ตอนที่ 375 เรื่องปิดบังยากที่จะพูด

ตอนที่ 375 เรื่องปิดบังยากที่จะพูด

เมื่อมาถึงที่ประตูโรงแรมที่ไป๋เสว่เอ๋อร์และไป๋ห้าวเจ๋อพักอาศัย ลู่เหยากำลังจะเปิดประตูรถ ก้าวเท้าข้างหนึ่งออกมา ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างออก

จากนั้นเขาปิดประตูรถ หันไปมองคนขับรถที่อยู่ข้างหน้า ถามเบาๆ “บนรถมีเหล้าไหม?”

10 นาทีต่อมา เขาเข้าไปในโรงแรมเดินตรงไปที่ห้องพักของไป๋เสว่เอ๋อร์

“ปังปัง”

ยกมือขึ้นเคาะประตู ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ตรงประตู

เธอลดเสียงต่ำลงพูดเบาๆ “เงียบหน่อย เสี่ยวเจ้อหลับอยู่”

หญิงสาวรวบผมไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง สวมเสื้อยืดคอวีเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า บวกกับน้ำเสียงที่บางเบา ดวงตาที่สดใส กระตุ้นหัวใจของลู่เหยา

เขายกมุมปาก ยื่นมือออกไปจับข้อมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ ดึงตัวหญิงสาวเข้ามาสู่อ้อมกอด

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนที่ได้กลิ่นเหล้าบนตัวของลู่เหยา จึงถามเบาๆ “พี่ดื่มเหล้ามาหรือ?”

“มีงานเลี้ยงเลยดื่มมานิดหน่อย” ลู่เหยาตอบ เขาก้มศีรษะ ดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความรัก

6 ปีที่ผ่านมานี้ เขาก็เข้ามาในชีวิตเธอทีละนิดทีละน้อย ดูแลเอาใจใส่ห้าวเจ๋อน้อยเหมือนลูกของตัวเอง ปฏิบัติกับเธอด้วยความจริงใจ ตรงไปตรงมา อย่างสุดจิตสุดใจ

เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

เขาแค่พึ่งพาการดื่มเหล้า แกล้งทำเป็นเมาเท่านั้น แต่ในเวลานี้เขาต้องรวบรวมความกล้าเพื่อโอบกอดเธอ

“เสว่เอ๋อร์…..” ลู่เหยาเรียกชื่อเธอเบาๆ ไม่จำเป็นต้องพูดอย่างอื่น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าใจความหมาย

แต่เธอไม่สามารถตอบสนองต่อการเรียกร้องที่รุนแรงของเขาได้ ในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา เธอเกิดจะคิดว่าเขาเป็นเหมือนพี่ชาย คนในครอบครัว แต่ไม่เคยคิดกับเขาเหมือนชายหนุ่มหญิงสาว

เมื่อเห็นลู่เหยากำลังจะก้มลงจูบที่แก้มของเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเบี่ยงตัวออก เว้นระยะห่างทั้งสองคนให้มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว หนีออกห่างจากอ้อมแขนของเขา ก้าวถอยหลังไปครึ่งหนึ่ง “ฉันไปดูเสี่ยวเจ๋อก่อนนะ”

การเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เดินจากไป สายตาของลู่เหยาดูมืดมน สุดท้ายสายตาก็ปรากฏรอยยิ้มอันข่มขืน

ผลที่เกิดขึ้นเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ถ้าไป๋เสว่เอ๋อร์เต็มใจยอมรับเขา เขาไม่ต้องเริ่มก่อนเธอก็จะมาเอง แต่ตอนนี้เห็นได้อย่างชัดเจนเธอไม่ได้ถึงขั้นนั้นกับเขา

ลู่เหยาเดินตามเธอเข้าไปในห้อง เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่ข้างเตียงห่มผ้าให้กับห้าวเจ๋อน้อย เขาถามเธอเบาๆ “ครั้งนี้เธอคิดจะอยู่ที่ไห่เฉิงนานแค่ไหน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบเบาๆ “วันมะรืนพวกเราก็กลับแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะพาเสี่ยวเจ๋อไปหาหวั่นหวั่น แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำอีก”

“โอเค งั้นมะรืนฉันไปส่งพวกเธอ รอจนทำงานที่นี่เสร็จแล้ว ฉันค่อยกลับไปที่เซียงหนานหาพวกเธอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้ารับทราบ ไม่ได้พูดคุยอะไรอีก

ผ่านไป 10 กว่านาที ลู่เหยาลุกขึ้น พูดเบาๆ “ฉันต้องกลับแล้ว เธอพักผ่อนเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลุกขึ้นเดินไปส่งเขา

ก่อนจากไป ทันใดนั้นลู่เหยามองไป๋เสว่เอ๋อร์ความรัก “เสว่เอ๋อร์ 6 ปีที่ผ่านมาฉันมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเธอและเสี่ยวเจ๋อ ฉันยังคงพูดเหมือนเดิม ถ้าหากว่าเธอยินยอม ชีวิตหลังจากนี้ฉันจะดูแลพวกเธอเอง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูความเศร้าของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอเองรู้ดีว่า 6 ปีมันนานมาก 6 ปีที่ผ่านมาลู่เหยาปฏิบัติต่อเธอและเสี่ยวเจ๋ออย่างไร เธอเองรู้อย่างชัดเจน แน่นอนว่าเธอไม่สามารถตอบแทนลู่เหยาได้ แต่เธอก็ไม่สามารถยอมรับลู่เหยาซึ่งเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดคนหนึ่ง

ท้ายที่สุดห้าวเจ๋อน้อยก็เติบโตอย่างช้าๆ ไม่นานก็จะเข้าโรงเรียนชั้นประถม เธอไม่อยากให้เขาแตกต่างจากเพื่อนในโรงเรียน เธอควรจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ให้กับเขา

ท้ายที่สุดเธอก็ไม่สามารถเลี้ยงดูห้าวเจ๋อน้อยเพียงลำพังไปชั่วชีวิตได้ ขณะเดียวกัน เธอก็ไม่หวังว่าจะให้ลู่เหยารอคอยเช่นนี้ตลอดไป เธอไม่ต้องการให้ตัวเองเป็นเหตุให้คนอื่นต้องมาเสียช่วงเวลาช่วงวัยหนุ่มสาว

ตอนนี้เธอมีอยู่เพียงแค่ 2 ทางเลือก หนึ่ง คือปฏิเสธลู่เหยาอย่างเด็ดขาด และไม่ติดต่อกันอีกเลย สองคือ ยอมรับเขา ไม่ปล่อยให้เวลายืดเยื้ออีกต่อไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า เงยหน้ามองลู่เหยา พูดเสียงเบาๆ “ฉันคิดมาอย่างดีแล้ว แต่ตอนนี้ยังให้คำตอบอะไรไม่ได้”

“ฉันเข้าใจ” ลู่เหยาส่งยิ้มให้เธอ จากนั้นยกมือขึ้นลูบหัวเธอ “พักผ่อนเถอะ”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับไป