผ่านสวนเล็กๆ ไปถึงประตู

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่ามีคนมา จึงเรียกเบาๆ “รุ่นพี่”

เมื่อ 3 วันก่อนหลังจากที่พวกเขาแยกกันที่เมืองจิ่ง นี่ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเราเจอกันที่นี่ เธอมีเรื่องเกี่ยวกับลูกในท้องที่อยากถามเขา

“เสว่เอ๋อร์ เธอวางใจเถอะ เรื่องนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว” ลู่เหยากดไหล่เธอให้นั่งลง แล้วพูดต่อว่า “เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกฉันได้ ฉันตามป้าหวังให้มาอยู่บ้านนี้ ป้าแกเป็นผู้อาวุโสของตระกูลลู่ของพวกเรา จะมาช่วยดูแลเธอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกซาบซึ้งใจเมื่อได้ยินคำแนะนำของลู่เหยาแต่สิ่งที่เธออยากรู้กลับไม่ใช่เรื่องพวกนี้

“รุ่นพี่…เผยลี่เชินทำให้พี่ลำบากใจหรือเปล่า?”

การแสดงออกบนใบหน้าของลู่เหยานิ่งไปสักพัก จากนั้นเขาจึงพูดย้ำกับไป๋เสว่เอ๋อร์ เรื่องที่เขาพบกับเผยลี่เชินเมื่อ 3 วันก่อนใช้สร้อยคอที่ขาดแล้วในการข่มขู่เผยลี่เชิน นี่เป็นแผนการที่พวกเขาคิดไว้อย่างดีก่อนออกจากเมืองไห่เฉิง แต่คาดไม่ถึงว่าจะใช้ได้ผลดีจะมาหาไม่ต้องพิมพ์แล้ว

“ต่อมาเขาฟังที่ฉันพูดแล้วนิ่งไปสักครู่จากนั้นก็พาลูกน้องกลับไป 2 วันมานี้ข่าวคราวเกี่ยวกับเผยลี่เชินซาลงไป ราคาหุ้นของเผยซื่อค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ หลังจากที่ฟังเขาพูด จิตใจที่จุกแน่นอยู่บริเวณลำคอในตอนแรกค่อยๆ ผ่อนคลาย

แต่เรื่องที่ควรจะผ่อนคลายโล่งใจ กลับรู้สึกขมขื่นอย่างน่าประหลาดใจ

เธอกลับเผยลี่เชินสิ้นสุดกันเพียงแค่นี้จริงหรอ…..

เมื่อกลับมาคิดถึงเด็กในท้อง ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกมีความหวังขึ้นในทันที

เมื่อสติกลับมา ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองลู่เหยา พูดอย่างจริงจัง “รุ่นพี่ ครั้งนี้ขอบคุณจริงๆ นะ”

ลู่เหยาส่งยิ้มให้ “ขอบคุณอะไรกัน มันเป็นเรื่องที่สมควรทำ”

เขาพูดจบ ก็เงยหน้ามองเจียงหวั่นหวั่นที่อยู่ข้างๆ ลังเลอยู่สักครู่ แล้วพูดเบาๆ “แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องพูดกับเธอ คือเจียงหวั่นหวั่นอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ครั้งนี้เขาช่วยเธอจึงไม่สามารถทำงานที่เผยซื่อได้อีกต่อไป แต่ฉันคิดไว้แล้ว ให้เขาไปลาออกจากเผยซื่อ แล้วไปทำงานที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์หลินซู่แทน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเครียดเมื่อได้ยิน จากนั้นเลยหน้ามองเจียงหวั่นหวั่น จิตใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ “หวั่นหวั่น เธอจะไปแล้วจริงๆ หรือ?”

รอบดวงตาของเจียงหวั่นหวั่นมีสีแดง แต่ยังคงพยักหน้ารับ “พ่อแม่ฉันอยู่ที่เมืองไห่เฉิง ไม่เช่นนั้นฉันคงอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่เมืองเซียงหนาน แต่มันไม่มีทาง….”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยกมือกุมมือของเจียงหวั่นหวั่น แล้วพูดเบาๆ “หวั่นหวั่น พวกเราต้องได้พบกันอีกอย่างแน่นอน!”