ตอนที่ 373 ต้องหาเธอให้เจอ

ตอนที่ 373 ต้องหาเธอให้เจอ

เมื่อมาถึงเมืองไห่เฉิงโดยเครื่องบิน มันยังคงเป็นเวลาในช่วงเช้า

ไป๋เสว่เอ๋อร์พาไป๋ห้าวเจ๋อไปที่สุสานหลังจากลงจากเครื่องบิน โดยมีคนขับรถคือลุงอู๋ที่ลู่เหยาส่งมาไปส่งพวกเขา

“คุณไป๋ ประธานลู่กำชับลุงเป็นพิเศษ ให้ดูแลคุณกับห้าวเจ๋อน้อยเป็นอย่างดี โรงแรมจองไว้แล้ว 2-3 วันนี้ลุงจะเป็นคนขับรถให้พวกคุณ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งยิ้มให้เมื่อได้ยิน พูดเบาๆ “ลุงอู่เกรงใจไปแล้ว”

ลุงอู๋ยิ้มให้ เหลือบมองที่กระจกหลัง เห็นหญิงสาวที่นั่งด้านหลังกำลังโอบกอดกับเด็กน้อย สายตาอบอุ่น ผมยาวสลวย ดำขลับ สยายอยู่บริเวณไหล่ เสื้อหนังสีครีมทำให้ผิวของเธอดูขาวมากขึ้น ทำให้ทั้งตัวเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกจางๆ

เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อ 6 ปีก่อน ไป๋เสว่เอ๋อร์เติบโตเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริง

กาลเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่มีผลต่อใบหน้าของเธอ แต่การแสดงออกทางอารมณ์ของเธอทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้ มิน่าคุณชายของพวกเขาทนรอมาได้ 6 ปี

ลุงอู๋กลับมามีสติ ถามเบาๆว่า “คุณไป๋หลังจากไปสุสานเสร็จแล้ว จะทำอะไรต่อ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยิน สายตาของเธอดูเย็นชาเล็กน้อย “ไปเขตหนานต่อ”

ตอนนี้คุณแม่ไป๋อาศัยอยู่ที่เขตหนานของไห่เฉิง อยู่ในบ้านพักสุดหรู ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล มีกินมีใช้ไปอย่างสบาย

คุณแม่ไป๋มีชีวิตแบบนี้ เธอควรดีใจถึงจะถูก แต่ความร่ำรวยและความสุขสบายล้วนมาจากเฝิงเจิ้งปางมอบให้เธอทั้งสิ้น เธอในฐานะลูกสาวทำไมถึงจะไม่มีใจ

ลุงอู๋เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป จึงไม่ถามอะไรอีก “ครับ”

“แม่-----” ไป๋ห้าวเจ๋อยกมือขึ้นทันทีท่านใด มือน้อยๆ นุ่มดุจขนมสายไหมกุมมือไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ “เมื่อไหร่พวกเราจะได้ไปพบคุณน้าหวั่นหวั่น?”

6 ปีก่อน แม้ว่าเจียงหวั่นหวั่นจะกลับไปที่ไห่เฉิง แต่เธอก็กลับมาเยี่ยมไป๋เสว่เอ๋อร์ที่เซียงหนานอยู่บ่อยๆ

แม้แต่ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ใกล้คลอด เจียงหวั่นหวั่นยังลางาน 1 เดือนเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ เมื่อได้เห็นชีวิตใหม่เกิดขึ้น ก็ยังดูแลเธอในช่วงอยู่เดือนอย่างเต็มที่

แม้แต่คุณแม่ไป๋ยังทำได้ไม่ดีเท่าที่เจียงหวั่นหวั่นเพื่อนคนนี้ทำ

ในช่วง 6 ปี ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่สะดวกกลับไปที่เมืองไห่เฉิง แต่เจียงหวั่นหวั่นกลับไปไปมามาเมืองเซียงหนานเพื่อมาเยี่ยมเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างไป๋ห้าวเจ๋กับเจียงหวั่นหวั่นถือว่าดีมาก ทั้งสองอยู่ด้วยกันเหมือนเด็กเล็กกับเด็กโต

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม “คิดถึงคุณน้าหวั่นหวั่น? สบายใจได้ พรุ่งนี้พวกเราจะไปพบคุณน้ากัน”

ไป๋ห้าวเจ๋อพยักหน้าเมื่อได้ยิน จากนั้นก็ซบที่อกของไป๋เสว่เอ๋อร์ เพราะตื่นเช้านั่งเครื่องบินแล้วยังนั่งรถต่อ เด็กน้อยจึงไม่สามารถต้านทานความง่วงได้ จึงหลับตาลงอย่างช้าๆ

เมื่อมาถึงที่สุสาน ไป๋เสว่เอ๋อร์เรียกไป๋ห้าวเจ๋อเบาๆ ค่อยๆ ลากเขาลงมาจากรถ

ก่อนที่จะเดินมาถึงสุสานที่คุ้นเคย อารมณ์ของไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปสักครู่ เธอนำของเซ่นไหว้มาจัดวางไว้หน้าสุสาน ทุกอย่างเป็นไปอย่างเงียบๆ แต่เป็นระเบียบ

ไป๋ห้าวเจ๋อเมื่อตอนอายุ 5 ขวบ ยังไม่เข้าใจเรื่องการเกิดการตาย แต่เข้าใจว่าเมื่อมาถึงสถานที่แห่งนี้ต้องเงียบต้องจริงจัง

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์คุกเข่าต่อหน้าสุสาน คำนับ 3 ครั้ง ไป๋ห้าวเจ๋อเมื่อเห็นดังนี้ จึงคุกเข่าตามอยู่ข้างๆ มองเห็นรูปถ่ายขาวดำไป๋เจิงตงสีดำ จึงร้องเรียกออกมา “คุณตา----”

สองมือน้อยๆ ยันอยู่บนพื้น ไป๋ห้าวเจ๋อเลียนแบบท่าทางคำนับของไป๋เสว่เอ๋อร์ ครบ 3 ครั้งจึงเงยหน้าขึ้น ผมบริเวณหน้าผากเปื้อนด้วยฝุ่นเล็กน้อย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มแต่ก็มีความสุข

โชคดีที่ไป๋ห้าวเจ๋อตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้รับความรักจากปู่ย่าตายายเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์โอบไหล่ไป๋ห้าวเจ๋อแล้วพูดสั้นๆ “พ่อ หนูกับไป๋ห้าวเจ๋อสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง แม่ก็สบายดี….”

ในใจของเธอก็รู้สึกข่มขืน เสียงของเธอเริ่มสั่งเล็กน้อย