ตอนที่377 รู้สึกได้ว่าเป็นเธอแน่นอน

ตอนที่377 รู้สึกได้ว่าเป็นเธอแน่นอน

เธอเช็ดน้ำตา พูดขึ้นด้วยเสียงโศกเศร้า “แม่เพิ่งรู้มาไม่นานว่านอกจากเฝิงเจิ้นปางจะมีลูกกับภรรยาคนเก่าแล้ว เขายังมีลูกนอกสมรสกับคนอื่นอีก...ตอนนี้ก็โตแล้วด้วย แม่ไม่มีลูกให้เขา เมื่อถึงตอนแบ่งมรดก ถ้าเขารู้ว่าแม่มีบ้านอยู่แล้ว คงไม่มีทางแบ่งให้แม่อีกแน่นอน แม่จะโอนทรัพย์สินที่ดินให้ลูก ถึงตอนนั้นถ้าเขาเห็นว่าแม่ไม่มีอะไร เขาอาจจะแบ่งมรดกมาให้แม่บ้าง... ”

เมื่อได้ยินแม่ไป๋พูดเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจขึ้นมาทันที เฝิงเจิ้นปางมีลูกอยู่แล้ว เมื่อเขาอายุมากขึ้น เขาต้องแบ่งมรดกให้พวกเขาอย่างแน่นอน แม่ไป๋อยากจะได้ผลประโยชน์ส่วนนี้จากเฝิงเจิ้นปาง จึงรีบอยากจะโอนย้ายทรัพย์สินมาให้เธอแล้วไปร้องไห้ทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเฝิงเจิ้นปาง

แม่ไป๋จะโอนบ้านและที่ดินให้เธอ แม้ว่าชื่อเจ้าของจะไม่ใช่ชื่อของเธอ แต่ถ้าอยากได้คืนกลับมา ไป๋เสว่เอ๋อไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน เมื่อเป็นแบบนี้ ที่ดินของทั้งสองฝ่ายก็จะไม่มีปัญหา

ไป๋เสว่เอ๋อขมวดคิ้ว รู้สึกว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทบไม่หลงเหลือแม่ในความทรงจำที่ใจดีมีเมตตาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ตอนนี้ในสายตาของเธอมีเพียงแต่เรื่องเงินทอง...

สูดหายใจเข้าลึก เธอตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น “แม่ หนูจะไม่ช่วยแม่เด็ดขาด”

แม่ไป๋จับมือไป๋เสว่เอ๋อไว้แน่น “เสว่เอ๋อ ช่วยแม่เพียงสักครั้งนะ ถือว่าแม่ขอร้องล่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อขมวดคิ้วแน่น “แม่ ทรัพย์สินที่ดินที่แม่มีอยู่ก็พอที่จะเลี้ยงชีวิตได้อย่างดีแล้วนะคะ หนูไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องโลภอยากได้เงินจากเฝิงเจิ้นปางอีก”

“โลภงั้นเหรอ? นี่แม่แต่งงานกับเขา เพื่อที่อยากจะเห็นเขาแบ่งสมบัติให้กับลูกชายของภรรยาคนเก่ากับลูกนอกสมรสอีกคนงั้นเหรอ? เสว่เอ๋อลูกคงยังไม่เข้าใจ เมื่อลูกอายุเท่าแม่ ผู้หญิงที่แต่งงานสองครั้ง สำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องที่ไม่ได้ดูดีนัก สนใจบ้างไม่สนใจบ้าง ฉะนั้น สิ่งเดียวที่จะทำให้แม่รู้สึกปลอดภัยก็คือการได้เงินทองมาครอบครอง!”

สีหน้าของแม่ไป๋นิ่งขรึมไปทันที น้ำเสียงฟังดูเยือกเย็นมากขึ้น “เรื่องซินเดอร์เรลล่ากับเจ้าชายในตำนาน อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า มันก็เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาหลอกเด็ก! คำสัญญาไม่สามารถแลกเป็นเงินทอนหาข้าวกินได้ ความรักมันก็แค่เป็นสิ่งไร้สาระ!”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก ถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “งั้นแม่กับพ่อล่ะ ไม่รักกันเลยเหรอ?”

สีหน้าของแม่ไป๋เจื่อนทันที หลังจากนั้นสักพัก เธอเบี่ยงสายตา พูดขึ้น “ลูกไม่ยอมช่วยก็ช่าง ไปเถอะ”

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อลุกขึ้นมา มองไปที่แม่ไป๋พูดขึ้น “แม่ ถ้าแม่ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ อย่าลืมนะว่ายังมีหนู หนูจะดูแลแม่เอง”

หน้าของแม่ไป๋สั่น แต่ไม่หันหน้ากลับมาดูเธอสักนิด ทั้งยังไม่พูดจาอะไร

ไป๋เสว่เอ๋อหันหลังกลับ เดินออกไปจากบ้าน

ระหว่างทางกลับบ้าน ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกเศร้ามาก อยากที่จะกลับบ้านไปหาห้าวเจ๋อน้อยไวๆ

ไป๋เสว่เอ๋อส่งข้อความถามที่อยู่ของพิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์จากเจียงหวั่นหวั่น จากนั้นบอกคนขับรถ “คุณลุงคะ ยังไม่ต้องไปโรงแรมวิคตอเรียนะคะ ไปที่พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์ที่ถนนซิงห่ายก่อนค่ะ”

“โอเคครับ”

หลังจากนั้นสิบนาที รถขับมาถึงย่านใจกลางเมือง รถวิ่งขวักไขว่ไปมาบนถนนมากมาย จนรถติดไม่ขยับเลยสักนิด

ไป๋เสว่เอ๋อชะเง้อหน้ามองไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกอาคารตระกูลเผยที่คุ้นเคยอยู่ไม่ไกล รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

ลุงคนขับอดบ่นออกมาไม่ได้ “จริงๆเลย! รถติดตรงนี้อีกแล้ว! ช่วงนี้ตระกูลเผยจัดงานทุกวัน! ผู้คนมากมายแห่กันมาดู! รถก็ติดทุกวัน!”

เมื่อได้ยินคนขับพูดเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อจึงมองออกไปอีกครั้ง เห็นผู้คนมากมายแออัดกันอยู่ที่บันไดหน้าประตูบริษัทตระกูลเผย

ไป๋เสว่เอ๋อถามขึ้นด้วยความสงสัย “นี่เป็นงานอะไรหรอคะ?”

“งานอัญมณียังไงล่ะ!” คนขับรถมองหน้าไป๋เสว่เอ๋อด้วยความประหลาดใจ “เธอคงไม่ได้เป็นคนท้องที่สินะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อคล้อยตามพยักหน้า

คนขับรถพูดอธิบาย “ตอนนี้ตระกูลเผยกับตระกูลเหอร่วมกันก่อตั้งบริษัทออกแบบอัญมณี เชิญนักออกแบบต่างชาติท่านหนึ่งมา ทั้งสองตระกูลร่วมทุนกันทำขึ้น และเพื่อเป็นการโปรโมท ช่วงนี้จึงจัดงานกิจกรรมหน้าประตูบริษัทตระกูลเผยบ่อยๆ ดูเหมือนว่าเผยลี่เชินจะให้ความสำคัญกับบริษัทหุ้นส่วนใหม่นี้มากๆ”

เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที จากนั้นรถค่อยๆเคลื่อนผ่านประตูบริษัทตระกูลเผยช้าๆ เธอค่อยๆเห็นหน้างานอย่างชัดเจน

ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่มีโลโก้เขียนว่า Involve ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจเข้าลึก สายตามองเข้าไปในกลุ่มคน เห็นพิธีกรบนเวทีคอยพูดต้อนรับ ต่อมามีคนขึ้นไปบนเวที