ตอนที่ 376 บังเอิญเจอกู้หลี่เหลียง

ตอนที่ 376 บังเอิญเจอกู้หลี่เหลียง

เสียงของแม่ฟังดูผิดปกติ ทั้งยังมีเสียงร้องไห้สะอื้น ไป๋เสว่เอ๋อขมวดคิ้วรีบถามขึ้น “แม่เป็นอะไรคะ?”

“เสว่เอ๋อ เรามาเจอหน้าคุยกันดีๆได้ไหม? แม่....”

แม่ไป๋พูดออกมาได้เพียงครึ่งหนึ่งจากนั้นก็ร้องไห้ขึ้นมา เสียงสะอื้นดังมาจากคู่สาย ไป๋เสว่เอ๋อได้ยินจนรู้สึกปวดใจจนสั่นไปหมด

กัดริมฝีปากแน่น รีบตอบกลับอย่างไม่คิดอะไรทันที “แม่คะ หนูจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย!”

ไป๋เสว่เอ๋อรีบวางสายลง เดินออกไปข้างนอก เห็นเจียงหวั่นหวั่นอุ้มห้าวเจ๋อน้อยรอเธออยู่หน้าประตู

“เป็นอะไรรึเปล่า?” สังเกตเห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อผิดปกติไป เจียงหวั่นหวั่นจึงรีบถามขึ้นมาทันที

ไป๋เสว่เอ๋อพูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง “ฉันมีธุระต้องไปจัดการ คงต้องรบกวนให้เธอช่วยดูแลเจ้าเจ๋อน้อยก่อนนะ”

ห้าวเจ๋อน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงหวั่นหวั่นยกมือขึ้นจับไปที่หน้าของไป๋เสว่เอ๋อเบาๆ “ถ้าแม่มีธุระด่วน แม่ไปจัดการก่อนเถอะนะ....หนูจะเชื่อฟังคุณน้า และจะดูแลคุณน้าให้ แม่สบายใจได้”

มองดูเจ้าตัวน้อยให้คำมั่นสัญญาแบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อสบายใจขึ้นมาทันที เธอพยักหน้าลง “โอเคจ้ะ ต้องเป็นเด็กดีนะ”

หลังจากที่กำชับเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อจึงออกไปเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของแม่ที่เขตตอนใต้

ขณะกำลังเดินทางไปทางพิพิธภัณฑ์ดาราศาตร์ เมื่อผ่านร้านกาแฟเปิดใหม่ร้านหนึ่ง สายตาของเจียงหวั่นหวั่นมองผ่านกระจกเข้าไปดูโต๊ะเก้าอี้สีเงินและสีทองอย่างเป็นประกาย

เธอทั้งรู้สึกตื่นเต้นทั้งอยากไปลองร้านที่กำลังเป็นที่โด่งดัง เจียงหวั่นหวั่นหยุดเดิน ก้มหน้าลงมามองห้าวเจ๋อน้อย ยิ้มอย่างมีเลศนัยถามขึ้น “เจ๋อน้อยคนเก่ง ก่อนที่เราจะเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ดาราศาตร์กัน อยากกินเค้กสักชิ้นไหมจ้ะ?”

เสี่ยวเจ๋อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาโตเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่ต่อมากลับเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยความผิดหวัง “แม่ไม่ให้หนูกินของหวานเยอะ...เดี๋ยวจะทำให้ฟันผุ”

เจียงหวั่นหวั่นชะงักไป หัวเราะขึ้น “งั้น...น้ากินครึ่งชิ้น หนูกินครึ่งชิ้น เราไม่ต้องบอกแม่โอเคไหม?”

ห้าวเจ๋อน้อยฉีกยิ้มกว้าง จนเห็นลักยิ้มบนใบหน้าอย่างชัดเจน เขายื่นมือน้อยๆออกมาแปะกับฝ่ามือของเจียงหวั่นหวั่น “ตกลงครับ!”

ทั้งสองเดินไปถึงร้านกาแฟ เจียงหวั่นหวั่นสั่งกาแฟหนึ่งแก้ว นมหนึ่งแก้ว และขนมหนึ่งอย่าง จากนั้นพาห้าวเจ๋อน้อยไปหาที่นั่ง

เพิ่งนั่งได้ไม่นานห้าวเจ๋อน้อยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “คุณน้าหวั่นหวั่น...น้ารู้รึเปล่าว่าใกล้จะถึงวันเกิดของคุณแม่แล้วนะ?”

เจียงหวั่นหวั่นถูกถามจนหยุดชะงักไป เงยหน้าครุ่นคิด “เหมือนจะใช่ ถ้าน้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นอาทิตย์หน้ารึเปล่า?”

หกปีที่ผ่านมานี้ ไป๋เสว่เอ๋อเปลี่ยนวันเกิดตามปฏิทินสากล เพื่อที่จะไม่ให้ใกล้กับวันมรณกรรมของพ่อ ไม่เช่นนั้นเมื่อถึงวันเกิดเธอก็จะคิดถึงวันครบรอบมรณกรรมของพ่อ คงอดไม่ได้ที่จะเสียใจและโศกเศร้า ไม่สบายใจขึ้นมา

ห้าวเจ๋อน้อยพยักหน้าอย่างตั้งใจ พูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง “ผมคิดไว้แล้วว่าจะให้ของขวัญอะไรกับแม่”

เจียงหวั่นยิ้มตาหยี “ของขวัญอะไรจ้ะ? แอบบอกน้ามาเร็ว!”

ห้าวเจ๋อน้อยยิ้มอย่างมีเลศนัย “นี่เป็นความลับ!”

เจียงหวั่นหวั่นไม่ยอมง่ายๆ ใช้กลวิธีหลอกถามมากมาย ก็ไม่สามารถได้รับคำตอบจากเขา

เมื่อขนมหวานและเครื่องเดิมมาเสิร์ฟ ห้าวเจ๋อน้อยยื่นมือไปหยิบช้อน แต่เขาไม่ทันระวัง แขนเสื้อจึงไปโดนเค้กเปื้อนเนยที่อยู่ด้านบน

“เสี่ยวเจ๋อ...” เจียงหวั่นหวั่นทั้งขำทั้งสงสาร กำลังจะลุกขึ้นไปหยิบทิชชูมาเช็ดให้เขา แต่เด็กน้อยกลับกระโดดลงมาจากเก้าอี้เอง

“คุณน้า ไม่ต้องลุก หนูจะไปขอทิชชูจากพี่สาวคนสวยคนนั้นเอง!”

เขาพูดพลาง วิ่งออกไป

เจียงหวั่นหวั่นมองดูเด็กน้อยด้วยความตลก นึกถึงเมื่อครู่ตอนสั่งขนม ห้าวเจ๋อน้อยชมพี่สาวที่อยู่ที่แคชเชียร์อยู่หลายครั้ง ตอนนี้เข้าใจขึ้นมาทันที

เด็กน้อยคนนี้ รู้จักเหล่สาวตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาจะเป็นยังไงกันนะ?

เจียงหวั่นหวั่นไม่สบายใจ จึงลุกขึ้นเดินตามไป ทันใดนั้นเห็นใครบางคนยืนอยู่